γράφει ο Δημήτριος Βαλής
Στις ημέρες μας, η επικαιρότητα έχει κατακλειστεί από ένα και μοναδικό καλλιτεχνικό – πολιτιστικό θέμα. Ποιο; Μα την Νέα Ταινία του κ. Ιωάννη Σμαραγδή, με τίτλο «Καποδίστριας» και την τεράστια αγάπη, που προξένησε στον Ελληνικό Λαό, εν μέσω σύγχρονου Πνευματικού Μεσαίωνος εν έτει 2025. Φυσικά, η εν λόγω Ταινία προξένησε το αχαλίνωτο μένος του Κοινοβουλευτικού Καθεστώτος, το οποίο την πολέμησε με όλα τα μέσα του ΠΡΙΝ καν κυκλοφορήσει, γεγονός που φανερώνει την σπουδαιότητα του συγκεκριμένου πολιτιστικού κ’ εθνικού εγχειρήματος. Στο συγκεκριμένο Άρθρο, θα παρουσιαστεί η Ιστορική Αλήθεια για την προσωπικότητα του Ιωάννου Καποδίστρια, του Πρώτου Εθνικού Κυβερνήτη της Ελλάδος και παράλληλα η σύγχρονη ύστατη προσπάθεια της Αναγεννήσεως της Εθνικής Συνειδήσεως του άλλοτε Κραταιού Ελληνικού Έθνους, μέσω της 7ης Τέχνης.
Καταρχάς, το επώνυμο «Καποδίστριας» εμφανίζεται στα αρχεία της Νήσου Κέρκυρας στα μέσα του 17ου αιώνος μ.Χ, γεγονός που δηλώνει την παλαιότητα του συγκεκριμένου Οίκου, ενώ σύμφωνα με τα υπάρχοντα Ιστορικά στοιχεία και των αναφορών των ίδιων των Καποδιστρίων, το επώνυμο αυτό προέρχεται από την Ύστατη Βυζαντινή Περίοδο και φανερώνει την καταγωγή της Οικογενείας των Βυζαντινών Ελλήνων από την περιοχή της Σλοβενίας ονόματι «Κάπο ντ’ Ίστρια» στην Σλοβενία. Στην συνέχεια, ο Τίτλος Ευγενείας «Κόμης Καποδίστριας» προέρχεται από τον πρόγονό του Βιάρο Καποδίστρια από το 1689μ.Χ, και καθώς οι Τίτλοι Ευγενείας είναι «Ισόβιοι» έτσι πέρασε με την πάροδο των χρόνων και στον απόγονό του, τον Ιωάννη Καποδίστρια.
Όπως ορθώς παρουσιάζει η ομώνυμη Ταινία «Καποδίστριας» ο τιμόμενος Έλλην ήταν ιδιαιτέρως Θρησκευόμενος, γεγονός που φανερώνεται ουκ ολίγες φορές στην Ταινία του κ. Σμαραγδή μέσου των διαφόρων σκηνών με την Παναγία και τους συνέλληνές του, αλλά και τις προσωπικές στιγμές του. Επίσης, ο Καποδίστριας διακατεχόταν από μια βαθύτατη Εθνική Συνείδηση, η οποία προφανώς καλλιεργήθηκε τόσο από τις σπουδές του στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο, που είχε ήδη βιώσει την Περίοδο της Αναγεννήσεως (15ος και 16ος αιώνας μ.Χ), οπότε και η Ελληνική Σκέψη διά μέσω της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επανήλθε στην «Βαρβαρική Φεουδαρχική Ευρώπη», ενώ πιθανώς η Πολιτική κατάσταση της Πατρίδος του, η οποία βρισκόταν ακόμη «αλυσοδεμένη» στον Οθωμανικό Ισλαμικό Ζυγό (δηλαδή Περίοδος Σουλτανοκρατίας) εν αντιθέσει με τον τόπο καταγωγής του, την Νήσο της Κέρκυρας, η οποία βίωνε την Πολιτική Ανεξαρτησία της, χάρις την Επτάνησος Πολιτεία, να ενίσχυαν την «φλόγα» εντός της ψυχής του για Εθνική Παλιγγενεσία. Φυσικά, ο Καποδίστριας διετέλεσε και Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας υπό την Ηγεσία του Τσάρου Αλεξάνδρου Α’ Ρομανώφ, ένας άνθρωπος, ο οποίος ήταν ιδιαιτέρως ρομαντικός με έντονες φιλελεύθερες και εθνικές απόψεις, γεγονός που πιθανώς να συνέδραμε στην επιτυχημένη πολιτική καριέρα του Καποδιστρίου.
Η επιτυχημένη πολιτική καριέρα του, κορυφώθηκε με την συμβολή του στην ανεξαρτήσια και την πολιτική, οικονομική και κοινωνική οργάνωση της Δημοκρατίας της Ελβετίας, σε μια Ευρώπη οπότε με το τέλος των Ναπολεόντιων Πολέμων η προϋπάρχουσα τάξης εξουσίας διά μέσω της προσωπικότητος του Καγκελαρίου της Αυστριακής Αυτοκρατορίας του Klemens von Metternich αγωνιζόταν για την επαναφορά της Φεουδαρχικής Ευρωπαϊκής Ηπείρου, γεγονός που ερχόταν σε μετωπική σύγκρουση με την έννοια «Εθνικής Ανεξαρτησίας» σημείο που αφορούσε και το Ελληνικό Ζήτημα.
Επομένως, η μετέπειτα Πολιτική σταδιοδρομία του Ιωάννου εν μέσω της Εθνεγερσίας του 1821 ήταν ήδη ένας «ανηφορικός δρόμος γεμάτος με αγκάθια» , που θα οδηγήσει στον δικό του «Γολγοθά». Σε αυτό το σημείο θεωρώ πώς η ομώνυμη ταινία του κ. Σμαραγδή φανερώνει με τον πλέον απλό και συνάμα Ιστορικώς Ακριβό τρόπο την πολιτική κατάσταση στον Ελλαδικό χώρο την περίοδο, που ο Ύψιστος θα στείλει τον Καποδίστρια ως ο «Πρώτος Κυβερνήτης της Ελεύθερης Ελλάδος», καθώς βλέπουμε στην μεγάλη οθόνη την απόλυτη Εθνική Διχόνοια του Γένους μας, με τον απλό Λαό να τον υποδέχεται ως ο «Λυτρωτής» του, ενώ η ήδη σκεπτική προϋπάρχουσα Τάξη Εξουσίας στον Ελλαδικό χώρο κατά την περίοδο της Σουλτανοκρατίας σε συνδυασμό με τον αντεθνικό Μασσωνισμό, όπως εκπροσωπήθηκε διά μέσω των δύο διαβόητων Φαναριωτών (δλδ τον Ιωάννη Κωλέττη και τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο) έρχεται σε εκ διαμέτρου αντίθεση με τον Κυβερνήτη, ως προς την «απόλυση» τους από την Πολιτική Εξουσία, η οποία εκπροσώπευε μονάχα τους ίδιους και τα Αντεθνικά Γεωπολιτικά συμφέροντα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Στο συγκεκριμένο σημείο να εστιάσουμε στην προσπάθεια της Ταινίας για την Εθνική σημασία, που επέφερε η Δολοφονία του Κυβερνήτου στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 μ.Χ έξω από τον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος στην Πρώτη Πρωτεύουσα της Ελλάδος, το Ναύπλιο από τους Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη και τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη. Η σκηνή της δολοφονίας αποτύπωσε με τον πλέον συμβολικό και ταυτοχρόνως στιγνό τρόπο την ολέθρια για το Γένος μας δολοφονία ενός ευσυνειδήτου Έλληνος. Από την μια πλευρά το Έθνος τον θρήνησε γοερά, ενώ η ψυχή του εισήλθε στο Ελληνικόν Πάνθεον, το οποίο είναι γεμάτο με χιλιάδες φωτεινές Ελληνικές Ψυχές από την Αρχαιότητα έως Σήμερα. Παράλληλα, η σκηνή της ταινίας που απαθανατίζει την ψυχή του Κόμη Καποδίστρια να ανεβαίνει στην αγκαλιά της Πλατυτέρας Παναγίας μας, δηλώνει την έντονη Θρησκευτική συνείδηση της εν λόγω προσωπικότητος, μα και την Θεολογική συνείδηση του Ελληνισμού ως προς τον Ύψιστο και συνάμα την έννοια της Οικογενείας, με την Παναγία μας να φανερώνει την αγάπη της εκάστοτε Ελληνίδος μητέρας προς το παιδί της! Σε αυτό το σημείο θεωρώ πώς μονάχα ένας στίχος επεξηγεί καταλλήλως την σημασία της εν λόγω σκηνής: « Καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός.» (Σύμβολο της Πίστεως).
Έτσι, φεύγει από τον υλικό Κόσμο μας, ο Ιωάννης Καποδίστριας. Μια προσωπικότητα, που όπως φανερώνει η Ιστορική έρευνα στον διάβα του Γένους μας στους αιώνες, παρουσιάζεται μονάχα μια φορά στα 1.000 χρόνια! Η Εθνική Συνείδηση όμως των Ελλήνων θα επιφέρει την «Νέμεσις» , καθώς ο Λαός θα συλλάβει τους δολοφόνους και θα τους αποδώσει την «Θεία Δίκη». Ο μέν Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης θα κατακρεουργηθεί με ουρλιαχτά από τον Ελληνικό Λαό, ενώ ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης θα βιώσει την σημασία του ρητού «Την Προδοσία πολλοί αγάπησαν. Τον Προδότη ουδείς!», καθώς αρχικώς θα ζητήσει άσυλο στην Γαλλική Πρεσβεία του Ναυπλίου εναποθέτοντας το πιστόλι του στο γραφείο του Πρέσβη. Με την κύκλωση όμως της Πρεσβείας από τον οργισμένο Ελληνικό Έθνος, και την απειλή πυρπολήσεως της οι Γάλλοι τον παρέδωσαν στον Λαό, οι οποίοι τον εκτέλεσαν!
Κλείνοντας, να σημειωθεί πώς η Ταινία «Καποδίστριας» του κ. Σμαραγδή ναι μέν έχει τις διάφορες καλλιτεχνικές αδυναμίες της, όπως η υπερβολική εστίαση στην ερωτική σχέση του πρωταγωνιστή με την δεσπ. Ρωξάνδρα Στούρτζα, την έλλειψη πολεμικών σκηνών κ.α., σημεία που αν όμως αναλογιστούμε την έλλειψη σημαντικού οικονομικού προϋπολογισμού και την προσωπική καλλιτεχνία του Σκηνοθέτη και Σεναριογράφου τότε αμέσως θα κατανοήσουμε πώς πρόκειται για αμελητέα σφάλματα, ενώ δέ το έντονο Εθνικό συναίσθημα, που προξενεί το εν λόγω καλλιτεχνικό δημιούργημα, με τα πλήθη των Ελλήνων που συρρέουν στους Κινηματογράφους και με την λήξη της ταινίας την συγκλονιστική – συγκινητική ενέργεια του Κοινού διά μέσω έντονων χειροκροτημάτων (το βίωσα και εγώ) από Έλληνες όλων των ηλικιών, γίνεται απολύτως αντιληπτή η Θριαμβευτική Επιτυχία του νεότερου «Θαύματος των Χριστουγέννων» διά μέσω της 7ης τέχνης. Ίσως να υφίστανται ακόμη στα σπλάχνα της ψυχής μας, η Ελληνική Εθνική Συνείδησή μας, η οποία δέχεται τον πλέον βάρβαρο και αντεθνικό πόλεμο από τους Πολιτικούς Απογόνους των Κοτζαμπάσηδων και των σύγχρονων «Metternich». Ένα όμως δηλώνει ξεκάθαρα η πλέον πρόσφατη Εθνική Ταινία (με ταινίες όπως Η Έξοδος, Αθανάσιος Διάκος, Βίος του Αγίου Νεκταρίου, Σμύρνη μου Αγαπημένη κ.α) την αγάπη του Υψίστου για το πραγματικό Λαό του Θεού!
Καποδίστριας. Η πλέον ανεπανάληπτη Ιστορική προσωπικότητα, την οποία χιλιάδες Ιστορικοί, Κοινωνιολογοί και Καλλιτέχνες έχουν επιχειρήσει να επεξηγήσουν. Προσωπικώς όμως, πιστεύω ακράδαντα πώς η απολύτως Ιστορικά ακριβής ερμηνεία του εν λόγω Έλληνος δεν είναι άλλη από το συμπέρασμα του μεγάλου εχθρού του, τον Καγκελάριο της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, Klemens von Metternich: «Αυτός ο άνθρωπος ήταν συνώνυμος της Αρετής!»
