Η πολιτική σκηνή στην Ουγγαρία αλλάζει σελίδα, με τον Πέτερ Μάγιαρ και το κόμμα Tisza να επικρατούν καθαρά στις εκλογές, εκθρονίζοντας τον Βίκτορ Όρμπαν έπειτα από 16 χρόνια κυριαρχίας.
Με καταμετρημένο πάνω από το 72% των ψήφων, η αντιπολίτευση εξασφαλίζει 138 έδρες σε σύνολο 199, έναντι μόλις 54 του Fidesz, διαμορφώνοντας συνθήκες ακόμη και για συνταγματικές αλλαγές, ενώ ο ίδιος ο Όρμπαν αναγνώρισε την ήττα του, χαρακτηρίζοντας το αποτέλεσμα «οδυνηρό αλλά σαφές».
Ωστόσο, η πτώση του δεν μπορεί να αναλυθεί μονοδιάστατα. Για χρόνια, ο Όρμπαν αποτελούσε «κόκκινο πανί» για τις Βρυξέλλες, κυρίως λόγω της σκληρής στάσης του απέναντι στη λεγόμενη «woke» ατζέντα και –κυρίως– της αδιαπραγμάτευτης πολιτικής του στην λαθρομετανάστευση, όπου αρνήθηκε να ευθυγραμμιστεί με το δόγμα των ανοικτών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αυτές οι θέσεις του χάρισαν στήριξη στο εσωτερικό και τον κατέστησαν σημείο αναφοράς για πολλά ευρωπαϊκά συντηρητικά κινήματα. Όμως, φαίνεται ότι άλλος παράγοντας αποδείχθηκε τελικά καθοριστικός για την εκλογική του ήττα: η στάση του απέναντι στη Ρωσία και τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Η φιλορωσική του προσέγγιση –που εκδηλώθηκε με βέτο σε ευρωπαϊκές αποφάσεις, όπως η χρηματοδότηση προς το Κίεβο και η ενταξιακή του πορεία– προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Σε μια χώρα νωπές τις πληγές από την Σοβιετική καταπίεση, η εικόνα πολιτικής εγγύτητας προς τη Μόσχα λειτούργησε αποτρεπτικά για σημαντικό μέρος του εκλογικού σώματος.
Δεν είναι τυχαίο ότι κατά την προεκλογική περίοδο, η αντιπολίτευση επένδυσε ακριβώς σε αυτό το αφήγημα: ότι η Ουγγαρία απομακρύνεται από τη Δύση και κινδυνεύει να διολισθήσει σε τροχιά εξάρτησης από τη Ρωσία. Οι εικόνες και οι διαμαρτυρίες με αναφορές στον σοβιετικό παρελθόν είχαν έντονο συμβολισμό και βρήκαν απήχηση, ιδιαίτερα στους νεότερους ψηφοφόρους.
Ο Μάγιαρ, από την πλευρά του, υποσχέθηκε επαναπροσέγγιση με την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ, πάταξη της διαφθοράς και αποκατάσταση των διεθνών σχέσεων της χώρας. Το κόμμα του κατόρθωσε να συσπειρώσει ευρύτερες δυνάμεις της αντιπολίτευσης, μετατρέποντας τις εκλογές σε δημοψήφισμα για την πορεία της χώρας.
Η επόμενη ημέρα βρίσκει την Ουγγαρία σε τροχιά επαναπροσδιορισμού, με το ερώτημα να παραμένει ανοιχτό: θα πρόκειται για πλήρη στροφή προς τις Βρυξέλλες ή για μια νέα ισορροπία ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση;
