του Γεώργιου Παπάζογλου
Την ώρα που η Ιταλία παίρνει θέση μάχης απέναντι στην ακρίβεια, στην Ελλάδα η κυβέρνηση των «αρίστων» έχει υψώσει λευκή σημαία. Η απόφαση της κυβέρνησης της Τζόρτζια Μελόνι για μείωση φόρου 25 λεπτών ανά λίτρο καυσίμου δεν είναι απλώς ένα τεχνικό μέτρο, είναι μια πολιτική δήλωση ότι η πίεση στους πολίτες δεν είναι αποδεκτή ως «κανονικότητα».
Η κρίση στη Μέση Ανατολή χρησιμοποιείται στην Ιταλία ως λόγος παρέμβασης. Στην Ελλάδα χρησιμοποιείται ως άλλοθι αδράνειας.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για αργά αντανακλαστικά. Μιλάμε για συνειδητή επιλογή απουσίας. Οι τιμές των καυσίμων παραμένουν σε εξοντωτικά επίπεδα, τα νοικοκυριά στενάζουν, οι επαγγελματίες βλέπουν το κόστος να καταπίνει το εισόδημά τους και η απάντηση της κυβέρνησης εξαντλείται σε δηλώσεις κατανόησης. Καμία ουσιαστική μείωση φόρων. Καμία τομή. Καμία πρόθεση σύγκρουσης με τα συμφέροντα που θησαυρίζουν.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν μπορεί πλέον να επικαλείται την προσφιλή της καραμέλα των δημοσιονομικών ορίων. Όταν το κράτος συνεχίζει να γεμίζει τα ταμεία του από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης και τον ΦΠΑ στα καύσιμα, την ώρα που οι πολίτες δυσκολεύονται να γεμίσουν το ρεζερβουάρ τους, τότε δεν μιλάμε για περιορισμούς, μιλάμε για προτεραιότητες. Και αυτές οι προτεραιότητες είναι προφανείς.
Ακόμη πιο προκλητική είναι η έλλειψη ουσιαστικού ελέγχου στην αγορά. Η επίκληση της «ελεύθερης αγοράς» λειτουργεί ως προπέτασμα καπνού για να μην αγγίξει κανείς τις στρεβλώσεις και τα φαινόμενα αισχροκέρδειας. Σε αντίθεση με άλλες χώρες που ενεργοποιούν ελεγκτικούς μηχανισμούς και επιβάλλουν κανόνες, στην Ελλάδα η αγορά αφήνεται να αυτορυθμιστεί, δηλαδή να λειτουργήσει προς όφελος των ισχυρών.
Η σύγκριση με την Ιταλία δεν είναι απλώς δυσάρεστη. Είναι καταδικαστική για τους κήνσορες του Μητσοτακισμού. Εκεί, μια κυβέρνηση πατριωτική παρεμβαίνει, αναγνωρίζοντας ότι η κοινωνία δεν αντέχει άλλο. Εδώ, η κυβέρνηση δείχνει να θεωρεί ότι αντέχει ή, ακόμη χειρότερα, ότι δεν έχει σημασία αν δεν αντέχει. Πολύ απλά δεν τους ενδιαφέρει!
Και κάπου εδώ τελειώνουν τα προσχήματα. Η ακρίβεια στα καύσιμα δεν είναι μόνο αποτέλεσμα διεθνών κρίσεων. Είναι προϊόν πολιτικής αδιαφορίας. Είναι η συνέπεια μιας επιλογής να προστατευθούν τα «δημοσιονομικά όρια» και όχι οι Έλληνες εργαζόμενοι.
