γράφει ο Νίκος Παπαγεωργίου
υπ. έκδοσης εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος»
Ο όρος «αρλουμπολογίες» χρησιμοποιείται συχνά στον πολιτικό λόγο της Ελλάδας ως μέσο κριτικής από την αντιπολίτευση ή πολίτες προς την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη. Συνήθως αναφέρεται σε δηλώσεις που θεωρούνται από τους επικριτές ως ανακριβείς, υπερβολικές ή εκτός πραγματικότητας.
Η κριτική περί «αρλουμπολογιών» συναντάται κυρίως σε θέματα όπως η Οικονομία και η Ακρίβεια: Δηλώσεις για τη μείωση του πληθωρισμού ή την ανάπτυξη της οικονομίας συχνά αντιμετωπίζονται με σκεπτικισμό από την αντιπολίτευση, η οποία τις χαρακτηρίζει ως επικοινωνιακά τεχνάσματα.
Προεκλογικές Υποσχέσεις: Κατά τη διάρκεια περιοδειών και ομιλιών, πολιτικοί αντίπαλοι κατηγορούν τον Πρωθυπουργό για υποσχέσεις που θεωρούν ανέφικτες.
Θέματα Διαφάνειας: Σε περιόδους έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης, η αντιπολίτευση χρησιμοποιεί τέτοιους χαρακτηρισμούς για να αντικρούσει κυβερνητικά επιχειρήματα σχετικά με τη διαφθορά ή τη θεσμική λειτουργία του κράτους.
Η χρήση τέτοιας ορολογίας αποτελεί μέρος της ευρύτερης πολιτικής πόλωσης. Ενώ οι υποστηρικτές της κυβέρνησης εστιάζουν στο έργο και τις επίσημες ανακοινώσεις, οι επικριτές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στον Τύπο συχνά καταφεύγουν σε σκληρούς χαρακτηρισμούς για να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους. Η συγκέντρωση της όλης κρατικής εξουσίας στην κυβέρνηση και, ειδικότερα, στο πρόσωπο του πρωθυπουργού (αφού αυτός επιλέγει και αντικαθιστά τους υπουργούς) αποτελεί, για το κοινοβουλευτικό μας πολίτευμα, μια αντινομία.
Η έλλειψη θεσμικών αντίβαρων που να ελέγχουν αλλά, παράλληλα, να νομιμοποιούν τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες συνιστά αδυναμία που παραλύει την κυβερνητική δράση. Εξαιτίας της έλλειψης αυτής, η κυβέρνηση αναγκάζεται να αναζητά υποστήριξη από τα MME, σε εκδότες, κεφαλαιούχους κ.λπ. Αυτοί απαιτούν, ως αθέμιτο αντάλλαγμα, προνομιακές ευκαιρίες πλουτισμού, με την ανάθεση λ.χ. δημοσίων έργων και προμηθειών ή την εξασφάλιση μονοπωλίων ή απαλλαγών από φορολογικά βάρη.
Έτσι καταλύεται η ισονομία και η διαφθορά εγκαθίσταται στον δημόσιο χώρο. Υπάρχει, επομένως, ανάγκη θεσμικών οργάνων που, θα ελέγχουν και θα αντισταθμίζουν την κυβερνητική εξουσία. Μόνον έτσι αυτή θα καταστεί ισόρροπη και νομιμοποιημένη από ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, άρα ικανή να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της εποχής μεταξύ των οποίων και η κρατική διαφθορά.
