γράφει ο Νίκος Παπαγεωργίου
υπ. έκδοσης εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος»
Ο Μάιος μας ήλθε εμπρός βήμα ταχύ να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή, έλεγε ένα ποιηματάκι για τον μήνα Μάιο. Έτσι λοιπόν και τα «μικρά και μεγάλα πατριωτικά κόμματα» εντός και εκτός βουλής (Βελόπουλος, Λατινοπούλου, Νατσιός, Σπαρτιάτες κλπ) σπεύδουν να προϋπαντήσουν τις επερχόμενες εκλογές από αυτό τον μήνα. Η είσοδος νέων παικτών στο πολιτικό παιγνίδι δεν θα δημιουργήσει προβλήματα μόνο την Κεντροαριστερά, θα πιέσει επίσης κόμματα διαμαρτυρίας, τα δεξιά της ΝΔ, την κεντροαριστερά και όσους περιμένουν την αντισυστημική ψήφο.
Επομένως το πολιτικό σκηνικό μπαίνει σε μία περίοδο ρευστότητος αφού ο Τσίπρας ετοιμάζει την επιστροφή του, η δε Καρυστιανού βρίσκεται σε φάση οργάνωσης κόμματος και φυσικά θα θελήσει να προσεταιριστεί την κοινωνική διαμαρτυρία των ψηφοφόρων. Ο Σαμαράς βρίσκεται σε αναμονή και ουδείς γνωρίζει παρά μόνο ο ίδιος εάν θα δημιουργήσει κάποιο δεξιό λαϊκό κόμμα, και αν τελικά το επιχειρήσει θα ανακατέψει την τράπουλα στον χώρο δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι μόνο ποιοι θα κερδίσουν. Είναι κυρίως ποιοι θα χάσουν.
Η Ελληνική Λύση θα υποστεί πίεση από δύο πλευρές. Από τη μία, μια πιθανή πολιτική κίνηση Καρυστιανού μπορεί να προσελκύσει ψηφοφόρους που σήμερα την επιλέγουν, όχι επειδή ταυτίζονται ιδεολογικά όσο από την οργή που εκφράζουν γενικά για το πολιτικό σύστημα και ιδιαίτερα για την διακυβέρνηση Μητσοτάκη. Από την άλλη, αν ο Αντώνης Σαμαράς θελήσει να δημιουργήσει κόμμα και κατέβει στον πολιτικό στίβο, θα διεκδικήσει τους περισσότερο πολιτικοποιημένους ψηφοφόρους, που πιστεύουν στον πατριωτικό συντηρητισμό και προέρχονται από την Νέα Δημοκρατία ενώ σήμερα έχουν βρει καταφύγιο στο κόμμα του Κυριάκου Βελόπουλου.
Η Ελληνική Λύση προς το παρόν αντέχει αυτές τις πιέσεις, γιατί διαθέτει ένα δραστήριο και αναγνωρίσιμο αρχηγό, ο οποίος έχει συνεχή ραδιοφωνική και τηλεοπτική παρουσία και εκφράζει ένα πατριωτικό δεξιό λαϊκό λόγο. Αν όμως ο Σαμαράς αποφασίσει να κατέβει με δικό του κόμμα τότε, ο Βελόπουλος θα δεχθεί πιέσεις και από τα μικρότερα δεξιά πατριωτικά κόμματα.
Αν ο Σαμαράς εμφανιστεί ως πιο θεσμική πατριωτική(;) λαϊκή δεξιά ως απάντηση στη ΝΔ, μπορεί να απορροφήσει ακόμη και ψηφοφόρους οι οποίοι σήμερα έχουν προσχωρήσει προς μικρότερα δεξιά πατριωτικά σχήματα. Αν, ταυτόχρονα, ο Βελόπουλος πιεστεί και επιχειρήσει να σκληρύνει τον πολιτικό λόγο του τότε, η Λατινοπούλου θα βρεθεί ανάμεσα σε συμπληγάδες με δύο ποιο ισχυρά πατριωτικά κόμματα. Η Αφροδίτη Λατινοπούλου θα είναι πλέον η πιο ευάλωτη από όλους. Η Φωνή Λογικής βρίσκεται χαμηλά στις δημοκοπήσεις, και ίσως λόγω των μικρών ποσοστών της θα είναι αρκετά δύσκολη η είσοδος της στη Βουλή.
Για τη Νίκη, το πρόβλημα είναι ακόμη περισσότερο υπαρξιακό. Το κόμμα Νατσιού κινείται γύρω από το όριο εισόδου στη βουλή και στηρίζεται σε θρησκευόμενο και αντισυστημικό ακροατήριο με έντονη δυσπιστία προς τη ΝΔ. Την ίδια ώρα, ένα κόμμα Καρυστιανού εάν τελικά συγκροτηθεί θα μπορεί να προσελκύσει το τμήμα της Νίκης που δεν ψηφίζει τόσο ιδεολογικά, αλλά κυρίως ως ψήφο διαμαρτυρίας.
Για τα υπόλοιπα πατριωτικά κόμματα με τα ποσοστά που λαμβάνουν, δεν θα τους επιτρέψουν να έχουν μία σοβαρή πολιτική παρουσία στο πολιτικό σκηνικό. Το έχουμε ξαναπεί: ο εθνικιστικός χώρος πνέει τα λοίσθια και δυστυχώς δεν έχει καμιά αξιόλογη πολιτική παρουσία ούτε είναι σε θέση να εκφράσει έναν πολιτικό λόγο που θα μπορέσει να προσελκύσει και να αποσπάσει κάποια ποσοστά από τα υπόλοιπα δεξιά συντηρητικά κόμματα. Σε αναμονή λοιπόν…
