γράφει ο Δημήτριος Τσίκας
Διεθνολόγος – Συγγραφέας
Τις τελευταίες ημέρες, σε ολόκληρο τον κόσμο, τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης κατακλύζονται από τις αποκαλύψεις της λεγόμενης «λίστας Epstein». Δημοσιογράφοι, ερευνητές και σχολιαστές περνούν από κόσκινο τις επαφές του μαστροπού της διεθνούς ελίτ, αναζητώντας ποιοι πολιτικοί, επιχειρηματίες και παράγοντες βρέθηκαν στο δίκτυο του. Ακόμη και σε χώρες όπως το Αζερμπαϊτζάν και η Γεωργία, τα ΜΜΕ δεν διστάζουν να ερευνήσουν ποιοι συναντήθηκαν μαζί του, έστω και τυχαία, κατά τις σύντομες επισκέψεις του εκεί. Παντού στον πλανήτη το θέμα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή — εκτός από την Ελλάδα.
Στην Ελλάδα, το σύστημα μοιάζει να είχε «θωρακιστεί» προληπτικά απέναντι σε τέτοιου είδους αποκαλύψεις. Εδώ και χρόνια, η πολιτική και μιντιακή ελίτ δεν αρκέστηκε απλώς στο να αγνοεί όσους προειδοποιούσαν για τα σκοτεινά κυκλώματα που σήμερα αποκαλύπτονται· φρόντισε να τους εξουδετερώσει κοινωνικά και επαγγελματικά. Όποιος τολμούσε να μιλήσει για τα όσα σήμερα επιβεβαιώνονται μέσα από τα έγγραφα της υπόθεσης Epstein, δεν αντιμετωπιζόταν με αντίλογο, αλλά με χλεύη, λοιδορία και συστηματική στοχοποίηση.
Για μεγάλο διάστημα αποτελούσε —και παραμένει— ταμπού να μιλήσει κανείς για δημογραφική αντικατάσταση, για τη συρρίκνωση του ευρωπαϊκού πληθυσμού, για τις παρενέργειες των εμβολίων ή για τις σκοτεινές διασυνδέσεις της ελίτ με πρακτικές που αγγίζουν τον σατανισμό και την παιδοφιλία. Δεν υπήρχε περιθώριο για συζήτηση· υπήρχε μόνο μηχανισμός φίμωσης. Η «αστυνομία σκέψης» —πανεπιστημιακοί, τηλεπαρουσιαστές, fact-checkers κατ’ επίφαση και κρατικοδίαιτοι «ειδικοί»— έσπευδε να κολλήσει την ταμπέλα του «ψεκασμένου» σε όποιον τολμούσε να αμφισβητήσει το αφήγημα.
Ο χαρακτηρισμός αυτός δεν ήταν τυχαίος ούτε αθώος. Αποτελούσε εργαλείο κοινωνικής εξόντωσης: να γελοιοποιηθεί ο αμφισβητίας, να απομονωθεί από τον κοινωνικό του περίγυρο, να απαξιωθεί επαγγελματικά, να φοβηθεί να μιλήσει ξανά. Μαζί με τον επίσημο μηχανισμό, κινητοποιήθηκε και ένας ολόκληρος στρατός καλοθελητών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης —τρολ, ανώνυμοι λογαριασμοί, αλλά και «ευυπόληπτοι» δημόσιοι σχολιαστές— που αναλάμβαναν εργολαβικά τη λάσπη εναντίον όποιου επιχειρούσε να αναδείξει το αυταπόδεικτο. Έτσι χτίστηκε ένα κλίμα φόβου και αυτολογοκρισίας, όπου η αλήθεια βαφτιζόταν «συνωμοσία».
Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν προκαλεί καμία απορία γιατί τα μεγάλα πανελλαδικά κανάλια θάβουν τις αποκαλύψεις της υπόθεσης Epstein. Τι θα μπορούσαν, άλλωστε, να πουν στον ελληνικό λαό; Ότι τόσα χρόνια συγκάλυπταν το κύκλωμα παιδεραστίας στην υπόθεση Μίχου επειδή άγγιζε πολιτικά πρόσωπα και «ευυπόληπτους» παράγοντες; Ότι προτίμησαν τη σιωπή αντί της αλήθειας για να προστατεύσουν το καθεστώς και τους χρηματοδότες τους; Ή μήπως ότι συνέβαλαν στη μαζική προπαγάνδα υπέρ της υποχρεωτικότητας των εμβολίων, κλείνοντας τα μάτια σε ανησυχητικά στοιχεία και καλλιεργώντας κλίμα φόβου και διχασμού;
Η αλήθεια είναι σκληρή: ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πολιτικού και μιντιακού συστήματος είναι βαθιά μπλεγμένο σε αυτή τη διεθνή διαφθορά. Και όταν μας αποκαλούν «συνωμοσιολόγους», το κάνουν γιατί οι ίδιοι έχουν πολλά να κρύψουν. Για όσο ακόμη προσπαθούν να θάψουν την αλήθεια, θα μας βρίσκουν απέναντί τους — ακούραστους, ανυποχώρητους και ανυπότακτους.
