γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Συγγραφέας Αρθρογράφος «Ελεύθερη Ώρα»
Ο χρόνος που έφυγε, κληροδότησε στον καινούργιο ανησυχητικά προβλήματα τής πολιτικής μας ζωής. Οι ευχές από «επίσημα» χείλη που ακούστηκαν για το 2026, ουδόλως έπεισαν, και δεν καθησύχασαν τούς πολίτες. Τεράστια εθνικά και κοινωνικά αδιέξοδα, προβάλλουν απειλητικά. Και είναι σίγουρο, ότι θα έχουμε εξελίξεις όχι ευχάριστες, που στο τέλος θα οδηγήσουν στις κάλπες, όσο κι αν η κυβέρνηση ισχυρίζεται για το αντίθετο. Τα προβλήματα, δεν είναι μόνο αυτά που φαίνονται, αλλά περισσότερα για τα οποία ουδείς κάνει λόγο, κι ορισμένα αφορούν την εθνική μας ασφάλεια.
Ο κύκλος τής κυβέρνησης Μητσοτάκη, κλείνει κατά τον χειρότερο τρόπο. Η κομματική αλαζονεία την οδήγησε σε πλήρη υποταγή στο Ιερατείο των Βρυξελλών. Κατέστη ετερόφωτη, και τώρα ο Πρωθυπουργός τρέμει να ξεκαβαλικεύσει από το ατίθασο άλογο τής εξουσίας. Πάντως, το πολιτικό μας πρόβλημα, δεν εξαντλείται μόνο στην κυβέρνηση, αλλά και στην Αντιπολίτευση, η οποία αντιμετωπίζει φαινόμενα διάλυσης και αναμένονται σύντομα μετασχηματισμοί, που θα αλλάξουν την σημερινή εικόνα της.
Όμως τα σκάνδαλα, οι Φραπέδες, τα Τέμπη και οι αγρότες, οδηγούν αναπόφευκτα την κυβέρνηση να τεθεί στην διάθεση τής λαϊκής ετυμηγορίας. Άκρατη επιπολαιότητα μαρτυρεί η ψεύτικη επιμονή τού Πρωθυπουργού, ότι θα εξαντλήσει την τετραετία. Και ήταν κωμική η εικόνα τού Κυριάκου βυθισμένου στην πολυθρόνα τής Προεδρίας της Δημοκρατίας, να αισιοδοξεί μετά τού κ. Τασούλα ότι θα εκτονωθούν σύντομα ως διά μαγείας, οι κινητοποιήσεις των αγροτών. Κι επειδή συνηθίζεται στην ανατολή κάθε καινούργιου χρόνου, να γίνονται απολογισμοί για τα δεινά τού «χθες» που αναμένουν την λύση τους στο «σήμερα», ας ρίξουμε μία ματιά στο τι έπραξε ο Μητσοτάκης.
Έσπευσε να αποδώσει αρχικά το δυστύχημα των Τεμπών, σε ανθρώπινο λάθος τού σταθμάρχη. Αργότερα, υπό το βάρος των αποκαλύψεων, παρέπεμψε δύο μέλη τής κυβέρνησής του, στην κρίση τού Ειδικού Δικαστηρίου. Επομένως, δεν επρόκειτο για «απλό» ανθρώπινο λάθος. Σε άλλες εποχές, ένα τέτοιο φαινόμενο, θα οδηγούσε άμεσα την κυβέρνηση σε παραίτηση. Έχουμε όμως, συνέχεια: Η Δικαιοσύνη εκάλεσε τούς συγγενείς, στο πρόσωπο τής Εισαγγελέως τού Αρείου Πάγου, να αναζητήσουν την παρηγορία της Εκκλησίας, ενώ δεν ασφάλισε τον τόπο τού δυστυχήματος.
Κατόπιν, το Κοινοβούλιο «έθαψε» το πόρισμα που του διαβίβασε η Ευρωπαία Εισαγγελέας Κοβέσι, για τις ευθύνες μεγάλων εταιρειών τής διαπλοκής, σχετικώς με την έλλειψη τηλεδιοίκησης. Δεν το συζήτησε ποτέ στην Ολομέλειά του. Η Εκκλησία εμφανίστηκε ελάχιστα, διότι ο Αρχιεπίσκοπος δεν θέλει να «ενοχλεί». Μέλη τής Κυβέρνησης, κατηγορούνται για το μπάζωμα τού τόπου του δυστυχήματος, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα, να πεταχθούν στα σκουπίδια τα οστά νεκρών ανθρώπων που ταξίδευαν με το τραίνο.
Ακόμα κάτι αξιοπερίεργο: Ο ανακριτής αρνήθηκε να περιλάβει 16.000 ηχητικά αρχεία, στο αποδεικτικό υλικό. Κι έχουμε και το Ε-MAIL που ενέπλεκε το Γραφείο τού Πρωθυπουργού στην διαχείριση τού μπαζώματος, αλλά αγνοήθηκε από την Δικαιοσύνη και από το Κοινοβούλιο. Πρόκειται δηλαδή, για σωρεία σκανδάλων, που αφήνουν τεράστια ερωτηματικά. Επαναλαμβάνουμε, ότι τα παλιά χρόνια, όταν στο πολιτικό τοπίο κυριαρχούσαν προσωπικότητες όλων των ιδεολογιών, ουδέποτε θα άφηναν στο «απυρόβλητο» τέτοια φαινόμενα. Και οποιαδήποτε κυβέρνηση κι αν υπήρχε, με λιγότερες απ’ αυτές τις κατηγορίες, θα είχε υποβάλλει αμέσως παραίτηση.
Ο Κυριάκος όμως, αρνείται να εγκαταλείψει την θαλπωρή τής πρωθυπουργικής πολυθρόνας. Θα μνημονεύσω κάτι που είχε πει, ο ιδρυτής τής Νέας Δημοκρατίας. Ο Κων. Καραμανλής, υπήρξε αναμφισβήτητα ηγετική μορφή. Αυτό δεν σημαίνει, ότι κι εκείνος δεν είχε αρνητικά, αλλά είχε και προτερήματα. Λάθη και θετικά έχουν να παρουσιάσουν από αρχαιοτάτων χρόνων, όλοι οι πολιτικοί άνδρες. Προσωπικά, συνέβη να τον γνωρίσω μετά την Μεταπολίτευση. Κουβεντιάζαμε συχνά στο σπίτι του στην Πολιτεία, για πολλά θέματα, αφού με τιμούσε με την εμπιστοσύνη του.
Κάποτε, με αφορμή μία προεκλογική περίοδο, μού είχε πει: «Οι περισσότεροι γοητεύονται από την εξουσία. Τους γίνεται έμμονη ιδέα. Όταν την αποκτήσουν, εννοούν να την διατηρήσουν με κάθε τρόπο. Και όταν την χάσουν, την αναζητούν επίσης με κάθε τρόπο. Δεν καταλαβαίνουν οι περισσότεροι, ότι κάθε καριέρα έχει το σημείο κάμψεως. Κι ότι πρέπει ο υπεύθυνος πολιτικός άνδρας στο σημείο εκείνο, ν’ αποσύρεται…». Και πρόσθεσε: «Ο πολιτικός άνδρας, δεν πρέπει να περιμένει να ξεπεραστεί από τα γεγονότα, να εξευτελιστεί από τον λαό, να προσφεύγει σε συμβιβασμούς.
Η επιμονή του πολιτικού να παραμένει στην εξουσία όταν τον έχουν ξεπεράσει τα γεγονότα, τον σπρώχνει σε συμβιβασμούς αντίθετους με την συνείδησή του, σε μασκαριλίκια… Έχουμε, δυστυχώς, τόσα παραδείγματα στην παλιότερη, αλλοίμονο και στην πρόσφατη Ιστορία μας…». Τα λόγια τού Καραμανλή, θα έπρεπε να τα μελετήσει ο Κυριάκος. Θα έλεγε κανείς, ότι τον αφορούν άμεσα. Ας ακούσει την φωνή ανθρώπου, με μακρά πολιτική πείρα. Και είναι αμερόληπτη, διότι έρχεται από το παρελθόν, και ανήκει σε άνθρωπο προ πολλού απελθόντα τής ζωής.
Ο Μητσοτάκης έχει ξεπεραστεί από τα γεγονότα, είναι βαθύτατα εκτεθειμένος, και βρίσκεται στο σημείο τής κάμψεως. Γι’ αυτό, ήλθε η ώρα να αποσυρθεί. Η παράταξη που κάποτε την έλεγαν «εθνικόφρονα» (και τώρα ντρέπεται να πει τ’ όνομά της) χρειάζεται ανανέωση. Χρειάζεται διαφορετική μορφή, και άλλη ηγεσία. Στην Αντιπολίτευση με την επιστροφή τού Αλέξη Τσίπρα, θα προέλθουν μεγάλες ανακατατάξεις. Ο Αλέξης θα εμφανισθεί με νέο κομματικό όχημα.
Η πλευρά τής Νέας Δημοκρατίας, χρειάζεται κι αυτή ανανέωση, για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους της. Εάν παραμείνει ως έχει, και κυρίως με τον ίδιο αρχηγό, η καταδίκη της είναι προδιαγεγραμμένη. Ο Κυριάκος οφείλει να παραιτηθεί μόνος του, και να παραγκωνίσει φιλοδοξίες, που μόνο συμφορές θα επιφέρουν στον τόπο. Οφείλει να απολογηθεί για όλα τα σκάνδαλα που προαναφέραμε, επειδή ο πολιτικός πρέπει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του, έναντι τής Ιστορίας.
Έχει διαπράξει και ολέθρια σφάλματα στην άσκηση τής εξωτερικής πολιτικής ο Κυριάκος.
Κατήντησε δορυφόρος τού Ζελένσκι, και χάλασε τις λεπτές διπλωματικές ισορροπίες που είναι ανάγκη να έχουμε και με την Ρωσία. Ζούμε μέσα σε ένα ταραγμένο κόσμο, γι’ αυτό, η συνεργασία σε πολλές περιπτώσεις, κρίνεται αναγκαία. Ούτε οι Βρυξέλλες, ούτε η Ουάσιγκτον επιτρέπεται να μας κηδεμονεύουν. Η εξουσία έχει γίνει για τον Κυριάκο, έμμονη ιδέα. Πίσω από πομπώδεις εκφράσεις περί Ευρωπαϊκής Ένωσης και «ευρωπαϊκής προοπτικής» προσπαθούν να ωραιοποιήσουν την κηδεμονία της ξενοκρατίας των Διεθνών Τραπεζιτών, που μας έχει στερήσει την εθνική μας Ανεξαρτησία.
Αυτή την «μέθοδο», την είχε επισημάνει πολύ εύστοχα πριν από πολλά χρόνια, ένας από τους κορυφαίους τού πνευματικού μας κόσμου.
Ο αείμνηστος Αιμίλιος Χουρμούζιος (Δημοσιογράφος, Διευθυντής τής «Καθημερινής», συγγραφέας, ο άνθρωπος που έδωσε φτερά στο εθνικό Θέατρο), έγραφε: «Η εννοιολογική αλλοίωση των λέξεων, είναι η προσπάθεια τής απατηλής συγκαλύψεως που επιχειρείται σε μεγάλο βαθμό, τόσο στον πολιτικό όσο και στον κοινωνικό τομέα. Την αλλοίωση αυτή, οι επιτήδειοι εκμεταλλεύονται για να εξαπατήσουν τους λαούς και τα αισθήματά των, όταν θέλουν να επιβάλουν ιδέες και συστήματα πολιτικά ή άλλα, εντελώς αντίθετα απ’ αυτά που ανέχεται ο ανθρώπινος βίος…».
Προφητικό ήταν το κείμενο τού Χουρμούζιου. Το διαπιστώνουμε σήμερα, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Ακριβώς, την «εννοιολογική αλλοίωση των λέξεων», εφαρμόζει σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη, και όχι μόνο.
Ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης, έλεγε σ’ έναν στίχο του: «Λόγια που δεν καταλάβαμε, παρά όταν ήταν πια αργά, πράξεις ακατανόητες, που εξηγήθηκαν μια νύχτα σ’ έναν εφιάλτη, κι ίσως η μεγάλη περιπέτεια μάς περίμενε σε μία πάροδο, που δεν της δώσαμε σημασία…». Τις ακατανόητες πράξεις τής κυβέρνησης μέσα στον πολιτικό εφιάλτη που βιώνουμε, φοβούμεθα ότι θα τις βρούμε μπροστά μας, στην «μεγάλη περιπέτεια» που ανοίγεται το 2026…
