γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Συγγραφέας Αρθρογράφος «Ελεύθερη Ώρα»
Η τελευταία δημοσκόπηση τού τηλεοπτικού καναλιού ΟΡΕΝ, έδειξε ακριβώς την εικόνα που ήδη έχουμε περιγράψει στην «Ελεύθερη Ώρα». Η Νέα Δημοκρατία έρχεται πρώτη, αλλά αυτοδυναμία δεν θα έχει. Το ΠΑΣΟΚ έρχεται δεύτερο, αλλά με διαφορά. Απ’ εκεί και πέρα, τα άλλα αντιπολιτευτικά κόμματα ακολουθούν με μικρά ποσοστά. Το μόνο σταθερό, είναι οι αναποφάσιστοι. Αυτοί είναι οι περισσότεροι.
Και είναι «αναποφάσιστοι» επειδή ακριβώς είναι πλήρως απογοητευμένοι από όλο το πολιτικό σκηνικό, που δεν εμπνέει καμία εμπιστοσύνη. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει ξεσηκώσει κύμα οργής εναντίον της. Αλλά τα αντιπολιτευτικά κόμματα δεν έχουν καταλάβει – ή δεν θέλουν να καταλάβουν – γιατί χωλαίνουν. Η αντιμητσοτακική ρητορική, όσο σωστή κι αν είναι, δεν αρκεί για να κερδίσει την αμέριστη εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων.
Τα αντιπολιτευτικά κόμματα, δεν έχουν διατυπώσει σαφές ιδεολογικό στίγμα. Κάτι, που πρώτη φορά παρατηρείται στο πολιτικό σκηνικό. Κι ακόμα, δεν τολμούν να εκφράσουν σαφείς αντιθέσεις προς την πολιτική που ασκεί η Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρέχουν την εντύπωση, ότι θέλουν να μην έρχονται σε σύγκρουση για πολλά θέματα με το Ιερατείο των Βρυξελλών, διότι στόχος τους είναι η εξουσία, έναντι οιωνδήποτε συμβιβασμών προς τους ξένους κηδεμόνες.
Κάτι που οι πολίτες το αντιλαμβάνονται, και δεν έχουν διάθεση να πλαισιώσουν ανεπιφύλακτα οιοδήποτε κομματικό σχήμα. Μπροστά στην ακυβερνησία που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές, κανείς δεν έχει διάθεση να συνεργαστεί με άλλον. Με την Νέα Δημοκρατία κανένα κόμμα τής Αντιπολίτευσης, δεν μπορεί να συμπλεύσει, διότι αυτομάτως θα καταδικαζόταν σε αφανισμό. Δεν είναι δυνατόν μέχρι την προηγουμένη τής κάλπης να καταφέρεσαι κατά τού Μητσοτάκη, και την επομένη να τον στηρίζεις, για να μετάσχεις απλώς σε κυβερνητικό σχήμα!
Αυτομάτως γελοιοποιείσαι, και οι ψηφοφόροι σου «λακίζουν»! Η υστεροβουλία, γίνεται φανερή. Αλλά και τα αντιπολιτευτικά κόμματα αδυνατούν να κάνουν «μέτωπο», διότι οι φιλοδοξίες τους διαφέρουν. Και το θέμα τής πρωθυπουργίας, θα τους διχάζει πάντα. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καταλάβει, ότι αφ’ ενός μεν δεν μπορεί να διατυπώσει ξεκάθαρη ιδεολογική γραμμή, αφ’ ετέρου ο Ν. Ανδρουλάκης δεν διαθέτει τα απαιτούμενα «φόντα» για αρχηγός. Έπειτα, όλοι προβληματίζονται με τον αερόλιθο που θα πέσει στην κομματική αρένα. Μιλάμε για τον Τσίπρα…
Κυρίως το ΠΑΣΟΚ και ο βυθισμένος δημοσκοπικά ΣΥΡΙΖΑ, τον φοβούνται επειδή θα αλιεύσει ψηφοφόρους από τις δικές τους κομματικές όχθες. Ο Αλέξης δεν έχει μεν τα «φόντα» που είχε κατά τον πρώτο καιρό τής πρωθυπουργίας του. Δεν έπεισε ότι μπορεί να ανθίσταται προ των αξιώσεων τού Ιερατείου των Βρυξελλών. Αλλά, από την άλλη πλευρά, έχει δυνατότητα να βγει μπροστά από τα αντιπολιτευτικά σχήματα. Είναι πολύ αμφίβολο εάν με την κάθοδο τού Αλέξη, ο ΣΥΡΙΖΑ και το κομματίδιο τής «Νέας Αριστεράς» θα επιζήσουν.
Πάντως, δυνατότητες για να έλθει πρώτος σε εκλογική αναμέτρηση, ο Αλέξης δεν διαθέτει πλέον. Η ακυβερνησία θα είναι πάντα ορατή. Οι ανακατατάξεις θα σημειωθούν στον αντιπολιτευόμενο χώρο. Το «μανιφέστο» που έδωσε στην δημοσιότητα ο Αλέξης, δείχνει ότι έχει μετακινηθεί ιδεολογικά προς πιο «συντηρητικές» θέσεις, άσχετα εάν προσπαθεί να τις καλύψει με ασαφείς τίτλους από φθαρμένες ιδεολογικές ταμπέλες, που στην ουσία δεν λένε τίποτα. «Ριζοσπαστισμός», «οικολογία», και άλλα χιλιοειπωμένα, δεν συγκινούν πλέον τους πολίτες που υποφέρουν.
Όταν ήταν πρωθυπουργός ο Αλέξης, έδειξε έναν ερασιτεχνισμό, που τον κατέστρεψε. Κι όταν ο Σόϊμπλε, η Μέρκελ και τα άλλα… «σαρκοφάγα» των Βρυξελλών τού έβαλαν το μαχαίρι στον λαιμό, απλά και μόνο για να μην χάσει την πρωθυπουργική καρέκλα, επραγματοποίησε στροφή 180 μοιρών, και έκανε όσους τον εμπιστεύθηκαν στην κάλπη, να παγώσουν. Έπειτα, η επονείδιστη «Συμφωνία των Πρεσπών», έγινε όχι με υπόδειξη κανενός νέου Στάλιν, αλλά κατόπιν διαταγής τού Αμερικανού Μάθιου Νίμιτς.
Από πότε όμως, «Αριστερός» πολιτικός εκτελεί εντολές τού Αμερικανικού παράγοντα; Μελανή κηλίδα στην πορεία τού Τσίπρα έμεινε αυτή η συμφωνία, όσο κι αν ο ίδιος – ματαίως – προσπαθεί να την εξωραΐσει. Όλα αυτά, βέβαια, δεν είναι καινούργια, αλλά ξαναγίνονται επίκαιρα όσο το θέμα των πρόωρων εκλογών επανέρχεται στην επικαιρότητα.
Το συμπέρασμα είναι, ότι ο πολιτικός κόσμος έχει φθαρεί ανεπανόρθωτα, διότι δεν εκφράζει και δεν υπηρετεί ιδεολογίες, αλλά προσωπικές φιλοδοξίες. Αυτές όμως οι φιλοδοξίες κάνουν τους πολίτες να αποστρέφονται και να απαξιώνουν τον πολιτικό κόσμο. Η κρίση εντοπίζεται αποκλειστικά στους κομματικούς φορείς, οι οποίοι πλέον δεν εμπνέουν. Γι’ αυτό, η δημοκρατία νοσεί. Χρειάζονται άλλοι άνθρωποι και άλλα σχήματα, κάτι που δεν γίνεται από την μία ημέρα στην άλλη.
Ας έλθουμε όμως ειδικά στον χώρο τής Νέας Δημοκρατίας. Το ότι εξακολουθεί να προηγείται στις δημοσκοπήσεις, δεν σημαίνει ότι δεν διέρχεται μεγάλη κρίση. Η ηγεσία Μητσοτάκη έχει φθαρεί. Η πλειονότητα των εργαζομένων έχει ταχθεί σαφώς εναντίον της. Την πνίγουν τα σκάνδαλα, και η προσπάθεια να τα αποκρύψει και να τα σκεπάσει, δεν αποδίδει. Η Νέα Δημοκρατία με αρχηγό τον Κυριάκο, ουσιαστικά έχει φτάσει στο τέρμα της. Οι εσωκομματικές αντιδράσεις έχουν έλθει στο φως, και μάταια ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αγωνίζεται να τις εμφανίσει σαν δείγμα «ελεύθερης διακίνησης ιδεών»! Τα βλέμματα όλων των Νεοδημοκρατών στρέφονται προς τον Καραμανλή, ο οποίος ξεκάθαρα αρνείται να νομιμοποιήσει πολιτικές, με τις οποίες είχε βρεθεί απέναντι με ξεκάθαρο τρόπο.
Μία μέρα μετά το κατηγορηματικό «όχι» για παρουσία του στο συνέδριο τής Νέας Δημοκρατίας, εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά της κυβέρνησης για την πολιτική που έχει στον πρωτογενή τομέα. Ο πρώην πρωθυπουργός, κατά την διάρκεια τής επετειακής εκδήλωσης για τα 75 χρόνια από την ίδρυση τής Κεντρικής Συνεταιριστικής Ένωσης Αμπελοοινικών Προϊόντων, μίλησε για το αυξημένο κόστος παραγωγής, όσο όμως και για την αδιαφανή, ενίοτε σκανδαλώδη και πελατειακή αντίληψη διαχείρισης των κοινοτικών ενισχύσεων.
Πέραν όλων αυτών, αγεφύρωτο είναι πλέον το χάσμα τού Κυριάκου Μητσοτάκη και του Κώστα Καραμανλή. Ο δεύτερος, που παραμένει σαρξ εκ της σαρκός τής «γαλάζιας» παράταξης, είναι απρόθυμος να νομιμοποιήσει με την παρουσία του, στο συνέδριο τού κόμματος, την κυβέρνηση τού Κυριάκου. Ο Μητσοτάκης έχει χάσει πλέον τον κόσμο του. Αντίθετα, ο Καραμανλής μιλάει στην ψυχή και στο μυαλό των Νεοδημοκρατών, που τον θέλουν πάλι στο κομματικό πηδάλιο.
Έχει το πλεονέκτημα ο Καραμανλής ότι δεν απογοήτευσε τους οπαδούς του. Οι ψηφοφόροι τον αναζητούν, επειδή μόνο μ’ αυτόν πιστεύουν ότι η Νέα Δημοκρατία θα ξαναβρεί τον δρόμο της, αλλά και την άνετη πλειοψηφία…
