Επιλέγοντας, μάλλον συμβολικά την Πρωτομαγιά, με μια κίνηση που περισσότερο θυμίζει πολιτική «επιστροφή από τα παλιά» ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να ξαναμπεί στο παιχνίδι, παρουσιάζοντας το «μανιφέστο» του νέου του φορέα. Μια προσπάθεια που προφανώς και δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από ανακύκλωση φθαρμένων προσώπων και αποτυχημένων πολιτικών.
Ο ίδιος άνθρωπος που ταύτισε το όνομά του με τη Συμφωνία των Πρεσπών –που ξεπούλησε το όνομα της Μακεδονίας μας και την ψυχή της Ελλάδος στους Σκοπιανούς– εμφανίζεται τώρα ως «οραματιστής» νέας εποχής. Ο ίδιος που επέβαλε τα capital controls, βυθίζοντας την οικονομία σε ασφυξία και τους πολίτες σε αβεβαιότητα, επιχειρεί να παρουσιαστεί ως εκφραστής ελπίδας.
Δεν ξεχνιούνται όμως ούτε τα «νταούλια που θα χόρευαν οι αγορές», ούτε τα μεγάλα λόγια για «σκίσιμο των μνημονίων», που κατέληξαν στην ταπεινωτική υπογραφή ενός ακόμη μνημονίου. Η απόσταση ανάμεσα στη αριστερή ρητορική των καταληψιών των Πολυκλαδικών και την πραγματικότητα υπήρξε χαώδης – και παραμένει ανεξίτηλη στη μνήμη της κοινωνίας. Το νέο «μανιφέστο» του Mr Alexis είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια πολιτικής επαναφοράς ενός προσώπου που έχει ήδη δοκιμαστεί και αποτύχει και θα αποτύχει ξανά όσο και αν ολιγάρχες και συμφέροντα τον προωθούν σε μία προσπάθεια να ανατρέψουν, για δικούς
