γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Συγγραφέας Αρθρογράφος «Ελεύθερη Ώρα»
Γενική είναι η παραδοχή, ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέτυχε ως πρωθυπουργός. Οι περισσότερες επαγγελματικές τάξεις, εκφράζονται απαξιωτικά για την πολιτική του. Βυθισμένος στα σκάνδαλα, μάταια προσπαθεί να αποδώσει σε άλλους τις ευθύνες. Οι δημοσκοπήσεις, που σκοπίμως δίνονται στην δημοσιότητα, δείχνουν την Νέα Δημοκρατία να έχει σαφές προβάδισμα. Αυτό όμως συμβαίνει, επειδή οι πολίτες δεν τρέφουν καμία εμπιστοσύνη σε αντιπολιτευτικά κόμματα.
Η εμφάνιση νέων σχηματισμών, καθώς είναι ανοιχτός ο δρόμος προς τις κάλπες (σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή) θα φέρουν ανατροπή στις δημοσκοπήσεις. Θα πρέπει όμως να δούμε την «περίπτωση Κυριάκου», που αλλοίωσε την μορφή τής Νέας Δημοκρατίας. Δύο πολιτικοί, ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Κυρ. Μητσοτάκης, έγιναν πρωθυπουργοί ελέω ονόματος. Διαφορετικά, καμία δυνατότητα δεν θα είχαν να αναλάβουν τα πηδάλια τού ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας.
Δεν συνέβη το ίδιο με τον Κώστα Καραμανλή που επέδειξε δική του δυναμική, υπερασπίσθηκε τα εθνικά συμφέροντα, ήλθε σε ρήξη με την ξενοκρατία, γι’ αυτό και τον ανέτρεψαν. Αντίθετα, ο Γιωργάκης και ο Κυριάκος, έγιναν πειθήνια όργανα των ξένων κηδεμόνων. Πάμε πίσω στον χρόνο. Είναι χρήσιμο να θυμηθούμε πώς αντέδρασαν πρωταγωνιστές τού δημοσίου βίου, σε ώρες κρίσεως. Ο Κων. Καραμανλής όταν ακόμα ήταν αρχηγός της ΕΡΕ και έχασε στις εκλογές του 1963, αποφάσισε να αποχωρήσει από την ενεργό πολιτική ζωή. Μεταπολιτευτικά, είχα συχνές επαφές μαζί του. Είχα κερδίσει την εμπιστοσύνη του. Του άρεσε πολύ που με ενδιέφεραν θέματα ιστορικά, και απέφευγα το κομματικό κουτσομπολιό.
Μου είχε ξεκαθαρίσει, ότι θα μου αφηγείτο πολιτικά παρασκήνια, με την προϋπόθεση, πως όσο εκείνος βρισκόταν εν ζωή, δεν θα εδημοσίευα τίποτε απ’ όσα θα μου εκμυστηρευόταν. Τον διεβεβαίωσα, ότι ήθελα να είναι καλά στην υγεία του, και να μην έγραφα ποτέ όσα μού εμπιστευόταν. Χαμογέλασε με κάποια θλίψη, και μου ετόνισε ότι ήδη βρισκόταν σε μεγάλη ηλικία, και το μέλλον δεν το έβλεπε με τόση αισιοδοξία…
Σ’ εκείνες λοιπόν τις αφηγήσεις του, μου είχε αποκαλύψει τους λόγους, που το 1963 είχε πάρει την απόφαση να αποχωρήσει από τον δημόσιο βίο. «Η αποχώρησίς μου εκ της πολιτικής», μου είπε, «δεν ήταν συνέπεια προσωπικής πικρίας. Απλώς το αποτέλεσμα εκείνης της εκλογής, ενίσχυε την πεποίθησίν μου, ότι δεν υφίσταντο εις την χώραν αι συνθήκαι εκείναι, τας οποίας εθεώρησα πάντοτε απαραιτήτους δια να εκπληρώσω την αποστολήν μου, όπως εγώ τουλάχιστον την αντιλαμβανόμουν. Τα προηγηθέντα, εξ άλλου αλλά και τα επακολουθήσαντα των εκλογών του 1963 απέδειξαν, ότι το πολίτευμα τής χώρας λειτουργούσε πλημμελώς υπό το κράτος των εκβιασμών. Πέραν της παραδόσεως την οποίαν προσεπάθησα να δημιουργήσω, δια του τρόπου με τον οποίον ήσκησα την πολιτικήν, επεδίωξα και την οργανικήν βελτίωσν τού πολιτεύματος, με την έγκαιρον καθιέρωσιν τού πλειοψηφικού συστήματος, και την πρότασίν μου προς αναθεώρησιν τού Συντάγματος…».
Έμεινε λίγο σιωπηλός, και συνέχισε: «Εκείνο το οποίον οφείλω να ομολογήσω είναι, ότι εις την προσπάθειάν μου αυτήν απέτυχα… Και απέτυχα, διότι όχι μόνον δεν εύρον μιμητάς, αλλά συνήντησα από πολλών πλευρών, πείσμονας και οργανωμένας αντιδράσεις… Απέτυχα εις την προσπάθειάν μου να βελτιώσω το πολιτικόν κλίμα τής Ελλάδος, που απετέλει βασικήν πολιτικήν μου επιδίωξιν…», Ευτυχώς δεν βρίσκεται σήμερα εν ζωή ο Καραμανλής, για να δει το τωρινό κατάντημα τής πολιτικής ζωής της πατρίδας μας…
Η Νέα Δημοκρατία που εκείνος ίδρυσε, εγνώρισε καλούς αρχηγούς. Θα ξεχωρίσω τον ευγενή Γεώργιο Ράλλη, και τον ευπατρίδη Ευάγγελο Αβέρωφ. Ήταν ο ηγέτης που εδίδαξε πολιτική αρχοντιά. Με έκδηλο ιπποτισμό, ανεγνώριζε την αξία πολιτικών του αντιπάλων, οι οποίοι όμως ήσαν ηγετικές προσωπικότητες. Μετά την Μεταπολίτευση, ο Κων. Μητσοτάκης ήταν αρχηγός τού μικρού κόμματος των «Νεοφιλελευθέρων», με άμεσο συνεργάτη τον Παύλο Βαρδινογιάννη. Εγνώριζα τον Μητσοτάκη, από την εποχή των «Ιουλιανών» του 1965. Σαν δημοσιογράφος, είχα ταχθεί με το μέρος των συνιδρυτών της Ενώσεως Κέντρου, που είχαν αντιταχθεί στην εξτρεμιστική πολιτική τού Ανδρέα Παπανδρέου, για την οποία βλέπαμε καθαρά, ότι θα οδηγούσε σε εκτροπή, όπως κι έγινε.
Πλησιάζαμε σε προεκλογική περίοδο και εζήτησα από τον Μητσοτάκη μία συνέντευξη για την «Ακρόπολη», την εφημερίδα στην οποία τότε εργαζόμουν. «Έλα το βράδυ που θα έχω ησυχία στο σπίτι μου να τα πούμε», μου είπε. Καθίσαμε στο σαλόνι του, πάνω από μία ώρα. Τότε τού διετύπωσα την σκέψη μου, μήπως θα έπρεπε να γίνει μία προσπάθεια να ανασυγκολληθούν όλες οι πτέρυγες τού Κέντρου, και να διαδραματίσει εκείνος πρωταγωνιστικό ρόλο. Αρνήθηκε κατηγορηματικά, και μού αποκάλυψε τις προθέσεις του, επειδή μου είχε απόλυτη εμπιστοσύνη, ότι δεν θα έγραφα ποτέ κάτι που θα τον εξέθετε. «Άκου να σου πω, για να το ξέρεις.
Εγώ θα μπω στην Νέα Δημοκρατία, και θα τους πάρω το μαγαζί…»! Έτσι ακριβώς έγινε, και δεν υπήρξε κακός πρωθυπουργός. Τότε προσεχώρησαν στην Νέα Δημοκρατία, πολλοί παλαιοί Κεντρώοι: Αθαν. Κανελλόπουλος, Μιχ. Παπακωνσταντίνου, Θόδωρος Αναγνωστόπουλος, Νίκος Αργυρόπουλος και άλλοι. Όμως ο Μητσοτάκης, πρόσεξε πολύ τις ισορροπίες «Δεξιών» και «Κεντρώων». Τον εστήριξε και ο Αβέρωφ. Οι πρωταγωνιστές τής «παλαιάς φρουράς», έφυγαν πλέον από την ζωή.
Ο Κυριάκος – όπως προαναφέραμε – ανήλθε στην αρχηγία, επειδή λέγεται Μητσοτάκης. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι διαθέτει τις ικανότητες τού πατέρα του. Μέγα μέρος των συνεργατών του, είναι κάτω του μετρίου. Διέπραξε την πολιτική απρέπεια να διαγράψει τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, επειδή εκείνος δεν συμφωνούσε με επιλογές του. Ο Κυριάκος κατέστη υπάκουος εκφραστής τής ξενοκρατίας των «εταίρων». Υπήρξε ο Πρωθυπουργός των θανατηφόρων εμβολίων τού περιβόητου Μπουρλά. Ακολούθησε τις έξωθεν εντολές, και έκλεισε τούς πολίτες στα σπίτια τους. Εφήρμοσε τα ναζιστικά μέτρα που είχαν επιβληθεί στην Γερμανία κατά των Εβραίων.
Όσοι αρνήθηκαν να εμβολιασθούν εκηρύχθησαν υπό διωγμόν. Τους απαγόρευαν να εισέρχονται σε μαγαζιά και σε δημόσιους χώρους. Γιατροί που αντέδρασαν σ’ αυτά τα πρωτοφανή μέτρα, απολύθηκαν από τις θέσεις τους. Να μην τα ξεχνάμε αυτά. Βυθίστηκε σε σκάνδαλα ο Κυριάκος, και επέφερε τον ξεσηκωμό επαγγελματικών κλάδων, που βρίσκονται σε απόγνωση. Φτάσαμε στους «Φραπέδες»… Κατάντημα τού δημοσίου βίου. Στο σφυροκόπημα τώρα τής Αντιπολίτευσης, η κυβέρνηση δεν μπορεί ούτε πειστικές απαντήσεις να δώσει, ούτε να πείσει τους πολίτες, ότι η Νέα Δημοκρατία είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να εξασφαλίσει σταθερότητα.
Και την δολιότητα τού «προσωπικού αριθμού», απεκάλυψε στην Βουλή, ο Κυρ. Βελόπουλος. Η κομματική εξάρτηση έχει προκαλέσει αηδία και αποστροφή. Το πολίτευμα νοσεί βαρύτατα. Ο Κυρ. Βελόπουλος υπήρξε καταπέλτης στην συζήτηση στην Βουλή για την συζήτηση τού Κρατικού Προϋπολογισμού. Περιέγραψε με ντοκουμέντα και γεγονότα, όλη την αποτυχημένη πορεία τής κυβέρνησης τού Κυριάκου. Η ελληνική πείρα, η νωπή και ζεστή, μας καλεί να προσέξουμε τον χαρακτήρα τού πολιτικού προβλήματος. Για να πάρει ανάσα ο Ελληνικός Λαός από την κηδεμονία τής ξενοκρατίας τού Ιερατείου των Βρυξελλών, πρέπει να εμφανισθεί, κάποιο νέο πατριωτικό εθνικό κόμμα. Γρήγορα, όμως, διότι οι κάλπες είναι κοντά…
Υ.Γ.: Αφηγήσεις τού Κ. Καραμανλή κατά τις συναντήσεις που είχα μαζί του, μπορούν να βρουν οι αναγνώστες, στο βιβλίο μου: «Ο Καραμανλής μού είπε…», από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.
