γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Συγγραφέας Αρθρογράφος «Ελεύθερη Ώρα»
Το πρόβλημα τού Αλέξη Τσίπρα, είναι διαφορετικό από τα προβλήματα των άλλων κομμάτων τής Αντιπολίτευσης. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ο Αλέξης έχει κερδίσει την δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις, και έβαλε στην άκρη το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Τα προβλήματα στον αρχηγό της νέας ΕΛΑΣ, εντοπίζονται στο παρελθόν του. Τώρα έχει μετακινηθεί σιωπηλά προς πιο «κεντρώα» σύνορα. Αλλά, ως πρωθυπουργός «Αριστερής» κυβέρνησης, όχι μόνο πέταξε στα σκουπίδια όσα «επαναστατικά» διεκήρυσσε, αλλά μπλέχτηκε στην μειοδοτική «Συμφωνία των Πρεσπών», κάτω από την πίεση των Βρυξελλών. Κι αυτά δεν λησμονούνται.
Το λεγόμενο «Μακεδονικό» είχε αποτελέσει μελανή σελίδα στην ιστορία του ΚΚΕ, προπολεμικά, αλλά και μεταπολεμικά. Να θυμίσουμε, ότι στο περιβόητο συνέδριο τού Ν.Ο.Φ. («Σλαβομακεδόνων») τον Μάρτιο τού 1949 στην διακήρυξή του, ανέφερε μεταξύ άλλων: «Για πρώτη φορά στην Ιστορία του σλαβομακεδονικού λαού, πραγματοποιήθηκε μία τόσο μεγαλειώδης συγκέντρωση, των καλλίτερων παιδιών τού σλαβομακεδονικού λαού τής Μακεδονίας τού Αιγαίου.
Στο δεύτερο συνέδριο, παραβρέθηκαν κι αδέλφια μας από το Πιρίν, που με συγκίνηση και θαυμασμό, παρακολούθησαν τις εργασίες του…». Και στην 6η Ολομέλεια, οι Κομμουνιστές τού διαβόητου εκείνου «Δημοκρατικού στρατού», ντροπιασμένοι άλλαξαν το σύνθημα τής «ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας», σε πάλη για «ισονομία και ισοπολιτεία»! Τέλος πάντων, έκανε τα πάντα τότε το ΚΚΕ να φανεί ότι ικανοποιεί πλήρως τις επιθυμίες τού Στάλιν.
Τώρα όμως, δεν υπήρχε κανένας Στάλιν. Αλλά το «Μακεδονικό», υιοθέτησε η… Ευρωπαϊκή Ένωση, και επίεσε φορτικότατα τον «Αριστερό» Αλέξη, να το αποδεχθεί! Κι εκείνος το αποδέχθηκε, όχι για να ικανοποιήσει κάποιον νέο Στάλιν, αλλά για να μην χάσει την στήριξη τού… αμερικανικού παράγοντα και του Ιερατείου των Βρυξελλών! Είναι άκρως αποκαλυπτικά, όσα γράφουν στο βιβλίο τους «Η τελευταία μπλόφα», η Ελένη Βαρβιτσιώτη και η Βικτωρία Δενδρινού.
Το βράδυ τής 19ης Μαρτίου του 2015, ο Τσίπρας πέτυχε αυτό που ήθελε: Να συζητηθεί η Ελλάδα σε επίπεδο ηγετών, στο περιθώριο τής Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες. Από την πρώτη στιγμή ζητούσε, να αντιμετωπισθούν τα οικονομικά προβλήματα τής χώρας του, σε επίπεδο ηγετών, και όχι τεχνοκρατών. Ο Αλέξης δεν είχε συνειδητοποιήσει, ότι στις Βρυξέλλες λειτουργεί ένα γκέτο, που έχει αιχμαλωτίσει τούς ευρωπαϊκούς λαούς.
Έκανε όνειρα, ότι δεν θα αθετούσε τις τόσες προεκλογικές του υποσχέσεις προς τους ψηφοφόρους, για αντιμετώπιση τής «ανθρωπιστικής κρίσης»… Αλλά, οι επίμονες εκκλήσεις του για «ανθρωπιστική βοήθεια», ουδόλως συγκινούσαν τα κοράκια των «εταίρων». Οι «εταίροι» είχαν στόχο, να μπλοκάρουν περισσότερο την Ελλάδα με τις «μεταρρυθμίσεις». Κι αφού οι Ευρωπαίοι κηδεμόνες έβαλαν την θηλιά στον λαιμό τού τότε Έλληνα πρωθυπουργού, θεώρησαν κατάλληλη την χρονική στιγμή, να ανακινήσουν… «Μακεδονικό» θέμα…
Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ στις Βρυξέλλες, ωμά και αδίστακτα εδήλωσε στον Τσίπρα, ότι για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ήταν πολύ σημαντική η επίλυση τού ζητήματος ονομασίας των Σκοπίων, ή αλλιώς τής Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας τής Μακεδονίας (ΠΓΔΜ). Ο Γιούνκερ στρίμωξε τον νεαρό Έλληνα πρωθυπουργό, και του είπε: «Μπορεί να μην το συνειδητοποιείς τώρα, αλλά κάνουμε πολλά για σένα. Θέλω να κάνεις κάτι και εσύ για εμάς. Σε μερικά χρόνια από τώρα, θέλω να λύσεις το θέμα τής Μακεδονίας.
Η Ευρώπη λειτουργεί με συμβιβασμούς, και μία λύση στο θέμα τής ονομασίας, θα ήταν σημαντική για την σταθερότητα των Βρυξελλών…». Κανείς ευρωπαίος αξιωματούχος από τότε, δεν μας εξήγησε, για ποιο λόγο θα υπήρχε σταθερότητα στα Βαλκάνια, εάν εμείς τους χαρίζαμε το όνομα τής ελληνικής Μακεδονίας. Κι όταν η καγκελάριος μαντάμ Μέρκελ αγκάλιασε και έπνιξε τον νεαρό Αλέξη, εκείνος κατάλαβε, πως όσα έλεγε μέχρι τότε στον Λαό μεγαλόστομα, πήγαιναν περίπατο… Η διαφημιζόμενη «ριζοσπαστική Αριστερά», είχε καταντήσει αποκριάτικο ντόμινο.
Κι ο Αλέξης, αντί να έλθει στην Αθήνα και να πει την αλήθεια για τους εκβιασμούς των εταίρων και να παραιτηθεί», γοητεύθηκε από την μέγαιρα μαντάμ Μέρκελ! Και μας είπε ότι η γερμανίδα «αφέντρα», ήταν… «πιο ανοιχτή στις ιδέες και στις θέσεις του, απ’ όσο πίστευαν έως τότε»… Φαντάσθηκε ότι ικανοποιώντας τις εντολές της, οι Βρυξέλλες και η Γερμανία θα μας έβλεπαν με κάποια επιείκια… Προφανώς ο Τσίπρας είχε πάρει λάθος μήνυμα από το Βερολίνο. Οι «εταίροι» δεν διακρίνονται για την μεγαλοψυχία τους…
Τι έκανε όμως, ο έτερος πρωταγωνιστής τής «Συμφωνίας των Πρεσπών», ο πρωθυπουργός των Σκοπίων, Ζάεφ; Στην πρώτη επίσκεψή του στις Βρυξέλλες τον Ιούνιο τού 2017, ξεκαθάρισε στους συνομιλητές του, ότι στόχος του ήταν, να ενταχθεί η πατρίδα του στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ. Ήθελε όμως προηγουμένως να λυθεί το θέμα τής ονομασίας. Και η Μέρκελ ήταν πρόθυμη να τον βοηθήσει.
Ο δημοσιογράφος – ανταποκριτής τής γερμανικής εφημερίδας «DIE WELT» έγραψε, ότι το 2015 ενώ η Ελλάδα βρισκόταν σε οικονομική κρίση, ο Γιούνκερ είπε στον Τσίπρα, ότι «θα έχει την ευκαιρία μία μέρα, να ξεπληρώσει για ένα ακόμη σχέδιο διάσωσης», που τότε ήταν στα σκαριά… Για να πούμε και την αλήθεια, ο Κυρ. Μητσοτάκης ήταν πολύ ευτυχής που δεν καθόταν τότε σε πρωθυπουργική καρέκλα, διότι δεν θα μπορούσε να αντιδράσει διαφορετικά, αφού είναι δέσμιος στην «ευρωπαϊκή προοπτική».
Και οι αναφορές του για την Συμφωνία των Πρεσπών, είναι ήπιες, νερόβραστες και τυπικές. Τώρα, κανείς δεν βγάζει από το χρονοντούλαπο τής Ιστορίας εκείνη την Συμφωνία. Ο Αλέξης έπαιξε έξυπνα το παιχνίδι του, απομακρύνθηκε μετά την εκλογική του ήττα, και επέστρεψε τώρα ως… Μεσσίας! Τού είναι εύκολο να υπερκεράσει ένα χρεοκοπημένο ΠΑΣΟΚ, με αρχηγό πολύ κάτω του μετρίου, κι ένα διαλυμένο ΣΥΡΙΖΑ, που έφτασε σε επίπεδα γελοιότητας, και είναι αδύνατον να ανασυρθεί από τον πάτο των δημοσκοπήσεων.
Στην απέναντι πλευρά τής Νέας Δημοκρατίας, θα υπάρξουν αιφνιδιαστικές διαφοροποιήσεις, αφού θα κατέλθει στην πολιτική αρένα, ο Αντώνης Σαμαράς. Έχουμε να δούμε πολλά ακόμα. Ήδη άτυπα, βαδίζουμε σε προεκλογική περίοδο, και από πλευράς Μητσοτάκη γίνονται κάποιες παροχές, με έντονη προεκλογική οσμή. Ο Τσίπρας θα αποφεύγει συστηματικά να αναφέρεται στο παρελθόν του, αφού βαρύνεται αρνητικά. Τώρα θα υποδυθεί άλλο ρόλο, με διαφορετικό «ιδεολογικό προσωπείο».
Την δεύτερη θέση δεν θα δυσκολευθεί να την κερδίσει, αφού ουσιαστικά δεν έχει αντίπαλο. Αλλά, ο ελληνικός λαός δεν είναι καθόλου ενθουσιασμένος, ούτε αισιόδοξος. Δεν είναι ικανοποιημένος, ούτε από την κυβέρνηση, ούτε από την Αντιπολίτευση. Και ο κίνδυνος τής ακυβερνησίας, παραμένει πάντα ορατός και γεννά ανησυχία…
