γράφει ο Νίκος Παπαγεωργίου
υπ. έκδοσης εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος»
Είμαι πολύ ωραίος
Βεβαίως, βεβαίως
Είμαι πολύ ωραίος
Είμαι Αλαίν Ντελόν
Το εμβληματικό αυτό άσμα του Θέμη Ανδρεάδη «Είμαι Πολύ Ωραίος» πρωτοκυκλοφόρησε εν έτει 1978 με τεράστια επιτυχία για εκείνη την εποχή. Αυτό το τραγουδάκι μας θύμισε η περίπτωση του Μακάριου Λαζαρίδη ο οποίος διορίστηκε μετακλητός επιστημονικός συνεργάτης δίχως να έχει τα απαιτούμενα για την θέση αυτή προσόντα. Όπως ο ίδιος δήλωσε σε τηλεοπτικό κανάλι που τον είχαν προσκαλέσει σε ερώτηση των παρουσιαστών πως διορίστηκε δίχως τα απαιτούμενα εκ του νόμου προσόντα, απάντησε «επειδή ήμουν ωραίος».
Η πολιτική και όχι μόνο θύελλα η οποία επέπεσε επί της ΝΔ δεν ήταν δυνατόν να ξεπεραστεί μόνο με την παραίτηση Λαζαρίδη παρά την δήλωση κατά την οποία ζήτησε συγνώμη και ότι θα επιστρέψει τα αχρεωστήτως καταβληθέντα. Η δήλωση Λαζαρίδη είχε ως εξής: «Ζητώ ο ίδιος τον πλήρη, έντοκο καταλογισμό οποιωνδήποτε αχρεωστήτως καταβληθέντων σε εμένα ποσών». Υπέβαλε λοιπόν την παραίτησή του από τη θέση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, στον απόηχο της υπόθεσης του πτυχίου του και της πρόσληψής του σε θέση επιστημονικού συνεργάτη στο υπουργείο Παιδείας το 2007, που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων.
Οι επικρίσεις για αναξιοκρατία εντάσσονται σε μια ευρύτερη κριτική κατά της κυβέρνησης για τη στελέχωση θέσεων. Η συζήτηση για τα προσόντα των πολιτικών αναδεικνύει την ένταση μεταξύ της δημοκρατικής εκπροσώπησης (όπου όλοι έχουν δικαίωμα στο δημόσιο βίο) και της απαίτησης για εξειδικευμένες γνώσεις σε διοικητικές θέσεις.
Δεν δουλεύει έτσι όμως η δημοκρατία. Η δημοκρατία δεν θέτει περιορισμούς κατά την είσοδο κάποιου στον δημόσιο βίο ούτως ώστε να έχουν όλοι οι πολίτες ίσες ευκαιρίες. Όποιος του αρέσει θέτει υποψηφιότητα αφού προηγουμένως αυτή εγκριθεί από τα κομματικά όργανα. Αυτό όμως θα έπρεπε να ισχύει νοουμένου ότι όσοι εκλεγούν βρίσκονται υπό κάποιον έλεγχο.
Διαφορετικά καταλήγουμε στην ασυδοσία της εξουσίας που βλέπουμε σήμερα. Οι επικρίσεις για αναξιοκρατία εντάσσονται σε μια ευρύτερη κριτική κατά της κυβέρνησης για τη στελέχωση θέσεων. Η δικαιολογία ότι ο λαός με την ψήφο του ανταμείβει ή τιμωρεί είναι μια υπεραπλούστευση που θεωρεί την κάλπη σαν πλυντήριο που όλα τα ξεπλένει.
