Οι καθημερινές σφαγές των Κούρδων στη Συρία αποτελούν ένα ακόμη έγκλημα που προστίθεται σε μια μακρά αλυσίδα ισλαμικής βαρβαρότητας. Ένα έγκλημα που δεν είναι ούτε μεμονωμένο ούτε αποκομμένο από το ευρύτερο πλαίσιο.
Την ίδια στιγμή, Χριστιανοί γίνονται στόχος διώξεων και μαζικών δολοφονιών από ισλαμοφασιστικές οργανώσεις, ενώ στο Ιράν ένα θεοκρατικό καθεστώς συνεχίζει να καταπιέζει, να φυλακίζει και να δολοφονεί όσους αντιστέκονται.
Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, η επιλεκτική ευαισθησία, της Αριστεράς και των συνοδοιπόρων της είναι εκκωφαντική όταν τα εγκλήματα διαπράττονται από αυταρχικά καθεστώτα, η σιωπή γίνεται κανόνας. Καμία ανακοίνωση, καμία καταγγελία, καμία έμπρακτη αλληλεγγύη.
Η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Ή είμαστε απέναντι σε κάθε σφαγή, σε κάθε φανατισμό, σε κάθε ολοκληρωτισμό ή απλώς εργαλειοποιούμε τον ανθρώπινο πόνο για ιδεολογική κατανάλωση.
Στεκόμαστε αλληλέγγυοι με τους Κούρδους, τους Χριστιανούς αλλά και με όλες τις θρησκευτικές και εθνοτικές μειονότητες της Συρίας, με τους καταπιεσμένους του Ιράν και με όλους όσοι διώκονται από τον φανατισμό και τον αυταρχισμό, απ’ όπου κι αν προέρχονται.
