γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Συγγραφέας Αρθρογράφος «Ελεύθερη Ώρα»
Γράψαμε στο χθεσινό φύλλο, για την μεγάλη εθνική σημασία που είχε η τριμερής στην Μεγαλόνησο, και για τις δεσμεύσεις στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή, από Ελλάδα και Γαλλία. Επισημάναμε, ότι τις μέρες αυτές, συχνά πολιτικοί και εφημερίδες αναφέρουν με νόημα, ότι «η Κύπρος κείται πλησίον», ή ότι η Κύπρος «δεν κείται μακράν». Ποιο είναι το νόημα των φράσεων;
Γυρίζουμε πίσω στον χρόνο. Βλέπουμε, ότι ο Γ. Παπαδόπουλος εκείνα τα χρόνια, είχε κατανοήσει ότι «κλειδί» για την άμυνα τής Κύπρου, ήταν η αεροναυτική κυριαρχία επί της νήσου. Γι’ αυτό, συνέταξε το Σχέδιο Αμύνης Κύπρου «Αφροδίτη 1973». Το σχέδιο αυτό, περιελάμβανε ένα υποβρύχιο τύπου 209 και δύο πυραυλακάτους, που θα έπλητταν από την θάλασσα τον τουρκικό αποβατικό στόλο. Μία μοίρα «Φάντομ F4E» θα εφορμούσε από την Κρήτη, και θα χτυπούσε τους Τούρκους από αέρα.
Ο τουρκικός αποβατικός στόλος, θα ήταν εκ προοιμίου καταδικασμένος να βρεθεί στον βυθό τού Αιγαίου, πριν καν προσεγγίσει τις ακτές τής Κύπρου! Παράλληλα, η Εθνική Φρουρά θα εξουδετέρωνε όλους τούς τουρκικούς «θύλακες» τής νήσου. Και η ΕΛΔΥΚ θα διετηρείτο ως εφεδρεία, με αποστολή την επίθεση για εξάλειψη τυχόν «προγεφυρώματος», στην απίθανη περίπτωση, που οι Τούρκοι θα έφταναν στην ακτή!
Οι Αμερικανοί έβαλαν τον ολετήρα Ιωαννίδη, και ανέτρεψε τον Γ. Παπαδόπουλο. Ο δρόμος για την συμφορά τής Κύπρου, ήταν τώρα ανοικτός από τους Τούρκους. Η κατάρρευση τής δικτατορίας τού Ιωαννίδη με την εθνική συμφορά που προκάλεσε, είναι γνωστή. Όπως γνωστές είναι και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες επέστρεψε στην Ελλάδα ο Κων. Καραμανλής. Στρατιωτική ηγεσία, παρέμεινε η ίδια. Ήταν δηλαδή, η στρατιωτική ηγεσία που υπήρχε επί Ιωαννίδη. Κανείς όμως από τους αρχηγούς Στρατού, Αεροπορίας και Ναυτικού, δεν έκανε λόγο για το σχέδιο «ΑΦΡΟΔΙΤΗ»!
Εκείνο που παρέμεινε στο σκοτάδι, ήταν η παρασκηνιακή δραστηριότητα τού φιλότουρκου υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, τού ραδιούργου Χένρι Κίσινγκερ. Δεν ενδιαφερόταν ο μισέλλην Αμερικανός υπουργός για την αποκατάσταση τής δημοκρατίας στην Ελλάδα. Τον ενδιέφερε όμως, πώς θα πετούσε στάχτη στα μάτια των Ελλήνων, για να αποσπάσει την προσοχήν των, κατά το δυνατόν, μακριά από την Κυπριακή τραγωδία. Κι αυτό μπορούσε να επιτύχει, μόνο με την επαναφορά μιάς τραυματισμένης δημοκρατίας.
Η αμερικανική εντολή προς Καραμανλή και κυβέρνηση εθνικής ενότητας, ήταν: «Ό,τι και να κάνουν οι εξ Ανατολών γείτονές σας, πόλεμο με την Τουρκία δεν θα κάνετε! Μπορείτε μόνο να κάνετε διαπραγματεύσεις»! Ο ιστορικός συγγραφέας, κ. Μάνος Χατζηδάκης, που έχει στην κατοχή του αρχεία τής συνταρακτικής εκείνης εποχής, στο βιβλίο του: «Πώς φτάσαμε στον ΑΤΤΙΛΑ 1968-1974» (Εκδόσεις «ΠΕΛΑΣΓΟΣ») καταθέτει συγκλονιστικά στοιχεία. Αναφέρει, λοιπόν, ότι τον Μάϊο τού 1974 έγινε μία μυστική συνάντηση στο προάστιο Μάρνη των Παρισίων.
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στην κατοικία γνωστού εκδότη εφημερίδας. Εκεί παραβρέθηκαν, ο Κων. Καραμανλής, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Μπ. Ετσεβίτ, και ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, ο Χένρι Κίσινγκερ! Η πληροφορία γι’ αυτή την συνάντηση, διέρρευσε, και δημοσιεύθηκε αρχικά, στην έγκυρη βρετανική εφημερίδα «Νταίηλυ Τέλεγκραφ» στις 13-6-1978, και εν συνεχεία στους «Τάϊμς» τού Λονδίνου, στις 4-12-1984! Μάλιστα, ο καθηγητής Νικ. Δεβλέτογλου στην «Τέλεγκραφ», εδήλωσε: «Υπάρχει πληροφορία στην Ελλάδα που επιβεβαιούται από την μυστική υπηρεσία του ΝΑΤΟ, για μία μυστική συνάντηση που έλαβε χώρα μεταξύ Καραμανλή και Ετσεβίτ, παρουσία τού Κίσινγκερ στην Μάρνη (ακριβώς έξω από το Παρίσι).
Το μεγαλύτερο μέρος τού ελληνικού λαού, θα ήθελε να ξέρει, και τότε και σήμερα, τι θα είχε να συζητήσει ο πρώην πρωθυπουργός τής Ελλάδος Κων. Καραμανλής με τον πρωθυπουργό τής Τουρκίας κρυφά, μερικές εβδομάδες πριν από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο…». Είναι φανερό, εφ’ όσον αληθεύουν όλα αυτά, ότι η συνάντηση εκείνη, υπήρξε η φυσική συνέχεια τής μυστικής συναντήσεως Κ. Καραμανλή – Κίσινγκερ που είχε προηγηθεί τον Αύγουστο του 1973 στην κατοικία τού Αμερικανού αρθρογράφου Σάϋρους Σουλτσμπέργκερ. Μόνο, που αυτή την φορά, παρίστατο και ο πρωθυπουργός τής Τουρκίας, ο Ετσεβίτ.
Όλες αυτές οι αποφάσεις τής μαφίας «Λέσχης Μπίλντερμπεργκ» του 1973 και του «Σεμιναρίου τής Ρώμης» τον Νοέμβριο τού 1973 για το Κυπριακό, έπρεπε να δρομολογηθούν… Στις 25 Ιουλίου άρχισαν στην Γενεύη οι εργασίες τής Τριμερούς Διασκέψεως για την Κύπρο, με εκπρόσωπο τής Ελλάδος, τον Γεώργιο Μαύρο. Την ίδια ώρα, οι Τούρκοι παραβίαζαν την κατάπαυση τού πυρός, και απεβίβαζαν δυνάμεις στην Κύπρο, χωρίς καμία αντίδραση τής Ελληνικής κυβέρνησης! Στις 26 Ιουλίου 1974, η Ελλάς απεδέχθη την «Διακήρυξη τής Γενεύης», η οποία υπήρξε ένα εθνικό όνειδος.
Διεκήρυττε, ότι οι τουρκικές δυνάμεις εισβολής, θα παρέμεναν κατέχοντας όσο έδαφος είχαν κατακτήσει! Υποχρέωνε την Εθνική Φρουρά, να αποχωρήσει αμέσως απ’ όλους τούς τουρκοκυπριακούς «θυλάκους» που είχε καταλάβει! Δημιουργούσε «ζώνη ασφαλείας», που ουσιαστικά αποτελούσε γραμμή διχοτομήσεως τής Κύπρου! Επρόκειτο, δηλαδή, για άνευ όρων παράδοση στον «ΑΤΤΙΛΑ», και όλα αυτά, για την σταθεροποίηση μιάς καταπαύσεως πυρός, που δεν ετηρήθη, ούτε ένα 24ωρο!… Επρόκειτο για επονείδιστη συμφωνία.
Κανονικά, η Ελλάς όφειλε τότε να αποχωρήσει τής Διασκέψεως, και να απειλήσει προσφυγή στα όπλα. Κι όμως, ο Καραμανλής εδήλωσε ότι η διάσκεψη «δύναται να αποτελέσει αφετηρίαν μιάς δικαίας διευθετήσεως τού Κυπριακού…». Και ο Γ. Μαύρος ισχυρίσθηκε, ότι η διάσκεψη «διανοίγει την οδόν δια προσεχή διαρκή λύσιν τού Κυπριακού προβλήματος…»! Φυσικά, ο Ετσεβίτ πανηγύριζε, και εδήλωνε: «Διησφαλίσαμεν εις την τράπεζαν των διαπραγματεύσεων, ό,τι εκερδίσαμεν δια τού πολέμου…»!
Και μία ημέρα μετά, αποθρασυνθείς από την απίστευτη ελληνική υποχωρητικότητα, έθετε και θέμα… Δωδεκανήσου: «Η συμφωνία τής Γενεύης δια την Κύπρον επεβεβαίωσε επισήμως το δικαίωμα τής Τουρκίας, όπως διατηρεί μονίμως τα στρατεύματά της εις την Νήσον, και εν ανάγκη τα ενισχύει… Το ζήτημα τής παρουσίας Ενόπλων Δυνάμεων εις την Δωδεκάνησον, διέπεται υπό συνθηκών, και εάν η επαναστρατικοποίησίς της είναι αναγκαία δια την κοινήν άμυνά μας οφείλομεν να συνεργασθώμεν προς τούτο, μετά της Ελλάδος…»!
Στις επόμενες ημέρες, οι Τούρκοι προχωρούσαν στην κατοχή τής Νήσου, αλλά η κυβέρνηση Καραμανλή στις 27 Ιουλίου 1974, έδωσε εντολή για σταδιακή αποστράτευση! Και τότε στο Πολεμικό Συμβούλιο, ο Καραμανλής για να δικαιολογήσει τις υποχωρήσεις, ανεφώνησε το περίφημο: «Η Κύπρος κείται μακράν…»!
Και πρόσθεσε: «Η ένοπλος αντιμετώπισις των Τούρκων εις την Κύπρον, καθίσταται αδύνατος, και λόγω αποστάσεως, και λόγω των γνωστών τετελεσμένων γεγονότων…»! Αυτά, λοιπόν τα τραγικά γεγονότα, που εν συντομία υπενθυμίζουμε με πίκρα, στάθηκαν η αφορμή για να τονισθεί σήμερα από Κυπριακής και Ελλαδικής πλευράς, ότι «η Κύπρος ΔΕΝ κείται μακράν…». Κι αυτό το γεγονός, οφείλουμε να το υπενθυμίζουμε συνεχώς, διότι οι Τούρκοι εξακολουθούν πάντα να προκαλούν. Και η αποστολή τουρκικών F-16 στα ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ, ήταν πρόκληση.
Ο σουλτάνος θέλει να δείξει, ότι τα κατεχόμενα εδάφη, είναι δήθεν δικά του. Εμείς οφείλουμε να τονίζουμε συνεχώς, ότι απαιτούμε την απελευθέρωση των ελληνοκυπριακών εδαφών τής νήσου…
