γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος
Πολιτικός Επιστήμονας Συγγραφέας
Η απαγωγή από το σιωνιστικό κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών του Maduro, του νόμιμου αρχηγού του κράτους της Βενεζουέλας, σύμφωνα με την ειδική «νομολογία» του Noriega και του Saddam Hussein, μπορεί μόνο να καταστρέψει οριστικά, στα μάτια και του τελευταίου αφελούς, οποιαδήποτε πίστη στη νομιμότητα της παγκόσμιας τάξης μετά το 1945, που κοινώς ονομάζεται «Διεθνές Δίκαιο». Άλλωστε ο μεγάλος Γερμανός καθηγητής Carl Schmitt, έχει αφιερώσει πολλά δοκίμια περί όλου αυτού. Επίσης πολλά νομικά απήγγειλε και στη δίκη – παρωδία της Νυρεμβέργης, καταρρίπτοντας πολλά από τα κατηγορητήρια.
Ταυτόχρονα και όλα τα μεγάλα μυαλά του 20ου αιώνα, από διανοούμενους και φιλοσόφους μέχρι τους συγγραφείς και τους ποιητές, όπως ο Evola, Heidegger, Junger, Benn, Alain de Beboist, Locchi, Ezra Pound, Brasillach, Rebatet, Venner, Cousteau, Drieu la Rochelle..και πολλοί άλλοι είχαν γράψει, προφητεύσει και ενημερώσει για το παγκόσμιο καρκίνωμα των ΗΠΑ που κατέλαβε την Ευρώπη το 1945 και τις «ειρηνικές» παρεμβάσεις τους ακόμη και με βομβαρδισμούς σε καιρό ειρήνης – βλέπε Βελιγράδι. Για να μην αναφέρω ακόμη και κάποιους φιλελεύθερους διανοούμενους, 200 χρόνια πριν, όπως τον Alexis de Tocqueville, ο οποίος σε ταξίδι του στην βαρβαρότητα των ΗΠΑ…τρόμαξε με την αμερικανική πολιτικής περιγράφοντας την φρίκη που θα επακολουθήσει.
Ζούμε πλέον το σοκ της ιστορίας, αλλά δεν το συνειδητοποιούμε και το οποίο φυσικά σηματοδοτεί την επιστροφή του απροσδόκητου. Ο κόσμος, η πατρίδα μας και η Ευρώπη, έχουν εισέλθει σε μια νέα εποχή σκέψης, συμπεριφοράς και ισχύος. Αυτό το σοκ της ιστορίας διακηρύσσει ότι καμία μοίρα δεν είναι ανυπέρβλητη. Έχει έρθει η ώρα που όλοι θα πρέπει να ανταποκριθούν- και είναι πολύ αργά – στις προκλήσεις της μετανάστευσης, των τοξικών ιδεολογικών τάσεων του καπιταλισμού, των κινδύνων της παγκοσμιοποίησης και της αναταραχής που την συνοδεύει. Ο Τραμπισμός, η νέα τεχνολογική Ελίτ των Ιουδαίων, με την όμορφη μάσκα του αγγελιοφόρου της νέας ειρήνης και της δήθεν επαναφοράς κάποιων πλασματικών χαμένων αξιών (δολώματα για ανθρώπους χωρίς πνεύμα και σκέψη), είναι πιο θανατηφόρα από ποτέ, με την δημιουργία του περιβόητου Μετανθρώπου, αυτού του ζόμπι της παγκοσμιοποίησης και του δούλου της τεχνολογίας.
Δυστυχώς όμως, πιστεύω ότι ο Αμερικανισμός έχει επικρατήσει απόλυτα στα μυαλά των νεοεθνικιστών, αλλά και των άλλων ατόμων, δήθεν ψαγμένων, που ακόμη πιστεύουν ότι υπάρχει ένας ψυχρός πόλεμος και ότι κινδυνεύουν από έναν πεθαμένο κομουνισμό, τον οποίο αποτελείωσε ο φιλελευθερισμός αφού έκανε την θανατηφόρα δουλειά του. Άλλωστε για αυτό τον είχε δημιουργήσει. Πλέον το νόμισμα έχει μια εικόνα και στις δυο πλευρές του…αυτή της απολύτου ισοπέδωσης με το πρόσωπο του διεθνούς κεφαλαίου, με την ίδια τακτική και συστήματα ισοπέδωσης (δημιουργία καθεστώτων-μαριονετών τύπου χούντας, παγκοσμιοποιητικές αποικιακές περιπέτειες, πόλεμοι για το πετρέλαιο, κ.λπ.), αλλά χωρίς πλέον αντίπαλο. Θλιβερή η κατάσταση, από την στιγμή που ο κύριος εχθρός και ο υπαίτιος όλων των κακών στον πλανήτη, είναι ο Καπιταλισμός και κάποιοι ακόμη ονειρεύονται…
Εμένα προσωπικά δεν με ενδιαφέρει το πως διοικεί την χώρα του ο Maduro ή ο κάθε Maduro, σαν νόμιμος ηγέτης της. Εξάλλου είναι ο λαοί της κάθε χώρας υπεύθυνοι για τις επιλογές τους αλλα και για τις οποιεσδήποτε ανατροπές. Όπως ακριβώς και δεν με ενδιαφέρει να πάρω θέση σε μια πιθανή σύγκρουση μεταξύ εμπόρων ηρωίνης και κοκαΐνης. Αλλά με ενδιαφέρει και ανησυχώ να βλέπω τον παγκόσμιο δικτάτορα Trump να λειτουργεί με τα συμφέροντα των πολυεθνικών του φιλελευθερισμού και να ισοπεδώνει, να διαλύει και να διοικεί κυρίαρχα κράτη. Το αίμα των αθώων παιδιών, ακόμη είναι ζεστό στην Παλαιστίνη, μια γη που ειχε αφεντικά αλλά παραδόθηκε ισοπεδωμένη στο μεγάλο Αφεντικό…
Ως Ευρωπαίος επίσης, βλέπω ότι η τρέχουσα λογική του κόσμου κυριαρχείται από δυνάμεις ασύμβατες με την ύπαρξή μου και τις ευαισθησίες μου. Και ως Ευρωπαίος, γνωρίζω ότι η λογική που διέπει τα πάντα είναι η Θέληση για Δύναμη, όπως μας δίδαξε ο Nietzsche. Αυτή τη στιγμή, μεταξύ των διαφόρων θελήσεων για δύναμη που βρίσκονται σε εξέλιξη, όλες με ένα οικονομικό και υλιστικό όραμα ως ορίζοντά τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να είναι οι ισχυρότερες. Ως Ευρωπαίος, αυτό με δυσαρεστεί, όχι επειδή η τρέχουσα δύναμη ονομάζεται Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά λόγω των «αξιών» που αντιπροσωπεύει.
Και τέλος ας δούμε και τα πράγματα ωμά, με τα λόγια ενός μεγάλου Ευρωπαίου διανοούμενου, του Adriano Romualdi, που και αυτός είχε μελετήσει το Αμερικανικό και οχι μόνο, κακό:
« Έχουμε ακόμη ζωντανή, στηριγμένη στο αντιφασισμό της δεξιάς και της αριστεράς, την διατήρηση του πνεύματος της Γιάλτας στην ευρωπαϊκή ήπειρο, η οποία πρέπει να εγγυάται την ειρηνική υποδούλωση της. Και είναι η πολιτική εγγύηση που έχει σχεδιαστεί για να αποτρέψει τους Ευρωπαίους από το να επαναστατήσουν ενάντια στους Ρώσους και Αμερικανούς αφέντες τους. Ο αντιφασισμός είναι η αποκήρυξη, η δειλία και η αποδοχή της ήττας του 1945. Στο όνομα του αντιφασισμού θα συνεχίσουμε να προδίδουμε, να εγκαταλείπουμε και να αρνούμαστε τις αξίες και τα συμφέροντα της Ευρώπης. Επομένως, δεν υπάρχει Ευρώπη χωρίς Φασισμό. Όσο επίπονο και δύσκολο κι αν φαίνεται αυτό το μονοπάτι, είναι το μόνο που μπορεί να ακολουθηθεί. Ο Drieu la Rochelle έγραψε ότι: «η Γαλλία θα πέθαινε ως δημοκρατική ή θα γινόταν φασιστική. Επαναλαμβάνουμε ότι η Ευρώπη είτε θα αναγεννηθεί ως φασιστικό έθνος, είτε θα σβήσει σιγά σιγά μέσα στην ευημερία και τη δημοκρατία, μέχρι που την αναπόφευκτη ώρα της τελικής ιστορικής κρίσης, θα κατακλυστεί από την παγκόσμια εξέγερση των έγχρωμων λαών, με επικεφαλής μια φανατική και αδυσώπητη Κίνα». Είναι η Αποκάλυψη που είδε ο Drieu να έρχεται από μακριά, τα «τερατώδη οπλισμένα πλήθη που παρελαύνουν σε όλο τον πλανήτη για να χτίσουν ηπειρωτικές αυτοκρατορίες. «D’abord les films americaines et après la fin du monde» (Πρώτα οι αμερικανικές ταινίες και μετά το τέλος του κόσμου). Εμείς, που δεν είμαστε ούτε δημοκράτες ούτε τέκτονες, ούτε Εβραίοι ούτε κομμουνιστές, θέλουμε την Ευρώπη να αναγεννηθεί. Στους σκεπτικιστές και τους επικριτές μπορούμε πάντα να απαντήσουμε με τα λόγια του Γουλιέλμου του Σιωπηλού: «Δεν είναι απαραίτητο να πετύχεις για να επιμείνεις, ούτε να ελπίζεις να αναλάβεις».
