του Γεώργιου Παπάζογλου
Το είχαμε γράψει εδώ και εβδομάδες μέσα από το οικονομικό ρεπορτάζ του «Ελεύθερου Κόσμου»: Η ακρίβεια δεν είναι πλέον κρίση, είναι μόνιμο καθεστώς. Και το καθεστώς αυτό έχει μια και μοναδική πολιτική υπογραφή: κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη.
Την ώρα που οι τιμές σε βασικά αγαθά εκτοξεύονται χωρίς φρένο, η κυβέρνηση και τα «πετσωμένα» της φερέφωνα επιμένει να πουλά την ίδια φθαρμένη δικαιολογία: «φταίει η διεθνής συγκυρία», το μόνο που δεν μας έχουν πει είναι ότι φταίει ο ανάδρομος Ερμής… Μόνο που αυτή η καραμέλα έχει λιώσει εδώ και καιρό. Γιατί η διεθνής κρίση μπορεί να εξηγεί την άνοδο των τιμών, δεν δικαιολογεί όμως την εγκατάλειψη στο έλεος της ακρίβειας των ελληνικών οικογενειών.
Συγκεκριμένα σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία η κατάσταση στην αγορά διαμορφώνεται ως έξης:
Πάνω από 50% αύξηση στις ντομάτες, και γενικότερα στα οπωροκηπευτικά και λαχανικά. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, μέσα σε ένα χρόνο, το μοσχαρίσιο κρέας έχει αυξηθεί κατά 25,6%, το αρνί και το κατσίκι κατά 12,1% και απέχουμε δυο εβδομάδες από το Πάσχα, τα πουλερικά 6,5%, ενώ κατά 3,2% ακριβότερα πωλούνται τα αβγά.
Το πασχαλινό τραπέζι μετατρέπεται σε προνόμιο των «ευπόρων», ενώ χιλιάδες οικογένειες και εργαζόμενοι δυσκολεύονται να αγοράσουν ακόμη και το γάλα των παιδιών τους. Και όμως, η αγορά λειτουργεί σαν ξέφραγο αμπέλι. Χωρίς ουσιαστικούς ελέγχους, χωρίς πραγματικές κυρώσεις, χωρίς καμία διάθεση σύγκρουσης με τα συμφέροντα που κερδοσκοπούν πάνω στην ανάγκη.
Αντί για πολιτική, προσφέρονται ψίχουλα. Επιδόματα-ασπιρίνες που δεν καλύπτουν ούτε το μισό της επιβάρυνσης, και φαιδρές ανακοινώσεις χωρίς αντίκρισμα. Αόριστες υποσχέσεις κυριολεκτικά κατά το κοινώς λεγόμενον «φύκια για μεταξωτές κορδέλες» και επικοινωνιακή διαχείριση της φτώχειας, την ώρα που το κόστος ζωής γονατίζει τα ελληνικά νοικοκυριά και τα ευάλωτα λαϊκά στρώματα.
Το πιο ανησυχητικό όμως, δυστυχώς, δεν είναι η ακρίβεια. Είναι η προκλητική κοινωνική αναλγησία των κυβερνώντων. Η σιωπηρή αποδοχή ότι έτσι «λειτουργεί η αγορά». Ότι ο καταναλωτής πρέπει απλώς να προσαρμοστεί. Να κόψει, να περιορίσει, να συμβιβαστεί. Με τι; Με το να μην μπορεί να αγοράσει γάλα στα παιδιά του και να φέρει ψωμί στο σπίτι του;
Συνελόντι ειπείν, όταν η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει, επί της ουσίας επιλέγει πλευρά. Και η πλευρά που επιλέγεται δεν είναι αυτή του πολίτη, αλλά των κερδοσκόπων, των αγορών, και των μονοπωλίων.
Το πασχαλινό τραπέζι δεν ακριβαίνει απλώς, αδειάζει. Και μαζί του αδειάζουν και οι αντοχές μιας κοινωνίας που ακούει πολλά ψέματα, και πληρώνει δυσβάσταχτα έξοδα.
Ας μην γελιόμαστε, το έχουμε εξ άλλου ξαναγράψει: Στα παλιά τους τα παπούτσια (για να μην γράψουμε το άλλο το γνωστό…) τόσο των «Αρίστων» όσο και των «πετσωμένων» αν η ελληνική οικογένεια έχει να βάλει ένα κομμάτι κρέας στο πασχαλινό τραπέζι. Αυτοί θα ξεχειλώσουν στο φαί….
