του Βαγγέλη Δεμερτζούδη
Η 3η Ιανουαρίου μία σημαδιακή ημερομηνία για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έξι χρόνια μετά την δολοφονία του Ιρανού στρατηγού των Πασνταράν, Κασέμ Σολεϊμανί, ο Ντόλαντ Τράμπ βομβαρδίζει την Βενεζουέλα και απαγάγει τον πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο.
Οι ΗΠΑ ακολουθούν το Δόγμα Μονρόε σύμφωνα με το οποίο θεωρούν τις περιοχές νότια του Τέξας ως μέρος της αυλής τους. Η επίθεση στη Βενεζούελα εκτός από την εξόντωση ενός πολιτικού αντιπάλου του Τράμπ λειτουργεί και σαν μία προειδοποίηση προς την υπόλοιπη Λατινική Αμερική. Ωστόσο η οικονομική κρίση και η αστάθεια που επικρατούσε στη Βενεζουέλα μετέτρεψε τον Μαδούρο σε ένα εύκολο θύμα του Αμερικανισμού.
Ο Μαδούρο δεν είναι ο Τσάβες
Σε αντίθεση με τον προκάτοχο του, ο Μαδούρο ήταν εντελώς ανίκανος να καταστήσει την Βενεζούελα ένα κυρίαρχο κράτος. Είναι αλήθεια ότι οι δυτικές κυρώσεις επηρέασαν σοβαρά την πορεία της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας, όπως είναι αλήθεια και η κακή οικονομική διαχείριση του καθεστώτος. Βουτηγμένος στην διαφθορά διατηρούσε την εξουσία γκανγκστερικά βασιζόμενος σε έναν δεσποτικό, αυταρχικό μιλιταρισμό. Αυτό αποδεικνύεται από την εξαιρετικά χαμηλή δημοφιλία του Μαδούρο στον λαό της Βενεζουέλας, τον ίδιο λαό που υποστήριζε συντριπτικά τον Τσάβες σε ενδεχόμενο αμερικανικής στρατιωτικής παρέμβασης.
Η ψευδαίσθηση του πολυπολισμού
Με την όλη εξέλιξη των γεγονότων καταρρέει για μία ακόμη φορά η ψευδαίσθηση περί πολυπολικού κόσμου. Όπως στη Συρία, στο παρελθόν στη Λιβύη, στο απώτερο παρελθόν στο Ιράκ, έτσι και στη Βενεζούελα οι Αμερικάνοι κάνουν την δουλειά τους ανενόχλητοι χωρίς την ουσιαστική και αποτρεπτική αντίδραση της Ρωσίας και της Κίνας. Δεν υπάρχει πολυπολικός κόσμος αλλά μία μεταμφιεσμένη παντοκρατορία των ΗΠΑ η οποία μοιράζεται σφαίρες επιρροής και συμφέροντα με τις ύαινες της Μόσχας και ακόμη περισσότερο δεν υφίσταται το «ντουγκινικής υφής» αφήγημα πέρι παραδοσιοκρατικού, εθνικού πόλου που αντιμάχεται τον δυτικό νεοφιλελευθερισμό. Ο Πούτιν δεν είναι σημαιοφόρος καμίας παράδοσης και ο Τράμπ δεν είναι σε καμία περίπτωση ο ειρηνοποιός απομονωτιστής πρόεδρος καθώς κατά την διάρκεια της ετήσιας θητείας του έχει πραγματοποίησει περισσότερες ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις από τον προκάτοχο του.
Ούτε Ουάσινγκτον – Ούτε Μόσχα: Μία ευρωπαϊκή ανάκαμψη
Είναι απαραίτητο να οικοδομηθεί ένας πραγματικός τρίτος πόλος απέναντι στον αμερικανικό γκανγκστερισμό και την ρωσική απάτη. Οι ΗΠΑ δεν έχουν «πεθάνει», ούτε έχουν χάσει την δύναμη τους. Και σίγουρα η εναλλακτική λύση δεν βρίσκεται στην αλαζονεία τριτοκοσμικών καθεστώτων. Η Ρωσία που πούλησε τον Άσαντ, έπαιξε το παιχνίδι της Τουρκίας στο Αρτσάχ, καταλαμβάνει εδάφη στην Ουκρανία με τις ευλογίες του Λευκού Οικού δεν προσφέρει καμία διέξοδο από τον κόσμο του America First. Ζούμε στο status quo της Γιάλτας που ο πλανήτης είναι τεμαχισμένος μεταξύ δύο υπερδυνάμεων που ανταλάσσουν συμφέροντα και είναι απαραίτητο τα εθνικιστικά κινήματα της Ευρώπης να το αντιληφθούν και να αναλάβουν δράση για την διαμόρφωση ενός κυρίαρχου, εναλλακτικού, ευρωπαϊκού γεωπολιτικού πόλου.
