γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Συγγραφέας Αρθρογράφος «Ελεύθερη Ώρα»
Χθες αναφερθήκαμε στα «τρωτά» και αρνητικά της Νέας Δημοκρατίας τού Κυριάκου. Σήμερα, θα στρέψουμε τον προβολέα στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο αντιπολιτευτικός χώρος. Να ξεκινήσουμε από το ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα αυτό, είχε πορεία ανοδική στην πρώτη φάση που ο Ανδρέας Παπανδρέου έκαμε την επανεμφάνισή του στην πολιτική αρένα. Με την προσωπικότητά του, κατόρθωνε να ξεπερνά την έντονη αμφισβήτηση για τις αστοχίες τού κόμματος.
Μετά, ξεκίνησε σταδιακά η μείωση τής ακτινοβολίας τού «πράσινου ήλιου», που απετέλεσε ένα «τρυκ» για την προσέλκυση οπαδών που ήσαν ευάλωτοι σε υποσχέσεις «αλλαγής». Το 1990 ο Κων. Μητσοτάκης έγινε πρωθυπουργός. Η υγεία τού Ανδρέα είχε αρχίσει να κλονίζεται σοβαρά. Πήγε στο Λονδίνο για εγχείρηση καρδιάς. Ήταν η εποχή, που το σκάνδαλο Κοσκωτά είχε συγκλονίσει την χώρα. Το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, απέτυχε να στείλει τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ στο εδώλιο. Σημαντικό ποσοστό, εστήριζε ακόμα τον ιδρυτή τού ΠΑΣΟΚ.
Η πολεμική της Νέας Δημοκρατίας έφθειρε την εικόνα τού αντιπάλου της. Ο θόρυβος για τον τρίτο γάμο τού Ανδρέα, έγινε ανάγνωσμα συνεχειών στον Τύπο. Κι όμως, οι αναπληρωματικές εκλογές στην Β’ Αθηνών τον Απρίλιο του 1990, έβαλαν εκ νέου τον Παπανδρέου στην τροχιά της εξουσίας, εξουδετερώνοντας και την εσωκομματική του αμφισβήτηση. Τον Οκτώβριο του 1993, ο πολιτικός ηγέτης που εδέχετο λοιδωρίες για την προσωπική του ζωή, και τον κατηγορούσαν για σκάνδαλα, έγινε θριαμβευτής των νέων εκλογών, με το ΠΑΣΟΚ να κερδίζει το 46,89%.
Μετά, η υγεία τού Ανδρέα επιδεινώθηκε δραματικά. Τον Νοέμβριο του 1995, εισήχθη στο Ωνάσειο, και όταν βγήκε ήταν η σκιά τού παλαιού εαυτού του. Στις 23 Ιουνίου 1996, άφησε την τελευταία του πνοή. Απ’ εκεί και πέρα, το ΠΑΣΟΚ άλλαξε εικόνα προς το χειρότερο. Ο Σημίτης (τον οποίο ο Ανδρέας αποδοκίμαζε, αλλά ήταν αδύναμος πλέον για εσωκομματική πολεμική) πήρε το πηδάλιο τού Κόμματος. Υπήρξε ολετήρας, βάζοντας την χώρα στην κηδεμονία των Βρυξελλών.
Τον εστήριξε όμως το εκδοτικό κατεστημένο και έγινε πρωθυπουργός. Στους δρόμους είχε εμφανισθεί το σύνθημα: «ΚΟ.ΛΑ.ΣΗ.». Ήταν τα αρχικά των Κόκκαλη – Λαμπράκη – Σημίτη. Ο επιχειρηματίας και ο μεγαλοεκδότης, ήθελαν τον δικό τους άνθρωπο, ο οποίος φυσικά θα ευνοούσε και τα προσωπικά τους συμφέροντα. Η φθορά του ΠΑΣΟΚ ήταν πλέον εμφανής, αφού τα περί σοσιαλισμού, απεδείχθησαν φθηνά κόλπα, για παραπλάνηση των αφελών. Ύστερα, ακολούθησε στην αρχηγία και πρωθυπουργία, ο Γιωργάκης Παπανδρέου, με το φαιδρό σύνθημα: «Λεφτά υπάρχουν»!
Ένας ακόμα ολετήρας, που επέφερε καταστροφές στην χώρα. Εδώ όμως, υπάρχει και η ευθύνη των ψηφοφόρων, που ενόμιζαν, ότι και μόνο το επίθετο «Παπανδρέου», αποτελούσε αρκετό εφόδιο, για την κατάκτηση τής εξουσίας. Σήμερα το ΠΑΣΟΚ έγινε Αξιωματική Αντιπολίτευση, όχι από δική του ικανότητα, αλλά επειδή βυθίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, μπορεί να είναι ένας συμπαθής νέος, αλλά για αρχηγός κόμματος, δεν κάνει. Δεν πείθει μόνο με αντιμητσοτακικές κορώνες. Δεν εκφράζει ιδεολογία, και στερείται από την «στόφα» τού ηγέτη. Ουσιαστικά το ΠΑΣΟΚ, έχει κλείσει κι αυτόν τον κύκλο του.
Πάμε παρακάτω: Το ΚΚΕ είναι ένα μουσείο, παραμένει πάντα στο 5% και δεν θέλει τίποτα παραπάνω. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την τραγωδία και φαρσοκωμωδία, πρωτοφανή στα πολιτικά χρονικά. Με τον πιο εξευτελιστικό τρόπο, έβαλε την ταφόπλακα στην Αριστερά. Αυτό, ποτέ δεν είχε ξαναγίνει. Η Αριστερά εγνώρισε διώξεις και ήττες. Αυτά, δεν αποκαρδιώνουν τους οπαδούς. Αντίθετα, τους ενώνουν. Εδώ όμως, συνέβη κάτι ανεπανάληπτο. Η διακωμώδηση με τον Ελληνοαμερικανό εφοπλιστή Στέφανο Κασσελάκη, ο οποίος εφόρεσε την ταμπέλα μίας σουρεαλιστικής «Αριστεράς», και με τον ανορθόδοξο «γάμο» του με τον Τάϊλερ, επεχείρησε να εδραιώσει νέα ήθη στον τόπο μας. Πολλοί ήταν εκείνοι στο κόμμα, που τον ανέχθηκαν και τον εστήριξαν.
Χωρίς να φταίει ο δυστυχής Φάμελλος, είδε τον ΣΥΡΙΖΑ να πιάνει πάτο στις δημοσκοπήσεις. Αλλά, δεν είναι μόνο αυτό. Για πρώτη φορά μέσα στην Ιστορία, η Αριστερά δεν εξουθενώθηκε από ιδεολογικούς αντιπάλους, αλλά από το ίδιο το κόμμα που φιλοδοξούσε να κηδημονεύσει αυτόν τον πολιτικό χώρο. Προχωρούμε στο αντιπολιτευτικό φάσμα. Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου, Νατσιός, λένε πολλά σωστά πράγματα, αλλά δεν εκφράζουν συγκεκριμένη ιδεολογία.
Και φτάνουμε στα δύο πολυσυζητημένα πρόσωπα, που τον τελευταίο καιρό, απασχολούν έντονα την Κοινή Γνώμη: Τον Τσίπρα και την Καρυστιανού. Θα μιλήσουμε με ειλικρίνεια. Ο Αλέξης είχε ικανότητες, και στην αρχή έπεισε τον κόσμο του, ότι άνοιγε ένα καινούργιο κεφάλαιο με το εντυπωσιακό σύνθημα: «Πρώτη φορά Αριστερά»! Δυστυχώς διαπιστώνουμε, πόσο εύκολα γκρεμίζονται τα είδωλα, όταν διακατέχονται από καιροσκοπισμό. Μόλις οι Βρυξέλλες και η Ουάσιγκτον είδαν ότι αυτός ο νέος ασκούσε κάποια επιρροή στις μάζες με τα «επαναστατικά» του συνθήματα, τον αγκάλιασαν και τον έπνιξαν! Του κατέστησαν σαφές, ότι εάν ήθελε να έχει ρόλο στην πολιτική αρένα, θα έπρεπε να κάνει στροφή 180 μοιρών! Ο Αλέξης, αντί να έλθει να μιλήσει ξεκάθαρα στον ελληνικό Λαό, για τις πιέσεις που του ασκούσε η ξενοκρατία και να παραιτηθεί, προτίμησε να συμβιβαστεί. Εάν μιλούσε ξεκάθαρα, θα επανήρχετο αργότερα, πανίσχυρος!
Δεν το έκανε. Αγκάλιασε την μέγαιρα τού Βερολίνου την μαντάμ Μέρκελ, την οποία κολάκευε δημοσίως. Μετά την εκλογική του ήττα, είχε την σωστή σκέψη να παραιτηθεί, και να αποστασιοποιηθεί από τα κοινά, αχρηστεύοντας την εσωκομματική αμφισβήτηση. Εμφανώς εξυπνότερος από τους άλλους συντρόφους του, παρέμεινε σιωπηλός, κι όλοι προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν και να μαντέψουν τις προθέσεις του. Χρησιμοποίησε εύστοχα το συγγραφικό του ταλέντο. Και με το βιβλίο του την «Ιθάκη», μπήκε πάλι μπροστά από τους άλλους.
Προτού κυκλοφορήσει, όλοι διετύπωναν εικασίες ή ασαφείς πληροφορίες, για το τι έλεγε ο πρώην πρωθυπουργός. Και μόλις εκυκλοφόρησε η «Ιθάκη», έκανε ρεκόρ πωλήσεων, αφού είχε πετύχει την ανέδοξη διαφήμισή του! Όλα τα κανάλια και οι εφημερίδες, συνεχώς είχαν σαν βασικό τους θέμα, τι θα έλεγε ή μετά τι ακριβώς θα υποστήριζε ο Αλέξης… Τώρα ο ίδιος, ετοιμάζεται για επιστροφή στον πολιτικό στίβο. Οι αρχές της Αριστεράς όμως, πήγαν περίπατο! Ο Αλέξης ακροβατεί πλέον σ’ ένα ακαθόριστο ιδεολογικό στίγμα, χωρίς ιδιαίτερο χρώμα. Πάμε, κι όπου βγει…
Και καταλήγουμε με την Καρυστιανού. Συμπαθέστατη γυναίκα, με θαυμαστές προσπάθειες να αποκαλυφθούν οι ένοχοι τής τραγωδίας των Τεμπών. Όλοι τους συμπαραστέκονται στον πόνο της. Η κάθοδός της στην πολιτική, ανησύχησε τα αντιπολιτευτικά κόμματα, διότι κατεδαφίζει τις προοπτικές τους. Σωστά θέλει να αποκαλύψει και να τιμωρήσει τους ενόχους. Αλλά, αρκεί η σημαία τής διαφθοράς, για να ιδρύσει κανείς κόμμα; Εδώ, φθάνουμε στα δύσκολα. Για να διεκδικήσεις την εξουσία, πρέπει να έχεις αναλυτικές θέσεις για την οικονομία, για την εξωτερική πολιτική, και για την εθνική Άμυνα. Τα κοράκια τής οικονομικής ξενοκρατίας, και οι παραδοσιακοί μας εξ Ανατολών εχθροί, καραδοκούν κάθε στιγμή. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από έμπειρους πολιτικούς με εθνικές αρχές ξεκάθαρες, για να μπορεί να αντιμετωπίσει τους κινδύνους, που συνεχώς ελλοχεύουν και δημιουργούν κλίμα ανασφάλειας.
Άρα, καταλήγουμε στην ανάγκη να μετασχηματιστεί η Νέα Δημοκρατία με άλλον αρχηγό, ή να δημιουργηθεί νέος φορέας υγιών αρχών, με αρχηγό που να έχει αποδείξει τις ικανότητές του, για να μπορεί να αντιμετωπίσει τις θύελλες που έρχονται. Το ερώτημα, παραμένει: Καραμανλής ή Σαμαράς;
