γράφει ο Νίκος Παπαγεωργίου
υπ. έκδοσης εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος»
Το κεντρικό πρόβλημα μιας πολιτείας πρέπει να είναι η διαμόρφωση πολιτών που θα εμφορούνται από αίσθημα ευθύνης έναντι του κοινωνικού συνόλου. Όταν αυτό δεν συμβαίνει τότε εκεί υπάρχει το φαινόμενο του ρουσφετιού και της διαφθοράς. Εκείνο όμως που παρατηρεί κάποιος κάνοντας μια ενβάνθιση στο κοινωνικό μας σύστημα, είναι, πως σπάνια ή σχεδόν καθόλου δε συναντά ίχνη αισθήματος ευθύνης. Δεν αναζητούμε σχεδόν τίποτε με συνείδηση ευθύνης. Δυστυχώς στη δημοκρατία όσο σοβαρό κι αν είναι κάτι δεν το βλέπουμε με αίσθημα χρέους και υπευθυνότητας. Η δημοκρατική αγωγή του πολιτικού μας συστήματος απεχθάνεται την ανάπτυξη αισθήματος ευθύνης. Επομένως το ρουσφέτι, η διαφθορά είναι δημοκρατικό προϊόν των πολιτικών σχηματισμών εξουσίας.
Η δημοκρατία δυστυχώς συμβιβάζεται με το ρουσφέτι, την γραφειοκρατία, την πονηριά, το ψέμα, την νοθεία, την ανευθυνότητα. Στη δημοκρατία η θλιβερή περιφρόνηση των νόμων, η κυριαρχία της ανομίας πνίγει κάθε συνείδηση ευθύνης. Η δημοκρατία αντιμάχεται την καλλιέργεια της συνείδησης, της υπευθυνότητας, σε βαθμό που να τις καταπολεμά κατά συστηματικό και βασικό τρόπο. Τέτοιου είδους αρχές όπως η ανάπτυξη της κοινωνικής συνείδησης και υπευθυνότητας, ο νεοέλληνας τις θεωρεί επικίνδυνες και άχρηστες. Το φαινόμενο αυτό είναι αποκαρδιωτικό γιατί πιάνει όλα τα κοινωνικά στρώματα ανεξαιρέτως. Με αυτόν το τρόπο κινούμαστε μέσα σε μια αρρωστημένη κοινωνική ατμόσφαιρα όπου το ρουσφέτι και η γραφειοκρατία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά συμπτώματα μιας βαριάς ασθένειας της δημοκρατίας. Μία αρρώστια που διατρέχει όλο τον κοινωνικό οργανισμό μας, και διαβρώνει το σώμα που, κατ’ επίφαση καλούμε Δημοκρατία, η οποία σιγά σιγά πεθαίνει από την ίδια την ασθένεια της.
Στην δημοκρατία ποιο συναίσθημα ευθύνης και ποια συνείδηση υπευθυνότητας και χρέους να αναπτύξεις και να διακριθείς μέσα σε μια κοινωνία που, επιβιώνουν οι εξυπνάκηδες, οι δήθεν ατσίδες που ιδανικό της είναι, της δημοκρατίας φυσικά, αυτός που τα καταφέρνει όλα αλλά όχι με έντιμο τρόπο; Οι δημοκρατίες, δυστυχώς για τους υγιείς πολίτες, στεριώνουν και ζουν με τους καπάτσους, τους καταφερτζήδες και φυσικά τους ρουσφετολόγους. Οι κομπίνες και η διαφθορά που συνοδεύουν τους καταφερτζήδες οι οποίοι με ρητορείες, σοφιστείες, πονηριές, δημαγωγίες, υποκρισίες, φορούν την μάσκα του δημοκράτη και πορεύονται εις υγεία των κορόιδων. Οι άνθρωποι του ρουσφετιού και της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς δεν υστερούν σε νοητική ανάπτυξη, απεναντίας είναι υπερήφανοι για την εξυπνάδα και την καπατσοσύνη τους. Εκείνο όμως που απουσιάζει από αυτούς είναι η συνείδηση προσωπικής και κοινωνικής ευθύνης. Έτσι ο Νεοέλληνας στην πλειονότητα του δεν μπορεί να σκεφτεί άνθρωπο απονήρευτο. Ισχυρίζονται οι δημοκράτες ότι, η δημοκρατία θεμελιώνεται επάνω στην τιμιότητα, ωστόσο στον τόπο μας είναι ηλίου φαεινότερο πόσο αυτή περιφρονείται και διαπομπεύεται. Θεμελιώνεται επάνω στην αναξιοκρατία. Η δημοκρατία, θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι, διαμορφώνεται από τους πολίτες της και μάλιστα από την θέση που παίρνουν απέναντι στη ζωή, απέναντι στον εαυτό τους και στο κοινωνικό σύνολο. Λέγουν πως η δημοκρατία είναι προϊόν του χαρακτήρα και της νοοτροπίας των πολιτικών που δραστηριοποιούνται εντός της. Ζει μέσα στους ανθρώπους και στις κοινωνικές ηθικές αρχές, με τις οποίες αυτοί ζουν. Λόγια του αέρα. Αλλά ποιες είναι αυτές οι ηθικές, το ρουσφέτι ή η διαφθορά των πολιτικών; Η δημοκρατία εξαρτάται από το πόσο ηθικός είναι ο βίος των πολιτικών και πόσο αναπτυγμένος και εφαρμοσμένος είναι μέσα στη συμβίωση και την κοινωνική ύπαρξη μας.
