γράφει ο Δημήτριος Βαλής
Στις ημέρες μας, η καθημερινή μας «ενημέρωση» έχει κατακλιθεί από το γεγονός της επεμβάσεως των ΗΠΑ του Donald Trump στα Πολιτικά δεδομένα της Βενεζουέλας, διά μέσου της συλλήψεως του Maduro. Σε αυτό το σημείο έχει «γεννηθεί» ένα δήθεν δίλημμα, το οποίο παρουσιάζεται σε όλα τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής «Ενημερώσεως»), και αφορά την σημασία του Διεθνούς Δικαίου, που έχει «παραβιαστεί», όπως παρατίθεται από ουκ ολίγες φωνές «σκοτεινού» περιεχομένου. Τελικά, τί ισχύει; Πρόκειται περί ζήτημα Νομικού και Πολιτικού «πραξικοπήματος» ή ίσως είναι θέμα Γεωπολιτικής, με παράλληλη επίδειξη ισχύος;
Εδώ να επισημάνουμε, πώς έχουν διατυπωθεί χιλιάδες πιθανές απαντήσεις στο εν λόγω θέμα, όμως στο εν λόγω Άρθρο θα αποπειραθώ να παραθέσω την ουσιαστική απάντηση, η οποία παρουσιάζεται μέσα από την Ιστορική Αλήθεια, καθ’ όλη την διάρκεια της πορείας του ανθρωπίνου είδους από την Αρχαιότητα έως Σήμερα.
Καταρχάς, υφίστανται πολλά τέτοια περιστατικά, τα οποία αποκαλύπτουν με στυγνό πολλές φορές τρόπο την απάντηση στο δήθεν δίλημμα, το οποίο επεξεργαζόμαστε το τελευταίο διάστημα. Συγκεκριμένα, το Ελληνικό Γένος μας, ως το πλέον «παλαιό» Έθνος στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου έχει διάφορες τέτοιες Ιστορίες να μας διδάξει, γεγονός που δυστυχώς επιλέγουμε να αγνοούμε, κατά την διάρκεια της Ιστορικής πορείας μας. Ήδη από την αρχαιότητα ο Θουκυδίδης στο περίφημο έργο του «Ιστορίαι» κάνει λόγο για το πώς επήλθε στον Ελληνισμό της Εποχής ο πλέον καταστροφικός εμφύλιος πόλεμος (η σύγκρουσις της Αθήνας έναντι της Σπάρτης). Όλα ξεκίνησαν από την υποτιθέμενη «Δημοκρατία», η οποία όπως ο ίδιος ορίζει στο Έργο του «Ο Επιτάφιος του Περικλέους» ομιλεί για « ἐγίγνετό τε λόγῳ
μὲν δημοκρατία, ἔργῳ δὲ ὑπὸ τοῦ πρώτου ἀνδρὸς ἀρχή.», επιλογή που επέφερε την άνοδο της Πόλης – Κράτους των Αθηνών, ως την «νέα Αυτοκρατορία» του Ελληνικού Γένους, όπως συνέβη και μέσω των διαφόρων πολιτικών εγκλημάτων έναντι των δήθεν συμμάχων της (επί παραδείγματι την κλοπή του ταμείου της «Συμμαχίας» από την Δήλο).
Κατά δεύτερον, η επιλογή του Σωκράτους να «πεθάνει», με την χρήση του κώνειου όπως περιγράφει ο μαθητής του ο Πλάτων στο Έργο του ονόματι «Απολογία Σωκράτους.» Σε αυτή την περίπτωση, η πλειονότητα των υποτιθέμενων Φιλολόγων, Ιστορικών και Κοινωνιολόγων Επιστημόνων στέκεται στον θάνατο του Φιλοσόφου και όχι στην ουσία, η οποία μας παραδίδει άλλη μια φορά την απάντηση στο προαναφερθέν «δίλημμα», που εξετάζουμε στο συγκεκριμένο Άρθρο. Ο Σωκράτης διά μέσου της αυτοκτονίας του, επέλεξε ουσιαστικά να καταδείξει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο την φαυλότητα του Καθεστώτος, που τον καταδίκασε σε θάνατο, ένεκα της πολιτικής φιλοδοξίας του για την επιβίωσή του, και την παράλληλη ισχνότητα της «δυνάμεώς» του σε αντίθεση με την Ιστορική Αλήθεια. Επομένως, για αυτό τον λόγο ο διανοούμενος ως ο «ισχυρός» του «παιχνιδιού» φανέρωσε την ισχύ του Δικαίου του Ισχυρού, το οποίο συγκρούεται με τα δήθεν θεμέλια του Διεθνούς Δικαίου. Χαρακτηριστικά είπε στο Δικαστήριο: «Μπορείτε να με σκοτώσετε, αλλά δεν μπορείτε να με βλάψετε.», φράσις που παραθέτει την δύναμη του Ισχυρού ενάντια στις παραδοχές της εκάστοτε εποχής.
Κατόπιν κατά την Ελληνικιστική Περίοδο και την άνοδο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας «Res Publica», το Έθνος μας παρουσιάζει και άλλη απόδειξη. Πώς; Με βάση την Ιστορία του Βασιλέως της Περγάμου του Άτταλου του Γ’ ( ο επονομαζόμενος Φιλομήτωρ), ο οποίος απεβίωσε άτεκνος στα 133π.Χ και κληροδότησε το Βασίλειό του στην Ρώμη, ως «τοποτηρητής» της ομαλής πολιτικής καταστάσεως, καθώς το Γένος μας ήταν ήδη πασίγνωστο για την διχόνοιά του, ένα εθνικό χαρακτηριστικό, που πάντοτε επέφερε ολέθριες συνέπειες για τον πραγματικό «Λαό του Υψίστου!» Η απόφασίς του αυτή παρόλα αυτά, έμελλε να έχει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα, όπως διαβάζουμε στην «Ιστορία» του Έλληνος Ιστορικού ονόματι Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης, που κάνει λόγο για την πλήρης αφομοίωση του ελληνιστικού κράτους στην Ρώμη, και την χρήση των θησαυρών του για την κάλυψη των αναγκών της «καρδιάς» της ανερχόμενης Αυτοκρατορίας. Επομένως, ακόμη μια φορά μαρτυρείται η ύπαρξη του Δίκαιου του Ισχυρού, σε έναν Κόσμο που διάφοροι «ευσεβείς βλαμμένοι» θεωρούν « Δικαίωμα του Ανθρώπου.»
Χιλιάδες τέτοιες ιστορικές αναφορές υφίστανται και στην Ελληνική Μεσαιωνική Κοσμοκρατορία μας (το γνωστό σε εμάς Βυζάντιο) και στην Νεότερη Ιστορία μας, τις οποίες θα χρειαζόταν μια Εγκυκλοπαίδεια για να τις επεξηγήσουμε πλήρως. Η Φιλοσοφία εδώ όμως, μας διασώζει από τέτοιες χρονοβόρες ενέργειες, μέσα από το πλέον ακριβές Φιλοσοφικό Σύγγραμμα όλων των Εποχών, το οποίο περιγράφει καταλλήλως την πραγματικότητα, που βιώνουμε στην Ζοφερή Εποχή μας. Πρόκειται για το Βιβλίο του Ιταλού Φιλέλληνα και Πολιτικού Διπλωμάτη της Αναγεννησιακής Φλωρεντίας, του Niccolo Machiavelli “IL Principe” (δλδ ο Ηγεμών), στο οποίο αναφέρει πώς: « Είναι πιο σωστό να σε φοβούνται, παρά να σε αγαπούν. Εφόσον, δεν μπορείς να είσαι και τα δύο!» Μια φράση, η οποία αποτελεί την ουσία της Φιλοσοφίας του Πραγματισμού (στα δήθεν Ελληνικά του σήμερα ρεαλισμός), ενώ ταυτοχρόνως καταδεικνύει την μοναδική αλήθεια στο συγκεκριμένο «ερώτημα».
Συνοψίζοντας, το μοναδικό Δίκαιο που ίσχυε, ισχύει και θα ισχύει (έως την Δευτέρα Παρουσία) είναι το Δίκαιον του Ισχυρού, όπως διδασκόμεθα από την Ιστορία της Φυλής μας, μελετώντας τα εκατοντάδες παραδείγματα της, μερικά εκ των οποίων παρατέθηκαν στο εν λόγω άρθρο. Το συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγουμε στα νεότερα γεγονότα της Γεωπολιτικής Παγκόσμιας «Σκακιέρας», όπως διεξάχθηκαν από την ρήξη του Maduro με τον Trump είναι πώς η πραγματικότητα που θεωρούμε ως «δεδομένη» είναι στην πραγματικότητα ευμετάβλητο στοιχείο, και πώς η «ισορροπία» του Κοινοβουλευτισμού κατ’ ουσίαν είναι ένα τεράστιο σπιρτόκουτο και χρειάζεται μονάχα ένα σπίρτο να ανάψει, έτσι ώστε να αλλάξουν τα πάντα!
βιβλιογραφία:
1) Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου. Θουκυδίδης. Εκδόσεις Κάκτος (2012).
2) Περικλέους Επιτάφιος. Θουκυδίδης. Εκδόσεις Ζήτρος (2004).
3)Ιστορίαι. Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης. Εκδόσεις Στιγμή (2005).
4) Η Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (324 – 1453). A.A. Vasiliev. Εκδόσεις Πελεκάνος (2006).
5) The Prince. Niccolo Machiavelli. Εκδόσεις Everyman (1992).
