Είναι πραγματικά ντροπή το γεγονός ότι σήμερα το βίντεο από το δυστύχημα των παιδιών του ΠΑΟΚ κυκλοφορεί ελεύθερα στα social media, χωρίς κανέναν έλεγχο, χωρίς καμία προστασία, χωρίς ούτε ίχνος συνείδησης. Ακόμα πιο ντροπιαστικοί είναι εκείνοι που το δημοσιεύουν: άλλοι με αποσπάσματα φωτογραφιών, άλλοι ακόμα και με ολόκληρο το βίντεο, συνοδεύοντάς το ύστερα με ένα υποκριτικό «αναπαύσου εν ειρήνη».
Όχι, δεν είστε καλά στο μυαλό σας. Το να δημοσιεύει κανείς αυτό το βίντεο, ή έστω και μόνο εικόνες, σημαίνει έλλειψη σεβασμού προς επτά παιδιά που σήμερα έχασαν τη ζωή τους· σημαίνει ποδοπάτημα της αξιοπρέπειάς τους, της αξιοπρέπειας των οικογενειών τους, των φίλων τους, όσων τους περίμεναν στο σπίτι.
Δεν υπάρχει τίποτα ενημερωτικό σε αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα ανθρώπινο. Υπάρχει μόνο νοσηρή περιέργεια, ηδονοβλεψία, πλήρης ανικανότητα να σταματήσει κανείς μπροστά στον θάνατο. Αυτό δεν είναι φυσιολογικό. Καθόλου φυσιολογικό.
Ίσως πράγματι να ζούμε σε άλλον πλανήτη ή ίσως απλώς να είμαστε εντελώς διαφορετικοί από μια κυρίαρχη νοοτροπία που έχει χάσει το μέτρο, τον σεβασμό και τη σιωπή. Όσο περνούν οι μέρες, τόσο συνειδητοποιούμε ότι είμαστε ασύμβατοι με τον κόσμο γύρω μας· ασύμβατοι με αυτή τη δίψα για εικόνες, με αυτή την άρρωστη εμμονή να πρέπει να βλέπουμε τα πάντα, ακόμα και τον θάνατο.
Δεν θα έπρεπε καν να περνά από το μυαλό η ιδέα της δημοσίευσης αποσπασμάτων ή βίντεο από το δυστύχημα — ούτε για ένα δευτερόλεπτο, ούτε με τη δικαιολογία της «ενημέρωσης». Κι όμως, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: τρέχουν να τα μοιραστούν, κάνουν ζουμ, τα αναπαράγουν σαν να πρόκειται για απλό περιεχόμενο, σαν να μην υπάρχουν σώματα, οικογένειες, μητέρες, πατέρες, αδέλφια πίσω από αυτές τις εικόνες.
Αυτό δεν είναι αφήγηση. Είναι βεβήλωση. Είναι μια βία που συνεχίζεται μετά τη σύγκρουση, ένα δεύτερο δυστύχημα που συντελείται στα κινητά, στα σχόλια, στα «μου αρέσει», στις άψυχες κοινοποιήσεις. Είναι ο θάνατος μετατρεπόμενος σε ανάρτηση.
Και το λέμε χωρίς φόβο: κάτι δεν πάει καλά. Κάτι έχει σπάσει βαθιά μέσα μας. Γιατί όποιος έχει ακόμα έστω και ένα ψήγμα ανθρωπιάς ξέρει πως μπροστά σε τέτοιες τραγωδίες σκύβεις το κεφάλι, σωπαίνεις, σέβεσαι.
Εμείς αυτόν τον κόσμο έτσι δεν τον καταλαβαίνουμε. Και ίσως ούτε θέλουμε να τον καταλάβουμε, γιατί προτιμάμε να παραμείνουμε διαφορετικοί, παρά να γίνουμε ψυχροί, αδρανείς και απάνθρωποι.
