του Γεώργιου Παπάζογλου
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και τα δημοσιογραφικά της φερέφωνα πανηγυρίζουν για μια αύξηση του κατώτατου μισθού που, στην πραγματικότητα, είναι πιο πολύ μια θεατρική κίνηση προεκλογικού χαρακτήρα παρά ουσιαστική ενίσχυση για τους εργαζόμενους.
Συγκεκριμένα, από την 1η Απριλίου, ο κατώτατος μισθός αναμένεται να αυξηθεί στα 930 ευρώ μεικτά, δηλαδή περίπου 50 ευρώ παραπάνω από τα 880 ευρώ που ισχύουν σήμερα. Μια αύξηση που κινούμενη στο 5,7% μοιάζει περισσότερο με ψίχουλα παρά με πραγματικό βήμα προς την αξιοπρεπή διαβίωση των Ελλήνων πολιτών.
Ο στόχος της κυβέρνησης για 950 ευρώ το 2027 απαιτεί ετήσιες αυξήσεις τουλάχιστον 4% μεσοσταθμικά. Και πάλι, ακόμη κι αν επιτευχθεί, δεν εξασφαλίζει τίποτα για τους χαμηλόμισθους, αφού η ακρίβεια και ο πληθωρισμός συνεχίζουν να τρώνε τις αυξήσεις πριν καν φτάσουν στον τραπεζικό λογαριασμό. Τα ενοίκια, το σουπερ μάρκετ, οι λογαριασμοί και τα στεγαστικά δάνεια απορροφούν το σύνολο του πενιχρού εισοδήματος ενός εργαζόμενου.
Οι εργοδοτικοί φορείς και η Τράπεζα της Ελλάδας δεν κρύβουν τις προτεραιότητές τους: η προστασία των κερδών των επιχειρήσεων υπερβαίνει την προστασία των εργαζομένων. Το ΙΟΒΕ προτείνει αυξήσεις μόλις 2,5%–3,5%, η ΤτΕ προτείνει «συνετή» αύξηση έως 4% και όλα αυτά με την επικαλούμενη προσφιλή δικαιολογία ότι «δεν υπάρχει λεφτόδεντρα».
Παράλληλα, το μερίδιο των κερδών στο ΑΕΠ βρίσκεται στα υψηλότερα της Ευρώπης, ενώ οι μισθοί είναι στα χαμηλότερα. Το λεφτόδεντρο υπάρχει, αλλά το απολαμβάνουν μόνο οι μεγαλοεπιχειρηματίες και τα μονοπώλια και όχι οι Έλληνες εργαζόμενοι.
Και ενώ ο προεκλογικός κύκλος σφύζει από διακηρύξεις «νεοφιλελεύθερης αγάπης» για φροντίδα των εργαζομένων, η πραγματικότητα είναι σκληρή: η διαβούλευση για τον κατώτατο μισθό είναι ένα προσχηματικό παζάρι, με την υπουργική απόφαση να παραμένει κυρίαρχη και τις εισηγήσεις των κοινωνικών εταίρων μη δεσμευτικές.
Από το 2028, μάλιστα, οι αυξήσεις θα ορίζονται από έναν μαθηματικό τύπο, με ρήτρα για πάγωμα σε «έκτακτες περιστάσεις», δηλαδή όποτε η κυβέρνηση θέλει.
Σε ένα περιβάλλον όπου οι πραγματικοί μισθοί δεν έχουν ανακτήσει την αγοραστική τους δύναμη για πάνω από 15 χρόνια, κάθε αύξηση που δεν καλύπτει τις απώλειες είναι μια κοροϊδία και μια επικοινωνιακή φούσκα. Ο κατώτατος μισθός πρέπει να είναι δίχτυ προστασίας για τα ευάλωτα λαϊκά στρώματα και όχι εργαλείο φτηνής επικοινωνιακής πολιτικής.
Η κυβέρνηση των «αρίστων» επιλέγει από συστάσεως της να προστατεύει τα συμφέροντα των λίγων αντί των πολλών. Τα συμφέροντα των πλουσίων και των ελίτ, αντιμετωπίζοντας τους εργαζόμενους ως «πλέμπα».
Η πραγματικότητα είναι ξεκάθαρη: η «αύξηση» του 5% είναι μια πρόκληση απέναντι στην ελληνική κοινωνία που καθημερινά γονατίζει από τα έξοδα.
Το θεσμικό και κοινωνικό δίχτυ προστασίας των εργαζομένων παραμένει ανύπαρκτο, ενώ οι κυβερνητικές υποσχέσεις μοιάζουν με ανέκδοτο, ή ακόμη χειρότερα με έναν ντροπιαστικό εμπαιγμό στην οργουελική δυστοπία της «Μαξίμου ΑΕ».
