του Γεώργιου Παπάζογλου
Η υπόθεση του δυσώδους σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ παύει πλέον να είναι μια «τεχνική δυσλειτουργία» του κράτους, όπως διαλαλούσαν νυχθημερόν τα παπαγαλάκια της «Μαξίμου ΑΕ». Με τις έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να σφίγγουν τον κλοιό, αποκαλύπτεται ένα σύστημα που δεν λειτούργησε απλώς λάθος, αλλά τουναντίον, είναι προφανές λειτούργησε όπως ακριβώς είχε σχεδιαστεί.
Στην κορυφή της πυραμίδας, ο «ατσίδας»: ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Όχι απαραίτητα ως διαχειριστής λεπτομερειών, αλλά ως ο πολιτικός προϊστάμενος ενός μηχανισμού που επί των ημερών του επέτρεψε, αν δεν ενθάρρυνε, τη διασπάθιση δημόσιου και ευρωπαϊκού χρήματος. Σε κάθε σοβαρό κράτος, πλην της «Μπανανίας των αρίστων» η πολιτική ευθύνη δεν είναι θεωρητική έννοια. Είναι λόγος παραίτησης.
Γύρω του, οι αβανταδόροι: βουλευτές και κομματικά στελέχη που, κατά το κοινώς λεγόμενον, έλυναν και έδεναν γύρω από το μεγάλο φαγοπότι που είχε στηθεί προκειμένου να εξυπηρετήσουν την κομματική τους πελατεία. Πλέον τα στοιχεία είναι προφανή, και δυστυχώς για τους «πετσωμένους» όλα πλέον βγαίνουν στη φόρα. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.
Και στη βάση, οι παπατζήδες: εκείνοι οι απατεώνες που έλαβαν επιδοτήσεις χωρίς να τις δικαιούνται. «Αγρότες» χωρίς παραγωγή, «κτηνοτρόφοι» με ανύπαρκτα ζώα, με δηλώσεις εκτάσεων-φαντασμάτων, και χρήμα, πολύ χρήμα, που άλλαξε χέρια χωρίς έλεγχο. Δεν πρόκειται για ευφυή εκμετάλλευση του συστήματος, πρόκειται για απάτη με τη σφραγίδα της ανοχής.
Η κυβέρνηση επιχειρεί να κερδίσει χρόνο. Είναι προφανές ότι ποντάρει στη φθορά της είδησης, στην κόπωση της κοινής γνώμης, στην ελπίδα ότι το θέμα θα ξεχαστεί, εν μέσω των εορταστικών ημερών.
Όμως η εμπλοκή των ευρωπαϊκών θεσμών και ιδίως της αδέκαστης κ. Κοβέσι δεν αφήνει πολλά περιθώρια για εσωτερικές «διευθετήσεις». Τα ερωτήματα είναι συγκεκριμένα και σαφή: ποιος ενέκρινε, ποιος έλεγξε, και ποιος ωφελήθηκε; Απλά τα πράγματα.
Η ουσία δεν βρίσκεται μόνο στα ποσά που χάθηκαν, αλλά στο ότι ένα δίκτυο πολιτικής προστασίας μπορεί να καλύπτει τα πάντα, μέχρι να παρέμβει κάποιος απ’ έξω. Κάτι δηλαδή σαν το VAR μετά τις αλήστου μνήμης εποχές της «Παράγκας»…
Αν αυτή η υπόθεση κλείσει με μερικούς «αδύναμους κρίκους» να πληρώνουν το τίμημα, τότε το σύστημα δεν θα έχει ηττηθεί. Θα έχει απλώς προσαρμοστεί. Και τότε, ο ατσίδας θα παραμείνει στο παιχνίδι, οι αβανταδόροι θα συνεχίσουν να «κλείνουν το μάτι», και οι παπατζήδες θα ψάχνουν την επόμενη μπάζα.
Γιατί όταν η απάτη γίνεται κανονικότητα, το πρόβλημα δεν είναι οι παίκτες. είναι το ίδιο το τραπέζι.
