γράφει ο Δημήτριος Τσίκας
Διεθνολόγος – Συγγραφέας
Ε λοιπόν, όχι, κύριε Άδωνι Γεωργιάδη, δεν ζητάμε όλοι οι πολίτες ρουσφέτια από τους πολιτικούς.
Υπάρχουμε κι εμείς που μάθαμε από παιδιά να δουλεύουμε τίμια, να στεκόμαστε στα πόδια μας και να μην περνάμε από κομματικά γραφεία για να μας “τακτοποιήσει” κάποιος.
Υπάρχουμε κι εμείς που προτιμήσαμε να ξενιτευτούμε, παρά να λερώσουμε την αξιοπρέπειά μας παίζοντας το δικό σας παιχνίδι.
Αφήσαμε πίσω οικογένεια, φίλους, πατρίδα και ζωή — όχι επειδή μας έλειπαν μόνο τα λεφτά, αλλά επειδή μας έπνιγε η σαπίλα που εκπροσωπείτε.
Και όταν λέω «εσείς», δεν εξαιρώ κανένα από τα κόμματα εξουσίας.
Από το 1974 και μετά, στην πραγματικότητα ένα και το αυτό σύστημα κυβερνά: ίδιο ήθος, ίδιες πρακτικές, ίδιες μεταγραφές, ίδιο θράσος, ίδια περιφρόνηση για κάθε άνθρωπο που αρνείται να γίνει πελάτης σας.
Η πλειοψηφία όσων έφυγαν από την Ελλάδα δεν έφυγε μόνο για έναν καλύτερο μισθό.
Έφυγε γιατί σιχάθηκε να ζει σε ένα κράτος όπου η αναξιοκρατία παρουσιάζεται ως κανονικότητα και το ρουσφέτι ως σχεδόν “θεσμός”.
Έφυγε γιατί ήθελε να ζήσει σε μια χώρα όπου η αξιοπρέπεια δεν θεωρείται βλακεία και η εντιμότητα δεν αντιμετωπίζεται ως μειονέκτημα.
Γι’ αυτό και τόσοι νέοι βρέθηκαν στη Σκανδιναβία και στην Κεντρική Ευρώπη — σε κοινωνίες όπου ένας υπουργός που θα ξεστόμιζε τέτοιες κουβέντες θα είχε τελειώσει πολιτικά μέσα σε μία μέρα.
Στην Ελλάδα, αντιθέτως, βγαίνετε και μιλάτε για ρουσφέτια σαν να περιγράφετε φυσικό φαινόμενο.
Γιατί αυτό ακριβώς είστε: οι πολιτικοί εκπρόσωποι μιας παρακμιακής νοοτροπίας που διέλυσε τη χώρα και μετά έμαθε να ζει από τα ερείπιά της.
Και ίσως τελικά αυτό να ήταν πάντα το βολικό για εσάς:
να φύγουν από τη μέση όσοι δεν σκύβουν, όσοι δεν παρακαλάνε, όσοι δεν χρωστάνε, όσοι δεν μπαίνουν στο μαντρί σας.
Να μείνετε μόνο με ένα εκλογικό κοινό εκπαιδευμένο να ζητά “εξυπηρέτηση” και με ένα πολιτικό προσωπικό πρόθυμο να την πουλάει.
Γι’ αυτό ακριβώς δεν υπάρχει ούτε ως σκέψη η επιστροφή για πολύ κόσμο.
Και γι’ αυτό η προπαγάνδα σας περί “brain gain” ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο.
Δεν γυρίζει κανείς πίσω σε ένα καθεστώς ηθικής σήψης μόνο και μόνο επειδή το βάψατε επικοινωνιακά με ωραίες λέξεις.
Οπότε όχι, κύριε υπουργέ.
Μην τολμάτε να μας βάζετε όλους στο ίδιο καζάνι.
Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.
Δεν είμαστε όλοι διαθέσιμοι προς εξαγορά.
Δεν είμαστε όλοι πρόθυμοι να ζήσουμε γονατιστοί.
Και, κυρίως, δεν είμαστε όλοι τόσο ανήθικοι όσο εσείς.
