Έφυγε” χθες πλήρης ημερών ο Ρόμπερτ Ντυβάλ, ένας μεγάλος Αμερικανός ηθοποιός, ένας αληθινός διάκονος της υποκριτικής τέχνης, μια από (τις μετρημένες στα δάκτυλα) αδυναμίες μου του αμερικανικού κινηματογράφου.
Χαρακτηρίστηκε, και σωστά, “χαμαιλεοντικός ηθοποιός” και αυτό αποτελεί ύψιστο τίτλο τιμής, όσον αφορά την υποκριτική τέχνη ! Οι κριτικοί κινηματογράφου τον χαρακτηρίσανε – αληθινό σκάνδαλο για τα “ψώνια” του Χόλιγουντ, τους νάρκισσους με το “αστραφτερό χαμόγελο” – “περισσότερο ως ηθοποιό χαρακτήρων παρά πρωταγωνιστή”.
Αυτό ακριβώς δείχνει την μεγαλοσύνη του και ως ηθοποιού αλλά και ως ανθρώπου! Υπηρέτησε την υποκριτική τέχνη “απρόσωπα”, δηλαδή επιδίωκε – και τα κατάφερνε με μαεστρία -να εισέλθει στον πυρήνα του χαρακτήρα που υποδύονταν κάθε φορά, παρά να διαφημίσει την πάρτη του ως “πρωταγωνιστής”.
Φοβερός τύπος, αριστοκρατική φιγούρα! Υπήρξε υποψήφιος για Όσκαρ επτά φορές (!) -υπάρχουν “άλλα” κριτήρια για το Όσκαρ-, αλλά τουλάχιστον κέρδισε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου όταν υποδύθηκε έναν προβληματικό τραγουδιστή της κάντρι στην ταινία Mender Mercies,το 1983.
Θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένος στη μνήμη μας ως οΤομ Χέικεν, “consigliere” στονΝονό και ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ στο αριστούργημα του Κόπολα“Αποκάλυψη Τώρα” ως ο Αντισυνταγματάρχης Κίλγκορ, που με ειρωνικό χαμόγελο και Ολύμπια αταραξία παρατηρεί το χαμό γύρω του και η ατάκα του “Λατρεύω τη μυρωδιά της ναπάλμ το πρωί”…
Κωνσταντίνος Τάταρης
πηγή: περιοδικό ΑΝΑΚΤΗΣΗ
