γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Συγγραφέας Αρθρογράφος «Ελεύθερη Ώρα»
Όπως ήταν αναμενόμενο, η επίσκεψη Μητσοτάκη στην Άγκυρα, δεν απέδωσε τίποτα. Οι εξ Ανατολών γείτονες, εμμένουν στις αξιώσεις τους, ενώ τα «ήσυχα νερά» θα μένουν στην πραγματικότητα ταραγμένα… Από την πρώτη στιγμή, ο Ερντογάν έδειξε την περιφρόνησή του προς τον Κυριάκο. Έστειλε στο αεροδρόμιο να τον υποδεχθεί, ο τελευταίος σε σημασία υπουργός του, ο αρμόδιος για τον… τουρισμό!
Νωρίτερα, ο σουλτάνος – ενώ ο επισκέπτης του βρισκόταν ακόμα στον αέρα – φρόντισε να στείλει τα δικά του αναθεωρητικά μηνύματα. Μιλώντας στην κοινοβουλευτική του ομάδα, εδήλωσε με εμπρηστική ρητορική, ότι: «Στον κόσμο και στην περιοχή μας, φυσάει ένας άνεμος Τουρκίας…»! Αυτή η φράση επισκίασε το κλίμα φιλίας και συνεργασίας, που υποκριτικά ήθελε να προβάλλει ο σουλτάνος. Άλλωστε, ο Ρετζέπ Ταγίπ εφρόντισε να διατυπώσει τις αξιώσεις του καθαρά, για να στριμώξει τον επισκέπτη του.
Ήθελε να δείξει ο Ερντογάν, ότι δεν κάνει πίσω στις θέσεις του. Τόσο για το Αιγαίο, όσο και για την Θράκη. Απεκάλεσε μεν τον Μητσοτάκη… «πολύτιμο φίλο» του, αλλά τον προκάλεσε λέγοντας, ότι: «Στην δυτική Θράκη, ζει μία τουρκική μειονότητα τής οποίας τα δικαιώματα παρακολουθούμε στενά, και θεωρούμε ότι πρέπει να διασφαλίζονται πλήρως…». Παρέκαμψε όμως την απάντηση τού Έλληνα Πρωθυπουργού, ότι «Η Συνθήκη τής Λωζάννης λέει, πως η μειονότητα είναι θρησκευτική, και οι εκεί Έλληνες μουσουλμάνοι ζουν αρμονικά με τους Έλληνες Χριστιανούς»…
Ο Ερντογάν θέλει την μειονότητα «τουρκική», διότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα διεκδικεί ουσιαστικά την Θράκη. Πονηρά ο σουλτάνος επανέλαβε, ότι δήθεν υπάρχουν ζητήματα στο Αιγαίο, που πρέπει να επιλυθούν με δίκαιο τρόπο, και σεβασμό στα συμφέροντα των δύο χωρών… Και πονηρά πρόσθεσε, ότι: «Η Τουρκία επιθυμεί να προχωρήσει σε λύσεις που θα διασφαλίζουν σταθερότητα και ευημερία, για όλη την περιοχή…». Επιμένει δηλαδή, ότι στο Αιγαίο υπάρχει «πρόβλημα», και διεκδικεί το μισό τουλάχιστον, μαζί με την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών μας, για να τα αρπάξει οποιαδήποτε στιγμή.
Αυτά που είπε ο Κυριάκος, ότι «είναι καιρός να αφήσουμε πίσω μας την ένταση, και να προχωρήσουμε σε μία περίοδο συνεργασίας», ο σουλτάνος τα έγραψε στα παλιά του υποδήματα. Πάγια τακτική τής Τουρκίας είναι, να μην κάνει πίσω στις παράλογες αξιώσεις της. Για τον Ερντογάν, «συνεργασία» σημαίνει να υποχωρεί ο άλλος και ο ίδιος να μην κάνει βήμα πίσω! Πάντως, αυτή την στιγμή, πέρα από όσα είπαν ή δεν είπαν, ο Μητσοτάκης με τον Ερντογάν, ο κίνδυνος για τα εθνικά μας θέματα, με το Αιγαίο κλπ., εξακολουθεί.
Κι εξακολουθεί, επειδή υπάρχει πάντα η παρουσία της Αμερικής. Με ποιο τρόπο; Με την ασυγχώρητη επιπολαιότητα τού Κυριάκου, κατά την προεκλογική περίοδο των ΗΠΑ, να μιλήσει – χωρίς να του πέφτει λόγος – περιφρονητικά για τον Τραμπ, και να ταχθεί υπέρ της Κάμαλα Χάρις, τώρα θα έχουμε δυσάρεστες επιπτώσεις. Ο Τραμπ δεν έχει λησμονήσει την στάση τού Κυριάκου. Κι αν γίνει συνάντηση Κορυφής με τον Τραμπ, η στάση τού Αμερικανού Προέδρου για το Αιγαίο και την Μεσόγειο, μπορεί να είναι υπέρ της Τουρκίας. Ήδη, η ανακοινωθείσα επίσκεψη τού Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ανεβλήθη… Υπάρχει όμως και εσωκομματική διαφωνία και σύγχυση στην Νέα Δημοκρατία, καθώς για τις τουρκικές προκλήσεις, άλλη γλώσσα χρησιμοποιεί ο Κυριάκος και διαφορετική ορισμένοι υπουργοί του, γεγονός που δεν πέρασε απαρατήρητο. Μια και είναι, όμως, στην επικαιρότητα το ταξίδι τού Κυριάκου στην Άγκυρα, ας κάνουμε ένα «φλας – μπακ» στον χρόνο.
Θυμάμαι, επί Ανδρέα Παπανδρέου, είχε γίνει μία επίσκεψη Ελλήνων επισήμων στην Κωνσταντινούπολη. Μετείχα της ομάδας των δημοσιογράφων, που παρηκολούθησαν από κοντά εκείνη την επίσκεψη. Πρόεδρος τής Τουρκίας, ήταν τότε ο Οζάλ. Κοντόχοντρος, με σγουρά μαλλιά, μυωπικά γυαλιά, είχε μία εμφάνιση μάλλον κωμική. Ο αρμόδιος Τούρκος υπουργός, μάς ανεκοίνωσε, ότι ο Πρόεδρος της Τουρκίας θα δεχόταν τους Έλληνες δημοσιογράφους και θα απαντούσε στις ερωτήσεις μας. Η συνάντηση έγινε στο επιβλητικό Μέγαρο τού Στρατού. Αυστηρό, μουντό το κτίριο, με κανόνια απ’ έξω – αν θυμάμαι καλά – που έδινε αμέσως την εντύπωση, ότι σ’ αυτή την χώρα, τον πρώτο λόγο έχει ο Στρατός.
Μας τοποθέτησαν γύρω από ένα μακρόστενο τραπέζι και μας σερβίρισαν τσάϊ. Ξαφνικά, ακούστηκε από τον διάδρομο δυνατός κρότος από τις αρβύλες και τα όπλα που χτυπούσαν στο πάτωμα οι στρατιώτες. Ο κοντόχοντρος Οζάλ, έκανε την εμφάνισή του ζωηρός, μάς χαιρέτησε με μία κίνηση τού κεφαλιού, κι ύστερα ο διερμηνέας μάς είπε, ότι ο Πρόεδρος ήταν έτοιμος να απαντήσει στις ερωτήσεις μας. Μιλούσε αργά, ήταν πολύ προσεκτικός στα λόγια του, και απέφυγε τις προκλήσεις. Στα χρόνια που πέρασαν, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα θέμα με την Τουρκία, θυμάμαι τον αείμνηστο καθηγητή τού Παντείου, τον Νεοκλή Σαρρή.
Μας συνέδεε αδελφική φιλία. Ήταν ένας μεγάλος πατριώτης, σπάνιος πνευματικός άνθρωπος, που εγνώριζε τα ελληνοτουρκικά προβλήματα σε βάθος, όσο κανείς άλλος. Ήταν Κωνσταντινουπολίτης, και είχε χρηματίσει βουλευτής. Τον άκουγα πάντα με θρησκευτική προσοχή, όταν μου ανέλυε ζητήματα που αφορούσαν την Κωνσταντινούπολη, την Σμύρνη, την Ίμβρο, την Τένεδο, την Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Καππαδοκία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Οθωμανικό κράτος και την Γενοκτονία.
Πολλές φορές έκανα την σκέψη, ότι ο άνθρωπος αυτός, πέραν όλων των άλλων προτερημάτων του, θα ήταν πολυτιμότατος σαν υπουργός Εξωτερικών. Δυστυχώς, η επάρατη αρρώστια, τον χτύπησε νωρίς. Θυμάμαι πάντα την φράση του: «Η Τουρκία, δεν έχει ιστορία, αλλά μόνο ποινικό μητρώο…». Κι αυτό είναι μία μεγάλη αλήθεια. Να σημειώσω, ότι το έργο τού Σαρρή, συνέχισε επάξια ένας μαθητής του, ο διδάκτωρ Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ο κ. Θεοφάνης Μαλκίδης.
Κλείνουμε την παρένθεση με τις αναμνήσεις, και τις αναδρομές πίσω στον χρόνο, για να σημειώσουμε την απαράδεκτη εθνική ντροπή τού Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου, που απέρριψε την αίτηση τού Γιάννη Βασίλη – Γιαϊλαλί να του χορηγήσει άσυλο. Γεννημένος ως Ιμπραήμ Γιαϊλαλί σε τουρκική εξισλαμισμένη μουσουλμανική οικογένεια σε χωριό στην Μπάφρα τού Πόντου, ανακάλυψε τις ελληνικές ποντιακές του ρίζες. Ζήτησε αλλαγή τού ονόματός του, με κατάθεση σχετικού αιτήματος σε τουρκικό δικαστήριο, κι ενώ ήταν σε εξέλιξη η διαδικασία αλλαγής τού επιθέτου του σε Παρχαρίδης, φυλακίστηκε για τρίτη φορά στην Τουρκία, στις αρχές του 2017.
Στην συνέχεια, πέρασε στην Ελλάδα και ζήτησε άσυλο, το 2019. Στην εξέταση DNA που έκανε για να διαπιστώσει την ελληνική του καταγωγή, διαπιστώθηκε η απόλυτη συμβατότητα σε συσχετισμό με το DNA συγγενών του, από την Κατερίνη και την Δράμα. Ο Γιάννης Βασίλης, βαπτίστηκε τον Οκτώβριο του 2022 στον ιερό ναό Αγίου Νικολάου της Καλαμαριάς, και έλαβε το όνομα, Ελευθέριος. Στην Τουρκία, τον κατηγορούν για το θέμα τής αναγνωρίσεως τής Γενοκτονίας, για προσβολή τού Κεμάλ, και ότι είναι μέλος τού αυτονομιστικού Κουρδικού Εργατικού Κόμματος.
Το δικό μας, όμως, Υπουργείο Μετανάστευσης, τού αρνείται το άσυλο! Κι έτσι ο άνθρωπος εάν απελαθεί στην Τουρκία, αυτό θα σημάνει σίγουρα τον θάνατό του… Η στάση τού Υπουργείου Μετανάστευσης, είναι ακατανόητη. Καλείται να παρέμβει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, αλλά και τα πολιτικά κόμματα. Θα παραδώσουμε Πόντιο Χριστιανό, στους γείτονες, που έχουν μόνο Ποινικό Μητρώο;
