του Γεώργιου Παπάζογλου
Το φετινό Πάσχα δεν θυμίζει σε τίποτα τις παραδοσιακές εξόδους για τις ελληνικές οικογένειες. Για χιλιάδες οικογένειες, το «πάμε στο χωριό» είναι πλέον απαγορευμένο σενάριο. Η εκτίναξη των τιμών στα καύσιμα, σε συνδυασμό με το συνολικό κύμα ακρίβειας, αποκαλύπτει με τον πιο ωμό τρόπο την αφόρητη οικονομική πίεση την οποία υφίστανται τα ελληνικά νοικοκυριά επί των ημερών Μητσοτάκη.
Με τη μέση τιμή της αμόλυβδης να κινείται πάνω από τα 2 ευρώ το λίτρο, το κόστος μιας απλής οικογενειακής μετακίνησης θυμίζει πλέον, άνευ υπερβολής, ταξιδιωτικό πακέτο για Σουηδούς τουρίστες…. Τα παραδείγματα είναι ενδεικτικά αλλά και αποκαλυπτικά: πάνω από 200 ευρώ για ένα ταξίδι στην Ήπειρο, σχεδόν 300 ευρώ για τη Βόρειο Ελλάδα. Και αυτά μόνο για καύσιμα και διόδια, χωρίς να υπολογίσουμε διαμονή και φαγητό. Αυτή είναι η Ελλάδα της «Μαξίμου ΑΕ».
Την ώρα που η κοινωνία στενάζει, η εικόνα που εκπέμπεται από την κυβερνητική πλευρά μοιάζει αποκομμένη από την πραγματικότητα. Καμία ουσιαστική παρέμβαση για την ανάσχεση των τιμών στα καύσιμα, καμία αποτελεσματική στήριξη για τις μετακινήσεις των πολιτών σε μια περίοδο αυξημένων αναγκών, και μάλιστα εν όψει των θερινών μηνών. Αντίθετα, η ευθύνη μετακυλύεται έμμεσα στους ίδιους τους πολίτες, που καλούνται να «προσαρμοστούν», στην κανονικότητα της μητσοτακικής δυστοπίας.
Στην πράξη, όμως, η «προσαρμογή» σημαίνει λιγότερες ημέρες διακοπών, ακυρώσεις ταξιδιών και παραμονή στα αστικά κέντρα. Σημαίνει ότι η παράδοση του Πάσχα στο χωριό, βαθιά ριζωμένη στην ελληνορθόδοξη παράδοση του λάου μας μετατρέπεται σταδιακά σε προνόμιο όσων αντέχουν οικονομικά, δηλαδή κανενός, πλην των διεφθαρμένων «επιτελικών», «αρίστων» και λοιπών «πετσωμένων».
Το πρόβλημα δεν σταματά στο κόστος μετακίνησης. Με την άφιξη στον προορισμό, οι τιμές σε τρόφιμα και υπηρεσίες συνεχίζουν την ανηφόρα. Το συνολικό κόστος ενός πασχαλινού ταξιδιού έχει πλέον ξεφύγει από κάθε λογικό πλαίσιο για τη μέση ελληνική οικογένεια.
Την ίδια στιγμή, η ανησυχία για περαιτέρω αυξήσεις παραμένει έντονη. Πολλοί εκδρομείς φοβούνται ότι μέχρι την επιστροφή τους θα χρειαστεί να πληρώσουν ακόμη περισσότερα για καύσιμα, επιβεβαιώνοντας την αίσθηση μιας ανεξέλεγκτης κατάστασης, που πλέον έχει παγιωθεί στην ελληνική αγορά και στην κοινωνία γενικότερα. Η φετινή Λάμπρη δεν θα είναι απλά η ακριβότερη από συστάσεως «επιτελικού κράτους». Είναι μια σκληρή υπενθύμιση ότι η καθημερινότητα γίνεται ολοένα και πιο δυσβάσταχτη. Και όσο η ακρίβεια αντιμετωπίζεται ως «φυσικό φαινόμενο» και όχι ως ζήτημα άμεσης πολιτικής ευθύνης, τόσο η ελληνικές οικογένειες όχι απλά δεν θα μπορούν να πάνε δυο μέρες διακοπές στο χωρίο το Πάσχα, λες και μιλάμε για μια φοβερή πολυτέλεια, αλλά καθημερινώς θα ζουν με το άγχος ότι κυριολεκτικά δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει η μέρα.
