Πέθανε σε ηλικία 98 ετών ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας Στέφανος Ληναίος, μια από τις πιο ξεχωριστές μορφές του ελληνικού θεάτρου, με πολυσχιδή παρουσία στην τέχνη και έντονο κοινωνικό και πολιτικό αποτύπωμα. Την είδηση του θανάτου του γνωστοποίησε η κόρη του, Μαργαρίτα Μυτιληναίου, με ανάρτησή της.
Ο Στέφανος Ληναίος άφησε πίσω του μια πορεία που σημάδεψε για περισσότερες από έξι δεκαετίες το ελληνικό θέατρο, τον κινηματογράφο, τη ραδιοφωνία και την τηλεόραση.
Ποιος ήταν ο Στέφανος Ληναίος
Ο Στέφανος Ληναίος, κατά κόσμον Διονύσιος Μυτιληναίος, γεννήθηκε στη Μεσσήνη στις 6 Αυγούστου 1928. Οπως ανέφερε το βιογραφικό του στη Finos Film, με την οποία έκανε δύο ταινίες στα τέλη της δεκαετίας του 1950, από νωρίς έδειξε την κλίση του προς την τέχνη και ιδιαίτερα προς το θέατρο, έναν χώρο που έμελλε να καθορίσει ολόκληρη τη ζωή και την πορεία του.
Μετακομίζοντας στην Αθήνα, σπούδασε στη Σχολή Θεάτρου του Μορφωτικού Συλλόγου «Αθήναιον», υπό τη διεύθυνση του Σωκράτη Καραντινού — ενός από τους σημαντικότερους δασκάλους της εποχής. Εκεί έθεσε τις βάσεις της καλλιτεχνικής του παιδείας, αποκτώντας τη θεατρική πειθαρχία και τη βαθιά κατανόηση του ρόλου που θα χαρακτήριζαν αργότερα την πορεία του. Από τα πρώτα του κιόλας βήματα, διαφαινόταν η σοβαρότητα με την οποία αντιμετώπιζε την τέχνη της υποκριτικής, καθώς και η διάθεσή του να εξελιχθεί και να αφήσει το δικό του αποτύπωμα στο ελληνικό θέατρο.
Πραγματοποίησε το θεατρικό του ντεμπούτο στις αρχές της δεκαετίας του 1950, στη σκηνή του Θεάτρου «Κοτοπούλη» — ένα ξεκίνημα που προμήνυε μια μακρά και ουσιαστική διαδρομή στο σανίδι. Από εκεί ξεκίνησε και η πολυετής συνεργασία του με τον θίασο του Δημήτρη Μυράτ, συμμετέχοντας σε σημαντικές παραστάσεις όπως «Η δεύτερη γυναίκα» (στον ρόλο του Μορς), «Το βαλς των ταυρομάχων», «Μάκβεθ» (Μάλκομ), «Ο φαύλος κύκλος», «Η βασίλισσα και οι επαναστάτες», «Η λυσσασμένη γάτα», «Οθέλλος» (Κάσσιος), «Χωρίς γάντι» και «Σιμούν», όπου ανέλαβε και καθήκοντα βοηθού σκηνοθέτη. Το 1958 υποδύθηκε, σε διπλή διανομή, τον καθηγητή Χίγγινς στην παράσταση «Ωραία μου κυρία» του Κώστα Μουσούρη, με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στον ομώνυμο ρόλο.
Τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, επανήλθε στον ίδιο ρόλο, ξανά στο πλευρό της Βουγιουκλάκη, ενώ η συνεργασία τους κορυφώθηκε και ολοκληρώθηκε θεατρικά τη σεζόν 1994–1995 με το μιούζικαλ «Η μελωδία της ευτυχίας». Τον Ιούνιο του 1958 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας «Δωδέκατη Αυλαία», που στόχευε στην ανάδειξη έργων με κοινωνικό και πολιτικό προβληματισμό, τα οποία συχνά αγνοούνταν από τα μεγάλα θέατρα της εποχής.
Το 1964 συμμετείχε επίσης στην ίδρυση του «Άρματος Θεάτρου», του εταιρικού θιάσου του Σ.Ε.Η., μαζί με σημαντικούς καλλιτέχνες όπως οι Βασίλης Ανδρεόπουλος, Νότης Περγιάλης, Φοίβος Ταξιάρχης, Νίκος Δενδρινός, Μόνικα Βασιλείου, Ιάκωβος Ψαρράς, Αγνή Βλάχου και Θόδωρος Έξαρχος. Το 1970, μαζί με την Έλλη Φωτίου, ίδρυσε τον θίασο «Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο» στο Θέατρο Άλφα, παρουσιάζοντας παραστάσεις που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από κοινό και κριτικούς. Κατά τη διάρκεια της πλούσιας πορείας του συμμετείχε και πρωταγωνίστησε σε περισσότερα από 100 θεατρικά έργα.
Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα «Μια πεντάρας νιάτα» (1965), «Η κόμισσα της φάμπρικας» (1966) και η φαρσοκωμωδία του Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», που ανέβασε με τεράστια επιτυχία το 1979, το 2000 και το 2010. Τη θεατρική σεζόν 2012–2013, ύστερα από 60 χρόνια συνεχούς παρουσίας στο σανίδι, αποχαιρέτησε το θέατρο με το έργο του Χένρικ Ίψεν «Ένας εχθρός του λαού», το οποίο διασκεύασε και σκηνοθέτησε ο ίδιος, κλείνοντας έναν σπουδαίο κύκλο με τον ίδιο τρόπο που πορεύτηκε: δημιουργικά και με βαθιά θεατρική συνείδηση.
