του Γεώργιου Παπάζογλου
Η συνταγή είναι γνωστή από την αλήστου μνήμης εποχή της «πανδημίας»: Η κυβέρνηση επιχειρεί να καλύψει τη βαθιά κρίση του κόστους ζωής με προσωρινά επιδόματα που δεν ανακόπτουν την κατρακύλα των νοικοκυριών
Σε μια συγκυρία όπου η ακρίβεια διαβρώνει καθημερινά το εισόδημα των πολιτών, το (κατά φαντασίαν) «επιτελικό κράτος» επιλέγει για ακόμη μία φορά την εύκολη οδό: επιδοτήσεις χαμηλής έντασης και επικοινωνιακά «Fuel pass» που επιχειρούν να καμουφλάρουν την απουσία ουσιαστικής πολιτικής.
Το πακέτο των 300 εκατ. ευρώ για μόλις δύο μήνες, που ανακοίνωσε σήμερα ο πρωθυπουργός δεν συνιστά λύση, αλλά τουναντίον συνιστά παραδοχή αδυναμίας. Πρόκειται για μια πολιτική που θυμίζει τη χορήγηση παυσίπονου σε ασθενή με βαριά νόσο: πρόσκαιρη ανακούφιση, μηδενική θεραπεία.
Η επιδότηση στο diesel παρουσιάστηκε ως ανάχωμα στις αυξήσεις, αλλά στην πραγματικότητα, είναι ένα μέτρο που εξανεμίζεται πριν καν φτάσει στην αγορά. Όταν οι διεθνείς τιμές ενέργειας ανεβαίνουν ανεξέλεγκτα, τα 20 λεπτά το λίτρο (!) δεν αποτελούν λύση, αλλά «καθρεφτάκι σε ιθαγενείς». Το κόστος μετακυλύετε αυτούσιο στην αγορά και τελικά στους καταναλωτές, που πληρώνουν ακριβότερα τα πάντα, από τα τρόφιμα μέχρι τις μεταφορές.
Η περιβόητη κάρτα καυσίμων αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτικής υποκρισίας της κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού. Μερικές δεκάδες ευρώ για δύο μήνες δεν καλύπτουν ούτε κατ’ ελάχιστο την πραγματική επιβάρυνση, και μάλιστα εν όψει της τουριστικής περιόδου. Πρόκειται για ένα επίδομα που λειτουργεί προφανώς ως εργαλείο πολιτικής διαχείρισης της δυσαρέσκειας παρά ως ουσιαστική στήριξη. Αυτό άλλωστε είναι που τους ενδιαφέρει…
Στον πρωτογενή τομέα, η επιδότηση των λιπασμάτων επιχειρεί να μπαλώσει μια κατάσταση που έχει ήδη ξεφύγει: Όταν το κόστος παραγωγής έχει εκτοξευθεί λόγω ενέργειας, μια ενίσχυση 15% απλώς καθυστερεί το αναπόφευκτο: νέες αυξήσεις στα ράφια και περαιτέρω πίεση στα νοικοκυριά. Μακάρι να διαψευστούμε, αλλά οι τιμές που θα δούμε όλοι μας λίαν συντόμως στα ράφια των σουπερ μάρκετ θα ξεπερνούν και τον χειρότερο εφιάλτη.
Ακόμη πιο προκλητική είναι η επιλογή επιδότησης των ακτοπλοϊκών εταιρειών. Αντί για ουσιαστική παρέμβαση στην αγορά, το κράτος αναλαμβάνει να χρηματοδοτήσει τη συγκράτηση τιμών, μεταφέροντας το βάρος στους φορολογούμενους (τι πιο σύνηθες θα πει κανείς). Το αποτέλεσμα; Οι πολίτες πληρώνουν διπλά: μία φορά στην αντλία και μία φορά μέσω φόρων! Αυτό θα πει επιτελικό κράτος…
Συνοψίζοντας: Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Τα μέτρα του πρωθυπουργού «Μωυσή» δεν πείθουν κανέναν, εκτός από τις τηλεοπτικές και δημοσιογραφικές ορντίναντσες της ΝΔ. Η επαναλαμβανόμενη προσφυγή σε επιδόματα δεν είναι πολιτική. Είναι διαχείριση κρίσης χωρίς σχέδιο. Είναι η επιλογή μιας κυβέρνησης που αποφεύγει συστηματικά να συγκρουστεί με τις βαθύτερες αιτίες της ακρίβειας και περιορίζεται σε αποσπασματικές κινήσεις εντυπωσιασμού.
Μέχρι τότε, τα «pass» θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως το φύλλο συκής μιας στυγνής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που δεν ενδιαφέρεται να δώσει λύσεις στα προβλήματα του ελληνικού λαού.
Δεν ενδιαφέρει τον πρωθυπουργό, τους «αρίστους» του και τους τηλεοπτικούς λακέδες τους αν η ελληνική οικογένεια δεν μπορεί να ψωνίσει στο σουπερ μάρκετ, ή αν δεν μπορεί να βάλει βενζίνη στο αυτοκίνητο για να πάνε στην δουλειά τους ή τα παιδία τους στο φροντιστήριο. Ο λόγος είναι πολύ, μα πολύ απλός: Αυτοί μπορούν!
