γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Συγγραφέας Αρθρογράφος «Ελεύθερη Ώρα»
Η δίκη που άρχισε για την τραγωδία των Τεμπών, το σκάνδαλο των υποκλοπών, η οργή των πολιτών για την ακρίβεια και την ανεργία, η δίκη τής Άννας – Μισέλ Ασημακοπούλου για την διαρροή των E-MAILS, ένας καταιγισμός σκανδάλων, ωθούν τον Πρωθυπουργό να επισπεύσει με αιφνιδιασμό την προσφυγή στις κάλπες. Το οικογενειακό περιβάλλον τού Κυριάκου, βρίσκεται σε πλήρη αναστάτωση. Η οργή όμως των οπαδών τής Νέας Δημοκρατίας, έχει φτάσει στο κατακόρυφο, από την ακατανόητη απόφαση τού Συμβουλίου τής Επικρατείας, για την υιοθέτηση ανηλίκων από ΛΟΑΤΚΙ, που οδηγεί στην «ομοφυλογένεια, χωρίς μάνα ή χωρίς πατέρα». Δεν συγχωρούν τον Μητσοτάκη που άναψε το «πράσινο φως» για τέτοιες μεθοδεύσεις.
Απ’ όλες τις πλευρές τής Νέας Δημοκρατίας, οι φωνές δυσαρέσκειας δεν καλύπτονται. Δεν υπάρχουν περιθώρια αμφιβολιών, ότι παραδοσιακοί ψηφοφόροι τού κυβερνώντος κόμματος, εγκαταλείπουν πλέον την παράταξη, διότι δεν τους εκφράζει. Δεν έχουν πλέον εμπιστοσύνη σ’ αυτήν την ηγεσία. Ο Κυριάκος δεν αποτελεί συνέχεια των ιδεών που εξέφρασαν προηγούμενοι αρχηγοί. Μετέτρεψε την Νέα Δημοκρατία σ’ ένα αλλοπρόσαλλο – σουρεαλιστικό κόμμα, που δεν έχει καμία σχέση με τις αρχές και τις αξίες που ακολούθησαν με συνέπεια οι προκάτοχοί του.
Η Νέα Δημοκρατία, κλείνει τον κύκλο της, κατά τον χειρότερο τρόπο. Έπεσε στα μάτια των ψηφοφόρων της. Η λύση τώρα, πρέπει να προέλθει από τον ιδεολογικό χώρο που εκφράζει η Νέα Δημοκρατία, αλλά όχι με την παρούσα μορφή. Ήλθε η ώρα για αλλαγή ηγεσίας. Δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο σ’ αυτή την παράταξη. Ας κοιτάξουμε την ιστορία της, γυρίζοντας πίσω στον χρόνο. Πολλές «ταμπέλες» είχε η «Δεξιά». Ξεκινάμε με το Λαϊκόν Κόμμα, που ίδρυσε ο Δημ. Γούναρης. Μετά την Απελευθέρωση, το Κόμμα αυτό, ανασυγκροτήθηκε από τους: Κων. Τσαλδάρη, Ιω. Θεοτόκη και Στ. Στεφανόπουλο.
Τελικά, αρχηγός εξελέγει ο Κων. Τσαλδάρης. Το 1946 το Λαϊκόν Κόμμα συνεργάσθηκε με το Κόμμα των «Εθνικών Φιλελευθέρων» του Στ. Γονατά, και το «Μεταρρυθμιστικό» τού Απ. Αλεξανδρή. Λόγω τού κομμουνιστικού κινδύνου, σχηματίσθηκε συμμαχική κυβέρνηση Σοφούλη – Τσαλδάρη. Το Λαϊκόν Κόμμα συνέχισε την πορεία του. Στα 1951 όμως, είχε χάσει την παλαιά του δύναμη. Ως Κόμμα, εξακολουθούσε να υφίσταται, αλλά οι μάζες των ψηφοφόρων στράφηκαν τότε προς νέο σχήμα, τον «Ελληνικό Συναγερμό», που εδημιούργησε ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος. Έγινε αμέσως φανερό, ότι το λαϊκό ρεύμα, ήταν μαζί του. Απέσπασε και κάποια στελέχη από το Κόμμα των Φιλελευθέρων.
Στις εκλογές του 1952, ακόμα και ο Γεώργιος Παπανδρέου «στεγάσθηκε» στον «Συναγερμό»! Ο εκλογικός θρίαμβος τού Στρατάρχου υπήρξε πρωτοφανής. Αντιμετώπισε με επιτυχία κοινωνικά προβλήματα, και ανέλαβε με υπευθυνότητα το Κυπριακό πρόβλημα, που τότε άρχισε να λαμβάνει εκρηκτική μορφή. Να θυμίσουμε, ότι ο Παπάγος ήταν εκείνος που ήλθε σε σύγκρουση με τον Βρετανό ηγέτη Άντονυ Ήντεν, και τότε ο Παπάγος έδωσε (μέσω τού στρατηγού Κοσμά) το «πράσινο φως» στον Γεώργιο Γρίβα, τον θρυλικό Διγενή, να ξεκινήσει τον ένοπλο Αγώνα στην Μεγαλόνησο. Οι Άγγλοι δεν του το συγχώρησαν ποτέ αυτό.
Το 1955 η υγεία τού Στρατάρχου είχε καταστεί απελπιστική. Ο θάνατός του, κρύβει κάποιο μυστήριο. Αλλά αυτό, αποτελεί άλλο θέμα. Η παράταξη μετά τον θάνατο τού Παπάγου, έπρεπε να εκλέξει νέο αρχηγό. Υποψήφιοι ήσαν οι: Στεφ. Στεφανόπουλος και Παν. Κανελλόπουλος, με σαφή υπεροχή τού πρώτου. Με βασιλική παρέμβαση όμως, η πρωθυπουργία ανετέθη στον Κων. Καραμανλή!
Η ιστορία, είναι γνωστή. Ο νέος ηγέτης, διέλυσε τον «Συναγερμό», και ίδρυσε την ΕΡΕ. Οι ψηφοφόροι τής παρατάξεως, έδωσαν αμέσως την εμπιστοσύνη τους στον νέο ηγέτη, που άνοιξε μία καινούργια εποχή, με τις εκλογές του 1956. Σε άρθρο του στην «Ακρόπολη», ο Σάββας Κωνσταντόπουλος, έγραψε: «Την στιγμήν αυτήν, ο κ. Καραμανλής αποτελεί την συνισταμένην των ελπίδων τού υγιώς σκεπτομένου, εθνικόφρονος Ελληνικού κόσμου. Ο κόσμος αυτός, τον βλέπει ως ορόσημον προ τού κρημνού. Διότι η υπόστασίς του ανεπήδησε μέσα από τα πράγματα, σφυρηλατηθείσα εις το καμίνι τής πράξεως…».
Ο Καραμανλής παρέμεινε στην εξουσία – μετά από τρεις εκλογικές αναμετρήσεις. Το 1963 παραιτήθηκε, κατόπιν τής διαφωνίας του με την βασιλική οικογένεια, εξ αιτίας τής εμμονής τής βασιλίσσης να μην ματαιωθεί η επίσημη επίσκεψη τού βασιλικού ζεύγους στο Λονδίνο. Μπορεί να υπήρχαν και βαθύτερα αίτια.
Μετά την διαπίστωση τής διαφωνίας του με το Στέμμα, ο Καραμανλής δεν εσήκωσε την σημαία τής ανταρσίας. Δεν έφερε το θέμα στην δημοσιότητα. Δεν θέλησε να προσθέσει νέο στοιχείο αναταραχής στην πολιτική ζωή. Διετύπωσε με σαφήνεια τις αντιλήψεις του, κι όταν μετά τις εκλογές του 1963 ο Παύλος έδωσε εντολή σχηματισμού κυβερνήσεως στην Ένωση Κέντρου, προτίμησε να αποχωρήσει από την ενεργό πολιτική ζωή. Την ηγεσία τής παρατάξεως, ανέλαβε ο Παν. Κανελλόπουλος, επί μίαν δύσκολη εντεκαετία. Μετά την Μεταπολίτευση, ο Καραμανλής επέστρεψε στην Ελλάδα, διέλυσε την ΕΡΕ, και ίδρυσε την Νέα Δημοκρατία. Άλλαξε πολλούς αρχηγούς στην πορεία της η Νέα Δημοκρατία. Άφησαν καλές εντυπώσεις.
Πλην του ιδρυτού Κ. Καραμανλή, Ράλλης, Αβέρωφ, Κων. Μητσοτάκης, έδωσαν κύρος στην παράταξη. Το ίδιο και οι νεώτεροι Αντ. Σαμαράς και Κώστας Καραμανλής. Στα νεώτερα χρόνια, οι δύο τελευταίοι, έδειξαν ότι βάδισαν επάξια στον δρόμο που εχάραξαν οι προκάτοχοι. Μάλιστα, ο Κώστας Καραμανλήλς εξ αιτίας τής σθεναράς του στάσεως στο Κυπριακό, έγινε στόχος των ξένων μυστικών υπηρεσιών. Το σωστό άνοιγμά του στην Ρωσία, ενόχλησε πολλούς. Αλλά εκείνος έβαζε πάντα μπροστά, το εθνικό συμφέρον και όχι τις σκοπιμότητες των μεγάλων δυνάμεων.
Συνωμοσίες στράφηκαν εναντίον του. Έξωθεν παράγοντες τον υπονόμευσαν για να τον ρίξουν. Τώρα, για πρώτη φορά, η Νέα Δημοκρατία τού Κυριάκου βύθισε το κόμμα στο τέλμα. Απέτυχε τραγικά στην εσωτερική της πολιτική, και δέθηκε στο άρμα των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον. Αρνείται να παραδεχτεί ότι για λόγους εθνικού συμφέροντος, ήλθε η ώρα αλλαγής ηγεσίας. Δεν είναι μόνον, ότι τα αντιπολιτευτικά κόμματα σήμερα, δεν εμπνέουν. Και η Νέα Δημοκρατία – όπως είναι τώρα – δεν εκφράζει πλέον λύση.
Είναι κι αυτή, συστατικό στοιχείο τής κρίσεως. Δεν κατόρθωσε να πείσει, όχι ευρύτερο τμήμα τού Λαού αλλά ούτε και αυτό το σύνολο των παραδοσιακών της ψηφοφόρων, ότι πολιτεύεται ορθώς. Σκάνδαλα, που ξεκίνησαν με τα εμβόλια, τα Τέμπη, και τόσα άλλα, απομακρύνουν τους οπαδούς, έστω κι αν δεν γνωρίζουν ακόμα προς ποια κομματική όχθη θα στραφούν. Η Νέα Δημοκρατία χρειάζεται επειγόντως άλλη ηγεσία. Διαφορετικά, θα πρέπει να δημιουργηθεί άλλη εθνική παράταξη, με Σαμαρά ή με Καραμανλή, ή – ακόμα καλύτερα – και με τους δύο μαζί.
Εάν δεν γίνει αυτό, θα μπούμε σε μία βαθιά κρίση ακυβερνησίας, με επαναληπτικές εκλογές, που δεν θα βγάζουν πουθενά. Αυτή την στιγμή, όπως είναι διαμορφωμένα και στελεχωμένα κόμματα τής Αντιπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η λεγόμενη «Νέα Αριστερά», και άλλα, δεν μπορούν να προσφέρουν βιώσιμη λύση. Δεν εμπνέουν καμία εμπιστοσύνη. Στερούνται από σαφές πρόγραμμα, και δεν τολμούν οι πολίτες να κάνουν πειράματα, διότι το πιθανότερο είναι, να πέσουμε σε βάραθρο.
Η μοναδική λύση, είναι κυβέρνηση απ’ αυτόν τον σημερινό ιδεολογικό χώρο, αλλά με άλλη ηγεσία και αλλαγές στο δυναμικό της. Εάν ο Κυριάκος ενδιαφέρεται για το εθνικό συμφέρον, και όχι για το προσωπικό του, ας προχωρήσει στην αλλαγή ηγεσίας. Η πράξη θα εκτιμηθεί από το σύνολο των εκλογέων… Παράδοση ηγεσίας είχαν δεχθεί, Ράλλης και Αβέρωφ. Και η γενναιότητά τους, αναγνωρίσθηκε απ’ όλους…
