Η πρόσφατη «επίθεση» του Μάκη Βορίδης προς τη Μαρία Καρυστιανού πιθανώς και εντάσσεται σε μια πάγια και δοκιμασμένη πολιτική πρακτική της Νέας Δημοκρατίας: τη συστηματική φθορά κάθε προσώπου ή συλλογικού εγχειρήματος που εκλαμβάνεται – έστω και δυνητικά – ως εκλογική απειλή.
Ο βουλευτής και πρώην υπουργός Επικρατείας σε συνέντευξή του στο Action 24 υποστήριξε ότι «η πολιτική δραστηριότητα απαιτεί σαφή πολιτική ταυτότητα και φυσιογνωμία και δεν μπορεί να περιορίζεται σε αποσπασματικές τοποθετήσεις για μεμονωμένα ζητήματα… Η η επαγγελματική και πολιτική συγκρότηση δεν προκύπτει αυτομάτως λόγω προσωπικών βιωμάτων, όσο τραγικά κι αν είναι αυτά, αλλά μέσα από συστηματική πολιτική ενασχόληση. Και συνέχισε λέγοντας ότι η Μαρία Καρυστιανού «έχει ανοίξει πολιτική ατζέντα εδώ και περίπου 1,5 χρόνο» με το σχόλιό του να περιλαμβάνει την παρατήρηση ότι «τώρα θα μιλήσει για θέματα όπως οι αμβλώσεις, θα δεχθεί κριτική, μετά για άλλο θέμα και πάλι θα δεχθεί κριτική». Ο ίδιος χαρακτήρισε προς το παρόν ως «αχταρμά» το πολιτικό στίγμα και τις θέσεις που διατυπώνονται από την πλευρά της κυρίας Καρυστιανού.
Τα κόμματα εξουσίας και στην συγκεκριμένη περίπτωση η ΝΔ έχουν σχέδιο αντιμετώπισης πολιτικής απειλής: Όποιος αποκτά κοινωνική απήχηση, όποιος εκφράζει λόγο που ξεφεύγει από τα στενά κομματικά καλούπια μπαίνει αυτομάτως στο στόχαστρο. Η συνταγή είναι γνωστή: απαξίωση, ειρωνεία, αποδόμηση κινήτρων, προσωπικές αιχμές.
Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού, άσχετα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος μαζί της, είναι χαρακτηριστική. Μια γυναίκα εμφανίστηκε όχι ως «επαγγελματίας πολιτικός», αλλά ως πολίτης που κουβαλά ένα συλλογικό τραύμα (όπως και άλλοι πολιτικοί της ΝΔ βλέπε περίπτωση Ντόρας Μπακογιάννη) αυτό της τραγωδίας των Τεμπών. Η κοινωνική απήχηση που απέκτησε ενόχλησε. Και όταν μίλησε για ζητήματα ευρύτερα, όπως οι αμβλώσεις ή η λειτουργία των θεσμών, ενεργοποιήθηκε αμέσως ο μηχανισμός: «αχταρμάς», «ασαφής πολιτική ταυτότητα», «όποιος μιλά πολιτικά θα δέχεται κριτική».
Δεν είναι η πρώτη φορά που το επιχειρεί αυτό η ΝΔ: Ό,τι ξεφεύγει, πρέπει να φθαρεί. Ό,τι δεν ενσωματώνεται, πρέπει να γελοιοποιηθεί. Ό,τι δεν ελέγχεται διώκεται με κάθε τρόπο από το σύστημα.
