Το βιβλίο «η ιστορία της WHITE POWER ΜΟΥΣΙΚΗΣ» κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 2003. Για την ακρίβεια, η επίσημη παρουσίασή του έγινε στις 9 Αυγούστου 2003, στο Εθνικιστικό κάμπινγκ που είχε διοργανώσει η Χρυσή Αυγή λίγο έξω από την Καλαμπάκα. Η έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου αποτέλεσε κάτι το πραγματικά πρωτόγνωρο, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, σε σχέση με το περιεχόμενό του. Ενδιαφέρον για την μετάφραση και την κυκλοφορία του στα αγγλικά είχε δείξει τότε η Resistance Records και το ομώνυμο μουσικοπολιτικό περιοδικό, που εκείνη την χρονική περίοδο βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του National Alliance. Όμως, οι μετέπειτα εσωκομματικές διαμάχες και οι εξελίξεις, που ακολούθησαν, οδήγησαν στην παρακμή και την διάλυση του εν λόγω πολιτικού φορέα, με αποτέλεσμα να μην πραγματοποιηθεί τελικά η έκδοση του βιβλίου και στην αγγλική γλώσσα.
Κατά την διάρκεια όλων αυτών των ετών, Αξιόλογοι Σύντροφοι με είχαν προτρέψει να προβώ στην επανέκδοση του βιβλίου, καθώς υπήρχε πολύς κόσμος (και ειδικά νέοι ηλικιακά) που δεν το είχαν στην κατοχή τους. Έκριναν (και με έπεισαν) πως με την επανέκδοση του βιβλίου θα υπήρχε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να γνωρίσει πολύς περισσότερος κόσμος την ιστορία της Λευκής Μουσικής Δύναμης. Έτσι, λοιπόν, το βιβλίο πραγματοποιεί την δεύτερη έκδοσή του, με το νέο πρόσθετο υλικό να έχει να κάνει με τοποθετήσεις μελών από τα Ελληνικά συγκροτήματα Iron Youth, Der Sturmer, No Surrender.
Στην ελεγχόμενη απορία, που μπορεί να διατυπωθεί, γιατί αυτή η δεύτερη έκδοση δεν συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε η πρώτη και δεν εξετάζει τα όσα συνέβησαν στην White Power μουσική σκηνή από το 2003 μέχρι σήμερα, σαφώς και υπάρχει απάντηση. Η παράθεση νέων στοιχείων για την επόμενη 20ετία που ακολούθησε, αποτελεί αντικείμενο συγγραφής ενός νέου εμπεριστατωμένου βιβλίου και όχι μιας απλής προσθήκης. Με βάση αυτό το σκεπτικό, κρίνω ότι υπάρχουν πλέον Σύντροφοι που έχουν πια πολύ καλύτερη ενημέρωση, χρόνο και διάθεση από τον υποφαινόμενο, ώστε να ασχοληθούν εκτενώς με τα όσα συμβαίνουν στον χώρο της Λευκής Μουσικής Δύναμης. Επομένως, αποτελεί δικό τους καθήκον και υποχρέωση να πάρουν την σκυτάλη της ενημέρωσης στα χέρια τους και να χειριστούν κατάλληλα το πλούσιο υλικό, που διαθέτουν.
Από το 2003, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το βιβλίο, μέχρι και σήμερα, αρκετά πράγματα παρέμειναν αναλλοίωτα και πολλά άλλα άλλαξαν εντελώς. Οι εκτιμήσεις σε πρόσωπα και καταστάσεις εκείνης της περιόδου είτε παρέμειναν ακλόνητες σαν βράχος είτε σκόρπισαν όπως τα φύλλα στον άνεμο. Για την δεύτερη περίπτωση, θέλω να τονίσω ότι ανεξάρτητα από την ενδεχόμενη σημερινή άποψή μου για πρόσωπα και καταστάσεις, δεν αφαίρεσα κανένα όνομα απ’ αυτά που υπάρχουν στον πρόλογο της πρώτης έκδοσης και τα οποία ευχαριστούσα για την συνεισφορά τους στην έκδοση και κυκλοφορία του βιβλίου αυτού. Άσχετα από το τι μπορεί να έχει συμβεί στην ροή του Χρόνου, θα ήταν αναμφίβολα άδικο (έως και ανήθικο) να αφαιρεθεί οποιοδήποτε όνομα. Κάθε όνομα που αναφέρεται στα ευχαριστήρια του προλόγου είχε το δικό του μερίδιο συνεισφοράς (μικρό ή μεγάλο) στην οικοδόμηση αυτού του συγγραφικού και εκδοτικού εγχειρήματος. Ακόμη και τώρα, οι ευχαριστίες μου προς κάθε πρόσωπο, που αναφέρεται, παραμένουν ακλόνητα δεδομένες και σαφώς ειλικρινείς.
Κατά κάποιο τρόπο, μπορώ να πω ότι το ίδιο ισχύει και για ορισμένα πρόσωπα και συγκροτήματα που αναφέρονται στο βιβλίο και τα οποία με την πάροδο του χρόνου φάνηκαν εντελώς ανακόλουθα ως προς τα όσα υποτίθεται ότι πίστευαν και τραγουδούσαν. Επομένως, δεν έχει κάποιο νόημα η παράλειψή τους από τις σελίδες της επανέκδοσης του βιβλίου. Κρίθηκαν, τόσο για την συνεισφορά τους όσο και για την μετέπειτα ολοκληρωτική αλλαγή της στάσης τους, από τον πιο Δίκαιο Κριτή που είναι ο Πανδαμάτωρ Χρόνος.
23 σχεδόν ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία αυτού του βιβλίου, αντιστοιχούν σε μια ολόκληρη ανθρώπινη γενιά. Συγκροτήματα συνεχίζουν ακόμη ή τερμάτισαν την πορεία τους, νέα σχήματα μας απασχολούν και μας προξενούν το ενδιαφέρον, η (μουσική) ζωή συνεχίζεται για την διεθνή και εγχώρια White Power σκηνή. Αυτό που παραμένει Αναλλοίωτο και Σταθερό, ως Αξία και Σημασία, είναι το Νόημα της Ιδέας και η Αιωνιότητά της. Για την Ιδέα Ζούμε, για την Ιδέα Αγωνιζόμαστε, για την Ιδέα θα δώσουμε ακόμα και την Ζωή μας, εφόσον χρειαστεί. Η μουσική, όπως και τότε, έτσι και τώρα, συνεχίζει να αποτελεί ένα «όπλο», ένα χρήσιμο εργαλείο προώθησης των Ιδεών μας, με έναν τρόπο πιο επικοινωνιακό με την Λευκή Νεολαία. Η μουσική δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτοσκοπός, αλλά αποτελεί ένα μέσον για την επίτευξη του Σκοπού. Αυτό δεν (πρέπει να) το ξεχνάμε ποτέ. Σε διαφορετική περίπτωση, παρασυρόμαστε στην δίνη ενός στρεβλού και φαύλου κύκλου μιας διεστραμμένης αυτοϊκανοποίησης, που αρέσκεται στο να βασίζεται-βυθίζεται στην ανικανότητά της να εξελιχθεί κοινωνικά και πολιτικά με ευοίωνες προοπτικές. Καμουφλάρει δε αυτήν ακριβώς την διεστραμμένη αυτοϊκανοποίηση μέσα από νεφελώδη και αορίστου περιεχομένου σχήματα μιας υποτιθέμενης ιδεολογικής καθαρότητας και μιας αρρωστημένης αποστροφής προς την πολιτική ζύμωση και δράση. Ας μην καταντήσουμε, λοιπόν, όπως κάποιοι γραφικοί και μίζεροι, οι οποίοι είχαν (και συνεχίζουν να έχουν) την χειρότερη άποψη για την White Power μουσική σκηνή και τους συμμετέχοντες σε αυτήν, με τις μόνες μαθηματικές πράξεις στις οποίες να τα καταφέρνουν επιτυχώς να είναι η αφαίρεση και η διαίρεση…
Κλείνοντας αυτό το μικρό κείμενο, θέλω να Ευχαριστήσω τον Μιχάλη για την επανέκδοση του βιβλίου, αλλά και τους τρεις Συντρόφους από τα τρία αντίστοιχα Ελληνικά συγκροτήματα για την γραπτή συμμετοχή και συνεισφορά τους στην επανέκδοση αυτή: Τον Νίκο από τους Der Sturmer, τον Αλμπέρτο από τους No Surrender και βεβαίως τον Κώστα από τους Iron Youth, με τον οποίο οι Δεσμοί μας είναι πλέον Αδελφικοί ύστερα από 36 ολόκληρα χρόνια Γνωριμίας, Φιλίας και Συντροφικότητας.
Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων, κάτω το κράτος των ανθελλήνων!
Γιωργος Μάστορας
