γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Συγγραφέας Αρθρογράφος «Ελεύθερη Ώρα»
Φοβούμαι, ότι η ομάδα των συνεργατών τού Αλέξη Τσίπρα, τον παρέσυρε να δώσει στην δημοσιότητα ένα μανιφέστο, που στην ουσία πρόκειται για πολιτική σαλάτα! Από την ανάγνωση τού κειμένου, βγαίνει το συμπέρασμα ότι αυτή η ομάδα, που συνέταξε το μανιφέστο, δεν έχει επαρκή γνώση τής ιστορίας τού σοσιαλισμού – τουλάχιστον στον ελληνικό χώρο – και προσπάθησε να σκιαγραφήσει μία εικόνα «Αριστεράς τού Κέντρου», που ούτε αυτή ανταποκρίνεται στα ελληνικά δεδομένα.
Στην προσπάθειά του ο Αλέξης να διαμορφώσει ένα νέο πολιτικό σχηματισμό, ανακάτεψε ορολογίες και ιδεολογικές ταμπέλες, από τις οποίες ο «σοσιαλισμός» απουσιάζει παντελώς. Διότι η «σοσιαλδημοκρατία» είναι κάτι διαφορετικό και συνήθως παρεξηγημένο. Η ανάμειξη τόσων επιγραφών («Αριστερά τού 20ου αιώνα», «Σοσιαλδημοκρατία», «Ριζοσπαστική και Ανανεωτική Αριστερά» και «Πολιτική Οικολογία») στοχεύει να θολώσει τα νερά, και να δείξει στους ξένους πάτρωνες, ότι το νέο σχήμα δεν θα στοχεύει στην εφαρμογή σοσιαλιστικού προγράμματος.
Όλες οι προαναφερόμενες ταμπέλες, έχουν κοινό γνώρισμα την ασάφεια, και την δυνατότητα να μπορούν οι φορείς τού αναμενόμενου νέου σχήματος να υιοθετούν τις υποδείξεις τού Ιερατείου των Βρυξελλών, πάντοτε αντιλαϊκές, και να τις «φιλτράρουν» μέσα από ασαφείς ορολογίες. Και για να δώσει ο Αλέξης «διαπιστευτήρια» στους ξένους κηδεμόνες, ξεκαθαρίζει ότι πίσω από τις πομπώδεις και κενές περιεχομένου «ιδεολογικές ταμπέλες» τονίζεται ότι το κόμμα του «θα εμπνέεται από την ιδέα τής ευρωπαϊκής ενοποίησης»! Αυτό, τα λέει όλα. Χάριν επομένως τής «ευρωπαϊκής ενοποίησης» (η οποία μεταφράζεται σε «παγκοσμιοποίηση»), τα όσα λέγοντα περί παρδαλής «Αριστεράς», είναι… φούμαρα!
Στοχεύουν δηλαδή, να παραπλανούν τους αφελείς ψηφοφόρους! Αλλά, η «Τροτέζα Αριστερά», θα ικανοποιεί τις επιθυμίες των μεγιστάνων των Βρυξελλών! Για την ομάδα των συνεργατών τού Αλέξη, θα αναφερθούμε σε ιστορικά γεγονότα, επειδή προφανώς αγνοούν την Ιστορία τής «Αριστεράς τού Κέντρου». Προπολεμικά, όσο μένομε στην περιοχή τού αστικού ριζοσπαστισμού, τα πράγματα ακολουθούσαν μία προδιαγεγραμμένη πορεία. Οι σοσιαλίζοντες «κοινωνιολόγοι» (η συντροφιά τού Αλεξ. Παπαναστασίου) έζησαν και αναπτύχθηκαν μέσα στην αγκαλιά τού Κόμματος των Φιλελευθέρων, προστατευόμενοι από τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Η διαφοροποίησή τους, έγινε σιγά-σιγά.
Οι ριζοσπαστικές τάσεις ακολούθησαν μία κεντρόφυγα ώθηση. Το κύριο σώμα τού Κόμματος των Φιλελευθέρων, εξέφραζε προοδευτικές τάσεις, αλλά και το νέο καπιταλισμό. Ταυτίζονταν με το αστικό καθεστώς. Οι ριζοσπαστικές τάσεις, ούτε ν’ απορροφηθούν μπορούσαν, ούτε να κερδίσουν το σύνολο. Και απομακρύνθηκαν εξ αφορμής μιάς οξείας πολιτικής κρίσεως. Το αντίστροφο συνέβη με τους σοσιαλιστές.
Η πορεία τους, ήταν ανάποδη! Τοποθετημένοι έξω και αντίθετα προς το Κέντρο, πήγαν αναγκαστικά προς την συνεργασία. Αργότερα, άνοιξαν οι δυνατότητες για την κατάκτηση τού Κέντρου. Αληθινά, στις παραμονές τού πολέμου, το μικρό σοσιαλιστικό κόμμα και οι άλλες σοσιαλιστικές τάσεις, ήταν μακρυά από το «Κέντρον», δηλαδή το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Είχαν συνείδηση τής τομής ανάμεσα στα καπιταλιστικά και τα εργατικά κόμματα. Αυτή η προπολεμική εικόνα «Αριστεράς τού Κέντρου», δεν έχει καμία ομοιότητα με την σημερινή. Ταμπέλες ανύπαρκτες («Ριζοσπαστική Αριστερά», «Σοσιαλδημοκρατία», κλπ.) βρίσκονται μόνο στην φαντασία της ομάδας τού Τσίπρα!
Φυσικά ούτε κανένα «Κέντρον» υφίσταται, ούτε και Κόμμα Φιλελευθέρων… Όμως, είναι και κάτι άλλο: Στο μανιφέστο τού Αλέξη, καταγράφεται ένας πατριωτισμός χωρίς… πατρίδα! Οι σημερινοί σουρεαλιστές «Αριστεροί» απεχθάνονται την έννοια τής πατρίδας! Στις 179 λέξεις, δια των οποίων ορίζεται στο μανιφέστο τού Αλέξη, στην αντίληψή του περί πατριωτισμού, δεν αναφέρεται ούτε μία φορά η λέξις «πατρίδα»! Υπάρχει όρος «συμπεριληπτικός». Υπάρχει αναφορά στην «ριζοσπαστική ευαισθησία» και μία φευγαλέα αναφορά στην «αγάπη για τον τόπο». Η πατρίδα, δεν υπάρχει! Αυτός είναι ο αποκριάτικος «νέος πατριωτισμός»…
Για τους νεοφώτιστους «Αριστερούς», να τους πληροφορήσουμε για γεγονότα που αγνοούν: Ο «Πατριάρχης» τού σοσιαλισμού, ο Ζωρές, είχε γράψει τις πιο δυνατές και τις πιο ωραίες σελίδες του, για την πατρίδα, και για το θέμα τού έθνους και του διεθνισμού. Και στην Ελλάδα, μετά την Απελευθέρωση, το μικρό αλλά γνήσιο σοσιαλιστικό Κόμμα «Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας» (Ε.Λ.Δ.) των Σβώλου – Τσιριμώκου, υπερθεμάτιζε για την έννοια τής πατρίδας, ανέφερε την Αντίσταση κατά των κατακτητών, σαν «ηθικό και εθνικό τίτλο τής Ελλάδας», κατεδίκασε την Ε’ Ολομέλεια του ΚΚΕ για το «Μακεδονικό», και στάθηκε με σθένος στην υπεράσπιση τής ελληνικότητας τής Μακεδονίας.
Αυτά, τότε που υπήρχαν γνήσιες ιδέες και αυθεντικοί εκπρόσωποι ιδεολογιών. Διότι ο σοσιαλισμός τον οποίο τώρα, τόσον ο Τσίπρας, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το ΠΑΣΟΚ, αποφεύγουν να μνημονεύουν, δεν μπορεί να είναι ούτε μόδα που παρασέρνει χωρίς πεποίθηση, ούτε μάσκα για να κρύβει αλλότριους «εξευρωπαϊσμένους» στόχους… Στο μανιφέστο του ο Αλέξης, παρέχει αφειδώς υποσχέσεις για… «ενίσχυση τού κόσμου τής εργασίας», για «μείωση ανισοτήτων», και για άλλα ηχηρά παρόμοια… Μόνο που όλα αυτά, δεν τα ετήρησε όταν εκείνος ήταν πρωθυπουργός.
Έκανε αναδίπλωση στο «στρατηγικό ανεξαρτησιακό όραμα τής πορείας προς το μετα-μνημονιακό ξέφωτο», υποσχέθηκε ότι θα σκίσει τα μνημόνια, αλλά τα αποδέχθηκε κάτω από τους εκβιασμούς των Βρυξελλών! Δεν ετόλμησε να αντιταχθεί στην λιτότητα για τα λαϊκά και τα μεσαία στρώματα, δεν επάταξε την ακρίβεια, και δεν εφήρμοσε μία ευρεία αναδιανομή πλούτου, όπως είχε υποσχεθεί με το περιώνυμο πρόγραμμα τής Θεσσαλονίκης τον Σεπτέμβριο του 2014. Δεν τόλμησε σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Ένωση πάνω στο ζήτημα των Μνημονίων και του χρέους, διότι θα ερχόταν σε ρήξη με την Ευρωζώνη. Όλα αυτά, άφησε να περάσει καιρός για να ξεχαστούν. Αγκάλιασε δημοσίως την μαντάμ Μέρκελ, την οποία εξύμνησε.
Η Άνγκελα τον έσφιξε στα πλοκάμια της, και τον έπνιξε. Ο Αλέξης έκανε εκείνο το δημοψήφισμα για τα εξοντωτικά μνημόνια, με υπερήφανο «ΟΧΙ» τού ελληνικού λαού (61,31%) και το ίδιο βράδυ που ο λαός πανηγύριζε, ουσιαστικά έγινε πραξικόπημα. Την επομένη, στην σύνοδο αρχηγών κομμάτων, ανετράπη η λαϊκή ετυμηγορία, και αποδεχθήκαμε ό,τι ήθελαν οι «αιματορουφήχτρες» δανειστές! Οι αξιώσεις τής ξενοκρατίας υιοθετήθηκαν… Κατέστη φανερό, πάντως τότε, ότι το δημοψήφισμα τού Τσίπρα έγινε, όχι για να κερδηθεί, αλλά είτε για να χαθεί ανοικτά, με μία επικράτηση τού «ναι» (που θα οδηγούσε την τότε κυβέρνηση σε συνθηκολόγηση με τους «θεσμούς» και την περιβόητη Τρόϊκα) είτε να κερδηθεί με πολύ μικρή διαφορά – οπότε μπορεί να έδινε κάποιους πόντους στην ελληνική πλευρά, ώστε να τύχει καλύτερης μεταχείρισης στον «αναγκαίο συμβιβασμό».
Άλλωστε, μία τέτοια προοπτική θα διευκόλυνε τον Αλέξη να δηλώσει, ότι η κοινωνία ήταν περίπου διχασμένη, και επομένως ο συμβιβασμός θα ήταν αναπόφευκτος. Μετά την διεξαγωγή όμως τού δημοψηφίσματος, συνέβη κάτι που δεν μπορούσε να το φανταστεί ούτε ο ίδιος ο Τσίπρας, και τον… έσωσε! Όλοι οι Ευρωλάγνοι Νέας Δημοκρατίας, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, βγήκαν και εξεδήλωσαν πίστη στο Ιερατείο των Βρυξελλών… Το ερώτημα σήμερα είναι: Αφού μεσολάβησαν όσα προαναφέραμε, οι προδομένοι ψηφοφόροι, θα δώσουν δεύτερη ευκαιρία στον Αλέξη;
