γράφει ο Γιώργος Μάστορας
Αρθρογράφος Συγγραφέας
Η απαγόρευση και φέτος από τη νεοφιλελεύθερη – κυβέρνηση Μητσοτάκη της καθιερωμένης εκδήλωσης Τιμής και Μνήμης για την συμπλήρωση 30 ετών από την δολοφονία τριών Αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού από τους Τούρκους και την ενοχή συγκάλυψή της από το εγχώριο πολιτικό κατεστημένο (αν και τελικά η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε άλλη τοποθεσία), δεν αλλάζει την δομή των όσων θέλω να εκθέσω.
Επί δεκαετίες τώρα αυτή η συγκεκριμένη εκδήλωση δεν (πρέπει να) παραπέμπει σε ένα απλό πολιτικό «μνημόσυνο» επειδή ο Πραγματικός και Συνειδητοποιημένος Εθνικιστής δεν φλυαρεί ασύστολα, δεν κινείται γύρω από τον άξονα του ακίνδυνου, ανέξοδου και ανεύθυνου πολιτικαντισμού , γι’ αυτό και δεν έχει λόγους να μετατρέψει το άσπρο σε μαύρο, ξεγελώντας πρωτίστως τον εαυτό του και μετέπειτα όλους τους άλλους.
Θα ήταν, λοιπόν, ψευδές να υποστηριχθεί πως η συγκεκριμένη ετήσια εκδήλωση είναι αφιερωμένη αποκλειστικά και μόνο στο τραγικό γεγονός της κατάρριψης του ελικοπτέρου του Πολεμικού Ναυτικού. Επομένως, τα Ίμια είναι η αφορμή και όχι η αιτία. Αυτή η εκδήλωση (οφείλει να) αποτελεί μια διαδήλωση Ιδεολογικής χάραξης και Πολιτικής πρακτικής ενάντια σ” όλα τα τα εθνικά και κοινωνικά προβλήματα που απασχολούν την Πατρίδα και τον Λαό.
Ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Ενάντια στους ντόπιους ελληνόφωνους συνεργάτες τους. Ενάντια στον συνεχιζόμενο ακρωτηριασμό της Εθνικής μας Κυριαρχίας, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, το πλήρες ξεζούμισμα του λαϊκού μόχθου των Ελλήνων Εργαζομένων. Ενάντια στην ασταμάτητη εισροή λαθρομεταναστών και την ανήθικη και παράνομη επιχείρηση νομιμοποίησης- μονιμοποίησης τους, με την συγκατάθεση του επίσημου κράτους, του αδηφάγου κεφαλαίου και των ανεπάγγελτων «επαγγελματιών «του «αντιρατσισμού» και του «αντιφασισμού», που θέλουν να αντικαταστήσουν τους «ατίθασους «και «απαιτητικούς «Έλληνες με υπάκουους ξένους σκλάβους, χωρίς κοινωνική συνοχή και εργασιακή συνείδηση. Με τελικό σκοπό την μετατροπή της Χώρας σε χώρο και του Ομοιογενούς Λαού των Ελλήνων σε ετερογενή πληθυσμό αλλοδαπών. Αποτελεί εκδήλωση Ενάντια σ’ όλους και όλα που έχουν εκφυλίσει το σημερινό «ελληνικό «κράτος. Μέσα της, αυτή η εκδήλωση, κρύβει την Οργή, την Αποφασιστικότητα, την Θέληση για Δύναμη και Δημιουργία, τον ασίγαστο Πόθο για Εκδίκηση και Επανελληνοποίηση του Τόπου.
Αυτό, όμως, το Ενάντια είναι που πρέπει να διευκρινιστεί περαιτέρω. Ακριβώς επειδή το Ενάντια οφείλει να γίνεται συγκεκριμένη Δραστήρια Πράξη και όχι να παραμένει στείρα και ανώδυνη θεωρία. Το Ενάντια επιβάλλεται να στηρίζεται στην Δύναμη της κίνησης και όχι στη νωθρότητα της αδράνειας. Το Ενάντια δεν είναι κάτι που γίνεται αόριστα, αλλά προέρχεται από Ξεχωριστούς Ανθρώπους και από τις εξίσου Ξεχωριστές Συλλογικότητες, στις οποίες συμμετέχουν.
Με βάση, λοιπόν, όλα τα παραπάνω, ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα της συγκεκριμένης συγκέντρωσης είναι η παροδικότητα του ενδιαφέροντος που διέπει μια μεγάλη μερίδα συμμετεχόντων στην εκδήλωση. Δυστυχώς, για ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό συμπατριωτών μας, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι έχουν αυξημένο Εθνικό ενδιαφέρον, τα Ίμια έχουν αποκτήσει χαρακτήρα «φετίχ «, που απενεργοποιεί την οποιαδήποτε ενεργή συμμετοχή τους και το ανάλογο ενδιαφέρον τους για το μέλλον. Η παρουσία τους στην συγκεκριμένη συγκέντρωση αποτελεί την ολοκληρωτική «προσφορά «τους προς ό,τι υποτίθεται πως πιστεύουν. Από εκεί και πέρα «εξαφανίζονται «μέχρι του χρόνου, στην επόμενη εκδήλωση.
Αυτή η συμπεριφορά, όμως, πέρα του ότι γι’ αυτούς μετατρέπει τον χαρακτήρα της εκδήλωσης όντως σε ένα είδους «μνημόσυνο», δεν αποτελεί, έστω και κατ’ ελάχιστα, κανέναν απολύτως κίνδυνο ή έστω ανησυχία για το ανθελληνικό σύστημα. Αντιθέτως, είναι το «άλλοθι» για την μελλοντική αδράνειά τους, την «χειμερία νάρκη» πολιτικής φύσεως, στην οποία βρίσκονται όλο το υπόλοιπο χρονικό διάστημα. Όσο σημαντικό κι αν είναι (και σίγουρα είναι) το αριθμητικό μέγεθος των συγκεντρωμένων, ευρύτερη σημασία έχει η διάρκεια, δηλαδή η μονιμότητα, στον Εθνικό και Κοινωνικό Ακτιβισμό. Επειδή αυτό που μπορεί πραγματικά να ανησυχήσει το αντεθνικό και διεφθαρμένο καθεστώς δεν είναι η παροδική, συναισθηματικού τύπου, παρουσία σε μια συγκέντρωση, αλλά η συνεχής και ενεργή πολιτική δράση, μέρος της οποίας αποτελεί και η οποιαδήποτε ανοιχτή εκδήλωση.
Αποδίδοντας την Τιμή που αρμόζει στους τρεις Πεσόντες Αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού, δεν ξεχνάμε το αληθινό κεντρικό ζήτημα, που είναι η καταγγελία και η αντίσταση στο προδοτικό «ελληνικό» κράτος. Ένα κράτος ανεύθυνο και ενδοτικό, με «ηγέτες» ανθρωπάκια – μαριονέτες και εντολοδόχους ξένων κέντρων αποφάσεων. Ένα κράτος ελληνόφωνο, όχι όμως Ελληνικών συμφερόντων, το οποίο χωρίς ίχνος Εθνικής Συνείδησης ξεπουλά τα πάντα, με μόνο αντάλλαγμα τα χυδαία στενά συντηρητικά συμφέροντα των «κηπουρών», που εκτελούν συνειδητά τις εντολές που δέχονται. Ένα κράτος αντεθνικό και αντιλαϊκό, το οποίο γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν μπορεί να μας εκφράζει στον ελάχιστο βαθμό, φέρνοντας στην Ψυχή μας και την Συμπεριφορά μας το σύνθημα «Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων, κάτω το κράτος των ανθελλήνων».
Έτσι, λοιπόν, αυτό το σύνθημα, αποτελεί για κάθε Συνειδητοποιημένο Έλληνα Σκοπό και Στάση Ζωής, πέρα από την οποιαδήποτε στείρα άρνηση. Επειδή κάθε φορά που διαδηλώνουμε, πρέπει να το κάνουμε αφήνοντας στην άκρη κάθε είδους μικροπρέπεια και εφησυχασμό. Διαδηλώνουμε γι’ αυτούς που πέρασαν και γι’ αυτούς που έρχονται, γιατί οι Νεκροί και οι Αγέννητοι θα μας Κρίνουν.
Μα πάνω απ’ όλα διαδηλώνουμε για τις Ιερές Έννοιες του Αίματος και της Τιμής. Για να (απο)δείξουμε πως δεν μας σκιάζει η φοβερά και η αόρατη σκλαβιά, πως Πολεμάμε για Όλα Όσα Πιστεύουμε ότι μας Ανήκουν, πως Ενάντια στις αντιξοότητες και τα σημεία των καιρών Συνεχίζουμε να Διατηρούμε Αλώβητοι το Δικαίωμα στην Αξιοπρέπεια, την Υπερηφάνεια και την Ελευθερία και Γράφουμε Ιστορία όταν οι άλλοι «κοιμούνται όρθιοι»…
