του Γεώργιου Παπάζογλου
Από το 2016 ο κ. Μητσοτάκης μας είχε ζαλίσει τα αυτιά (για να μην πούμε το άλλο το γνωστό…) με τα μεγάλα λόγια, τις εξαγγελίες και τις βαρύγδουπες διακηρύξεις περί «αριστείας», «ποιότητας» και «αξιολόγησης». Με την υπόθεση του υφυπουργού κ. Μακάριου Λαζαρίδη ξεπροβάλλει μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να καλυφθή ακόμη και το πιο «πετσωμένο» ΜΜΕ: ένα κράτος που λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά, προς εξυπηρέτηση «ημετέρων». Ένα κράτος όπου οι κανόνες υπάρχουν για να εφαρμόζονται επιλεκτικά, σε όσους η νεοφιλελεύθερη νομενκλατούρα θεωρεί «πλέμπα» και «ψεκασμένους». Ένα κράτος – καρνάβαλος όπου τελικά, η «αριστεία» καταλήγει να είναι το πιο βολικό άλλοθι για την πιο ωμή αναξιοκρατία, και τον πλέον χυδαίο εμπαιγμό μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Η υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη δεν είναι απλώς προκλητική, είναι χυδαία.
Κα αυτό διότι τα στοιχεία δεν αμφισβητούνται: Δύο διορισμοί στο Δημόσιο, το 2007 και το 2013. Και στις δύο περιπτώσεις, σε θέσεις που απαιτούν πανεπιστημιακό τίτλο σπουδών είτε από δημόσιο ελληνικό ΑΕΙ είτε από αναγνωρισμένο μέσω ΔΟΑΤΑΠ πανεπιστημιακό τίτλο της αλλοδαπής.
Και στις δύο περιπτώσεις, με την επίκληση ενός «πτυχίου» από έναν φορέα που, σύμφωνα με όσα έχουν καταγραφεί από αρμόδιες αρχές, δεν είχε ούτε άδεια λειτουργίας ως πανεπιστήμιο ούτε δικαίωμα απονομής ακαδημαϊκών τίτλων. Είναι προφανές ότι δεν μιλάμε για μια λεπτομέρεια, αλλά για τον πυρήνα της νομιμότητας.
Το λεγόμενο «College of the Southeastern Europe», που μετεξελίχθηκε επικοινωνιακά σε «American University of Athens», δεν ήταν, με βάση τις επίσημες τοποθετήσεις, πανεπιστήμιο. Ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, ένα Εργαστήριο Ελευθέρων Σπουδών που υιοθέτησε τον τίτλο «University» ως διαφημιστικό τέχνασμα. Ένα brand χωρίς θεσμικό αντίκρισμα, μια βιτρίνα χωρίς νομικό περιεχόμενο.
Κι όμως, αυτό το «χαρτί» (σωστά πήγε το μυαλό σας στην πραγματική του χρηστική αξία) που περιφέρει στα τηλεοπτικά κανάλια ο κ. Λαζαρίδης φέρεται να χρησιμοποιήθηκε για να ανοίξει διάπλατα η πόρτα του δημοσίου μισθολογίου, όχι μία, αλλά δύο φορές, σε θέσεις που για την κάλυψη τους ήταν προαπαιτούμενο προσόν η κατοχή πανεπιστημιακού τίτλου σπουδών!
Το ερώτημα δεν είναι απλώς ποιος το έκανε, αλλά και ποιος το επέτρεψε.
Ποιοι υπηρεσιακοί παράγοντες έκριναν ότι ένας τέτοιος «πανεπιστημιακός τίτλος» επαρκεί για θέση «Ειδικού Επιστήμονα»; Ποιοι πολιτικοί προϊστάμενοι υπέγραψαν χωρίς να ελέγξουν ή επιλέγοντας να μην ελέγξουν; Ποιο σύστημα είναι αυτό που βαφτίζει κάποιον «ΠΕ» (Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης) χωρίς να διαθέτει αναγνωρισμένο πανεπιστημιακό πτυχίο;
Η απάντηση είναι απλή και ταυτόχρονα εξοργιστική: το σύστημα των «αρίστων»,
ένα σύστημα που δεν κατέρρευσε ποτέ, απλώς εκσυγχρονίστηκε επικοινωνιακά. Φόρεσε το κοστούμι της «μεταρρύθμισης» και συνέχισε να λειτουργεί όπως πάντα: με εξυπηρετήσεις, με πολιτικές πλάτες, με κλειστά μάτια εκεί που δεν πρέπει να ανοίξουν.
Και η κυβέρνηση της ΝΔ, που επένδυσε όσο καμία άλλη στο αφήγημα της «αριστείας» και της «αξιολόγησης», βρίσκεται τώρα αντιμέτωπη με τη δική της αντανάκλαση, όχι αυτή που δείχνουν τα ΜΜΕ και οι εταιρείες δημοσκοπήσεων, αλλά αυτή που αποτυπώνεται στις πράξεις, δηλαδή στην πραγματική ζωή, στην ζώσα κοινωνία. Με αυτά δηλαδή που από συστάσεως της η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει την παραμικρή επαφή.
Γιατί δεν μπορείς να απαιτείς από μια ολόκληρη κοινωνία πιστοποιητικά, εξετάσεις, αξιολογήσεις και «φίλτρα», όταν την ίδια στιγμή εμφανίζονται περιπτώσεις όπου τα «φίλτρα» εξαφανίζονται. Και ακόμη χειρότερα, ως πρωθυπουργός δεν μπορείς να μην απαντάς σε τόσο σοβαρά ερωτήματα, ποιων την νήσσαν… Η σιωπή εδώ δεν είναι απλώς «επίκληση δικαιώματος», αλλά προφανής ένδειξη συνενοχής.
Και όσο αυτή η συνενοχή βαφτίζεται «πολιτική κανονικότητα», τόσο θα εδραιώνεται η πεποίθηση ότι στο ελληνικό Δημόσιο, σε μια σειρά από θέσεις που σχετίζονται με βουλευτικά και κυβερνητικά «παραμάγαζα» δεν μετράνε τα προσόντα, αλλά οι διασυνδέσεις. Ότι η προσπάθεια, ο μόχθος, οι σπουδές, οι εξετάσεις, οι οικονομικές στερήσεις των οικογενειών, είναι για τα «κορόιδα» τους «ψεκασμένους», και οι «άκρες» για τους… καλά «μυημένους».
Αν αυτή είναι η «αριστεία» που τόσο πολύ επένδυσε δέκα χρόνια ο κ. Μητσοτάκης, τότε πρόκειται για την πιο επιτυχημένη πολιτική απάτη από συστάσεως ελληνικού κράτους.
Και κάτι ακόμη. Ο κ. Λαζαρίδης, εμφανώς σε πανικό, περιφέρεται στα τηλεοπτικά κανάλια όπου με τα λεγόμενα του δεν προκαλεί απλώς την κοινή γνώμη, αλλά προκαλεί θυμηδία… Εμείς απορούμε: αντί να πάει στο τρέχα γύρευε «College of the Southeastern Europe», χάθηκε ο κόσμος να ζητήσει ένα ρουσφέτι από τον φίλο του τον Άδωνι για τον εγγράψει στο πρόγραμμα σπουδών του … «ΙΕΚ Karatzaferis». Από αυτό και αν έχουν αποφοιτήσει «πολιτικοί άνδρες»…
