του Γεωργίου Παπάζογλου
Με ρυθμούς που θυμίζουν οικονομικό σοκ και δέος και όχι «φυσιολογική διακύμανση», η τιμή του πετρελαίου κίνησης στην Ελλάδα εκτοξεύθηκε τον Μάρτιο σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, αφήνοντας πίσω της νοικοκυριά και επιχειρήσεις σε κατάσταση οικονομικής ασφυξίας.
Το +24,1% μέσα σε έναν μόλις μήνα δεν είναι απλώς ένας αριθμός, αλλά η πιο ξεκάθαρη απόδειξη ότι η ελληνική αγορά καυσίμων λειτουργεί υπό συνθήκες ολογοπωλείου που πολλαπλασιάζουν το βάρος στους πολίτες.
Την ώρα που σε ευρωπαϊκό επίπεδο η αύξηση στο ντίζελ κινείται στο 19,1%, η Ελλάδα του Μητσοτάκη ξεχωρίζει για μια ακόμη φορά με αρνητικό τρόπο, φυσικά εις βάρος των εργαζομένων και των οικογενειών.
Και μπορεί η κυβέρνηση να επικαλείται, ως συνηθως εδώ και 5 χρόνια, τη διεθνή κρίση και τη γεωπολιτική αστάθεια, όμως η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη και πολύ πιο εγχώρια…
Η χώρα εξακολουθεί να παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα εκρηκτικό μείγμα υψηλής φορολογίας και στρεβλής αγοράς. Ο «Ελεύθερος Κόσμος» το έχει αναδείξει μέσα από το οικονομικό του ρεπορτάζ ήδη από τις πρώτες ημέρες της κρίσεως: Με από τους υψηλότερους συντελεστές ΦΠΑ και ειδικούς φόρους κατανάλωσης στην Ευρώπη, κάθε διεθνής αύξηση μετατρέπεται αυτόματα σε υπερπολλαπλάσιο βάρος στην αντλία. Με απλά λόγια: η κρίση ναι μεν εισάγεται, αλλά η ακρίβεια και οι ανεξέλεγκτη αύξηση των τιμών πραγματοποιείται εντός συνόρων.
Την ίδια στιγμή, η δήθεν απάντηση της κυβέρνησης περιορίζεται σε επιδοτήσεις -ασπιρίνες. Συγκεκριμένα: Τα 20 λεπτά ανά λίτρο στο ντίζελ μπορεί να ακούγονται ως στήριξη, αλλά στην πράξη καλύπτουν μόνο ένα μικρό μέρος της αύξησης, αφήνοντας το μεγαλύτερο βάρος στους καταναλωτές. Πρόκειται για μια πολιτική διαχείρισης εντυπώσεων και όχι ουσίας, όπως άλλωστε πράττει διαρκώς η κυβέρνηση από την αλήστου μνήμης εποχή του Covid 19.
Και ενώ η αμόλυβδη παραμένει σταθερά πάνω από τα 2 ευρώ και το ντίζελ πλησιάζει επικίνδυνα το ίδιο όριο, το ντόμινο των αυξήσεων έχει ήδη ξεκινήσει: μεταφορές, προϊόντα, βασικά αγαθά. Ο πληθωρισμός δεν είναι πια μια αφηρημένη έννοια, είναι μια εφιαλτική καθημερινότητα, για τις ελληνικές οικογένειες, τους εργαζόμενους του συνταξιούχους και τα ευάλωτα λαϊκά στρώματα, όλους αυτούς δηλαδή που η κυβέρνηση των «αρίστων» (έστω και αν έχουν πανεπιστημιακό πτυχίο από… νυχάδικο…) τους αντιμετωπίζει εδώ και έξι χρόνια ως «ψεκασμένους»!
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι η σιωπηλή αποδοχή, εκ μέρους της εξαντλημένης πλέον ψυχικά και οικονομικά κοινωνίας, αυτής της κατάστασης ως αναπόφευκτης. Η επίκληση των διεθνών εξελίξεων λειτουργεί ως άλλοθι, την ώρα που απουσιάζουν ουσιαστικές παρεμβάσεις για μείωση φόρων ή ενίσχυση του ανταγωνισμού στην αγορά καυσίμων.
Σε μια περίοδο που οι Έλληνες πολίτες δηλώνουν ξεκάθαρα ότι η ενέργεια και τα καύσιμα αποτελούν τη μεγαλύτερη οικονομική τους πληγή, η κυβέρνηση δείχνει για μια ακόμη φορά το στυγνό νεοφιλελεύθερο πρόσωπό της . Και όσο η πολιτική αυτή συνεχίζεται, το μόνο που θα εκτοξεύεται εκτός από τις οι τιμές, είναι και η κοινωνική πίεση.
Γιατί τελικά, όταν το ρεζερβουάρ γίνεται πολυτέλεια, το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό. Είναι βαθιά πολιτικό.
