Το ΠΑΣΟΚ της Χαριλάου Τρικούπη, ζει σήμερα σε έναν δικό του πράσινο μικρόκοσμο: πανηγυρίζει τη «δεύτερη θέση», όχι επειδή μπορεί να γίνει πρώτο, αλλά επειδή φοβάται την πτώση. Δεν είναι κόμμα εξουσίας, δεν είναι καν κόμμα αναμονής, απλά κρατιέται όρθιο επειδή –προς το παρόν– δεν έχει βρεθεί κάποιος άλλος πάρει τη θέση του.
Οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών είναι αποκαλυπτικές και ταυτόχρονα αμείλικτες. Το ΠΑΣΟΚ κινείται λίγο πάνω από 10%, με τη Νέα Δημοκρατία να προηγείται με διψήφια διαφορά άνω των 15 μονάδων, ενώ η λεγόμενη «δεύτερη θέση» δεν του δίνει τίποα.
Και ακόμη χειρότερα… σε ορισμένες μετρήσεις, η απόσταση του ΠΑΣΟΚ από τον τρίτο δεν είναι καν ασφαλείας. Νέα ή σχεδιαζόμενα σχήματα, αλλά και κόμματα που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν τριτοτέταρτα, πλησιάζουν ή απειλούν ευθέως το ποσοστό του.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη δημοσκοπική ασφυξία, ο Νίκος Ανδρουλάκης παραμένει ακλόνητος στην ηγεσία, σαν να κυβερνά κόμμα του 30% και όχι ένα φάντασμα του πράσινου παρελθόντος που μετά βίας συγκρατεί τη φθορά. Παραιτήσεις στελεχών, εσωκομματικά πυρά, δημόσιες αιχμές για έλλειψη στρατηγικής και πολιτικού στίγματος – όλα αντιμετωπίζονται με την ίδια απάντηση: «θα κριθούμε στις εκλογές».
