Τρία χρόνια έχουν περάσει από το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, ένα γεγονός που συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στις ψυχές των οικογενειών που έχασαν τους αγαπημένους τους. Παρ’ όλα αυτά, η κρατική και κυβερνητική αντίδραση αποδείχθηκε τόσο ανεπαρκής όσο και προβλέψιμα αναλγητική.
Το δυστύχημα δεν ήταν ένα απρόβλεπτο κακό, αλλά η κορύφωση χρόνων υποβάθμισης των υποδομών, ελλιπούς συντήρησης και πολιτικών επιλογών που βάζουν τα οικονομικά συμφέροντα πάνω από την ασφάλεια των πολιτών. Οι δημόσιες μεταφορές, θύμα του νεοφιλελεύθερου μοντέλου που συρρικνώνει δημόσιες επενδύσεις και προτιμά την ιδιωτικοποίηση, αντιμετωπίστηκαν ως κόστος και όχι ως δημόσιο αγαθό ζωτικής σημασίας.
Η κυβέρνηση, αντί να αναλάβει τις ευθύνες της, προτίμησε να προσπαθήσει να μεταθέσει την ευθύνη σε τεχνικούς ή σε ατομικές παραλείψεις, αποδεικνύοντας πως για το πολιτικό προσωπικό της χώρας η ανθρώπινη ζωή έχει υποβαθμισμένη αξία μπροστά στην οικονομική «λογιστική». Η έλλειψη διαφανών ερευνών, η καθυστέρηση στη λήψη μέτρων ασφαλείας και οι μισές υποσχέσεις που επαναλαμβάνονται κάθε φορά που συμβαίνει ένα ατύχημα, δείχνουν μια συστηματική αναλγησία που χαρακτηρίζει την κυρίαρχη πολιτική επιλογή: το κέρδος πάνω από τη ζωή.
Τρία χρόνια μετά, οι υποσχέσεις για βελτιώσεις και ασφαλέστερες υποδομές παραμένουν κενές λέξεις σε κυβερνητικά φερέφωνα. Τα Τέμπη αναμφίβολα ήταν ένα καμπανάκι που δείχνει πού οδηγεί η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, της λιτότητας στις κρίσιμες υπηρεσίες και της αδιαφορίας για τους πολίτες. Η αναλγησία αυτή είναι πολιτική και οι συνέπειες, όπως όλοι θυμόμαστε, μετριούνται σε χαμένες ζωές.
Μέχρι να υπάρξει πραγματική λογοδοσία, η μνήμη των θυμάτων παραμένει βαριά, σαν κατηγορητήριο απέναντι σε όσους επέλεξαν την πολιτική τους να αγνοεί την ανθρώπινη ασφάλεια για χάρη των αριθμών και των κερδών.
