γράφει ο Νίκος Παπαγεωργίου
υπ. έκδοσης εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος»
Γράφαμε σε προηγουμένη άρθρο μας πόσο τυχερός είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης που, παρά τα όσα δυσμενή συμβαίνουν στην πατρίδα μας αυτός εξακολουθεί να βρίσκεται πρωταγωνιστής στην ελληνική πολιτική σκηνή. Αυτό συμβαίνει και από το γεγονός ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη και συγκροτημένη αντιπολίτευση για να τον αντιμετωπίσει με αξιώσεις. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες από ευρήματα μελέτης του ΙΟΒΕ για την ανισότητα στην Ελλάδα, σχεδόν 7 στα 10 νοικοκυριά (68%) δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να καλύψουν τις ανάγκες τους, ποσοστό υπερτριπλάσιο από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διαμορφώνεται στο 19%.
Συγχρόνως, η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στην τέταρτη θέση μεταξύ των χωρών της ΕΕ ως προς την εισοδηματική ανισότητα, ενώ το πλουσιότερο 1% των νοικοκυριών συγκεντρώνει σήμερα το μεγαλύτερο μερίδιο εισοδήματος των τελευταίων είκοσι ετών. Οι ηλικίες 16 έως 24 ετών εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τον υψηλότερο κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού. Αντίστοιχα, τα μονογονεϊκά νοικοκυριά και οι πολύτεκνες οικογένειες εξακολουθούν να συγκαταλέγονται στις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Αυτά ως αναφορά τα οικονομικά των ελληνικών οικογενειών.
Όμως παρ’ όλα αυτά με την αντιμετώπιση της πολιτικής Μητσοτάκη από την αντιπολίτευση τι ακριβώς συμβαίνει; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει κερδίσει τα σκήπτρα, ίσως του πιο τυχερού πρωθυπουργού στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Προΐσταται μιας κυβερνήσεως που λειτουργεί χωρίς πολιτικό αντίπαλο. Και από τον Οκτώβριο ίσως τα πράγματα να εμφανίζονται ακόμη πιο ευνοϊκά σε επίπεδο πολιτικής αντιπαράθεσης. Ο πολυκερματισμός της αντιπολίτευσης είναι πρωτοφανής. Ουσιαστικά αλλά και ποσοτικά δεν υπάρχει αντιπολίτευση και όλες οι έρευνες μέχρι σήμερα υπογραμμίζουν την έλλειψη αξιόπιστου κυβερνητικού πόλου.
Η φθορά της κυβερνήσεως Μητσοτάκη είναι οφθαλμοφανής, αλλά κανένα κόμμα από τα υπάρχοντα στην πολιτική σκηνή δεν έχει αναπτύξει ιδιαίτερη δυναμική, προκειμένου να ωφεληθεί από την πτώση των ποσοστών του κόμματος της ΝΔ. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ είχε μία αλλοπρόσαλλη πολιτική πορεία, κατακερματίστηκε και την θέση του πήρε το ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα αυτό υπό την ηγεσία Ανδρουλάκη πήρε μεν την θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης η αδυναμία του όμως να αξιοποιήσει την ευκαιρία που του δόθηκε είχε σαν αποτέλεσμα να επιδιώξει ο Τσίπρας την επιστροφή του στην ενεργό πολιτική.
Το θέμα των Τεμπών έδωσε την ευκαιρία στον Κυριάκο Βελόπουλο αλλά και στην Ζωή Κωνσταντοπούλου να αυξήσουν τα ποσοστά των κομμάτων τους και να οδηγήσουν την Καρυστιανού στην δημιουργία πολιτικού κόμματος και διεκδικήσει για τον εαυτό της το συγκεκριμένο ακροατήριο. Στο σημείο αυτό εμφανίζεται και ο Αντώνης Σαμαράς που σκέπτεται (;) ετοιμάζει(;) ένα νέο πολιτικό εγχείρημα. Το πολιτικό τοπίο στην πατρίδα μας δεν είναι παρά ένα αλαλούμ που εξελίσσεται σε παιγνίδι μηδενικού αθροίσματος. Επίσης κάποια κόμματα αλληλοεξοντώνονται, αφού διεκδικούν τους ίδιους ψηφοφόρους που δεν είναι σε θέση όμως αυτοί να δώσουν αξιοπιστία και σοβαρό προβάδισμα σε κάποιο από αυτά τα κόμματα.
Να λοιπόν γιατί πολιτικά είναι τυχερός ο Μητσοτάκης, αφού παίζει μπάλα μόνος του στο πολιτικό γήπεδο και ας τρώει συνεχώς αυτογκόλ.
