Η Ελλάδα είναι μια χώρα ιδιόρρυθμη, στην οποία από ότι φαίνεται δεν αρέσουν οι καθαρές λύσεις. Έτσι και τα κόμματα που επικρατούν δεν έχουν καθαρές θέσεις. Και τούτο για να μπορούν κατά περίπτωση να προσαρμόζονται και να μεταλλάσσονται. Αυτό δεν είναι κακό, υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι κινούνται εντός ενός πλαισίου αρχών. Στα κόμματα όμως δεν αρέσουν οι αρχές. Στο περιβάλλον λοιπόν της αοριστίας που διαχέεται στο πολιτικό σκηνικό, τα κυρίαρχα κόμματα είναι κεντροδεξιά και κεντροαριστερά.
Ούτε καθαρό δεξιό κόμμα υπάρχει ούτε καθαρό κεντρώο. Και το αριστερό κόμμα που κυβερνούσε μέχρι πρόσφατα, φιλοδοξεί να γίνει και αυτό κεντροαριστερό. Και το τι θα κάνουν οι αριστεροί και οι συνοδοιπόροι τους, ελάχιστα μας απασχολεί, υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι δεν θα ευρεθούν και πάλι να έχουν ποσοστά που θα τους επιτρέψουν να αναρριχηθούν στην Κυβέρνηση. Η χώρα δεν αντέχει και άλλη καταστροφική αριστερή διακυβέρνηση.
Ας επικεντρωθούμε λοιπόν στην (ανύπαρκτη) δεξιά την οποία σήμερα εκπροσωπεί ή έχει απορροφήσει η «κεντροδεξιά» Νέα Δημοκρατία. Βάζουμε εισαγωγικά στον όρο «κεντροδεξιά» διότι και αυτόν ακόμη τον απέρριπτε ο ιδρυτής της.
Τι ήταν η ΝΔ του Καραμανλή;
Πίσω στο 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διεκήρυττε ότι «ο οριζόντιος διαχωρισμός σε δεξιά και αριστερά είναι παρωχημένος» και τοποθετούσε την νεοϊδρυθείσα Νέα Δημοκρατία κάπου στο νεφέλωμα το οποίο είχε διαμορφώσει στην τεταραγμένη φαντασία του. Έπρεπε να εκλείψει πολιτικά ο Καραμανλής για να αποκτήσει η ΝΔ πολιτική τοποθέτηση στον χώρο που ονομάσθηκε κεντροδεξιά. Τότε όμως επεκράτησε μια διαφορετική πλάνη. Στην συνείδηση των περισσοτέρων η δεξιά ταυτίσθηκε με τον φιλελευθερισμό. Μέγα λάθος.
Η δεξιά δεν προσδιορίζεται με βάση οικονομικές θεωρίες, πόσο μάλλον με την αντίληψη που θέλει την οικονομία να καθορίζει την πολιτική. Η δεξιά εκπροσωπεί αρχές και αξίες πρωταρχικά πατριωτικές ενώ επιφυλάσσει στην πολιτική της πρακτική να επιλέξει την πιο συμφέρουσα οικονομική πολιτική.
Στους καιρούς των παχιών αγελάδων αυτή μπορεί να είναι και ακραία φιλελεύθερη. Όταν οι καταστάσεις εκτρέπονται, επιβάλλεται οι κυβερνήσεις να γίνονται παρεμβατικές προκειμένου να θωρακίσουν την οικονομία.
Μετακινούμενοι ψηφοφόροι και κέντρο
Την εποχή δε, που στην Ελλάδα η δεξιά ταυτιζόταν με τον φιλελευθερισμό, με ευθύνη πάλι του Καραμανλή είχε εξαλειφθεί το κόμμα της Ενώσεως Κέντρου, το οποίο με εφαλτήριο την τακτική της «διευρύνσεως» του τότε αρχηγού της ΝΔ λεηλατήθηκε τελικά από αυτήν και από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου.
Έτσι, αφού δεξιό κόμμα δεν υπήρχε, εξέλιπε και το τελευταίο κεντρώο με μια δεύτερη παρανόηση να αναδύεται. Ο χώρος του κέντρου βαφτίστηκε «μεσαίος χώρος» και ταυτίστηκε με την μάζα των μετακινουμένων ψηφοφόρων, αυτού του ποσοστού της τάξεως του 10% που μπορεί να ψηφίζει οποιοδήποτε κόμμα, ανάλογα με τις ευκαιριακές ιδεοληψίες του και το οποίο εν τέλει κρίνει την έκβαση των εκλογών. Δεν πρόκειται όμως για κεντρώους. Πρόκειται για μη τοποθετημένους πολίτες. Τους οποίους κάποιος θα επαινούσε ως σκεπτομένους ανθρώπους και κάποιος άλλος θα τους επέκρινε ως καιροσκόπους.
Μέσα όμως από αυτές τις παρανοήσεις αναδεικνύεται μια πραγματικότητα. Η Νέα Δημοκρατία μετασχηματίζεται σε κεντρώο κόμμα. Με δυσκολία πλέον και μόνον χάρη στην προσδοκία για συμμετοχή στην νομή της εξουσίας, παραμένουν εκεί τα δεξιάς προελεύσεως στελέχη της.
Και τούτο σε μια στιγμή κατά την οποία σε ολόκληρη την Ευρώπη φουντώνει το κύμα της πατριωτικής δεξιάς που σε λίγο θα κυβερνά τις χώρες της Γηραιάς Ηπείρου. Στην Ελλάδα όμως, πάντα οι εξελίξεις έρχονται με καθυστέρηση. Με διαφορά φάσεως όπως θα το έλεγαν ορισμένοι. Για να ανδρωθεί όμως μια νέα δεξιά παράταξη θα πρέπει να ξεκινήσουμε τώρα. Μια βάση της τάξεως του 7% υπάρχει. Είναι το άθροισμα των ψήφων των πατριωτικών κομμάτων εντός και εκτός Βουλής. Αυτό που απαιτείται είναι μια ενωτική προσπάθεια.
Και κάτι τελευταίο, Μπορεί ο Κωνσταντίνος Καραμανλής να ενυπνιαζόταν το 1974 ότι «ο οριζόντιος διαχωρισμός σε δεξιά και αριστερά είναι παρωχημένος», όμως ο διαχωρισμός αυτός ζει και βασιλεύει ενώ ο ίδιος έχει εκλείψει και βιολογικά. Κατά τα λοιπά «διοικείν εστί προβλέπειν»…
Ευθ. Π. Πέτρου
