αποπροσανατολισμένη κοινωνία, μια χωρισμένη κοινωνία, έτσι ώστε να πραγματοποιήσουν τα βρώμικα σχέδιά τους πίσω από την πλάτη της. Θα κατέβουν στους δρόμους, το έχουν μάθει από δυτικούς ειδικούς. Έχουν εκπαιδευτεί στις γειτονικές δημοκρατίες.»Αυτά τα λόγια δεν ανήκουν σε κάποιον συνωμοσιολόγο, δεν ανήκουν σε κάποιον «παράφρονα» κατά το «νεοφιλελεύθερο», παγκοσμιοποιημένο μοντέλο. Είναι μέρος του λόγου του Προέδρου της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, λίγες μόνο ημέρες πριν τις εκλογές στην Ρωσία.
Μία Ρωσία την οποία ο Πούτιν αναστήλωσε τα τελευταία χρόνια και την έκανε ισότιμο συνομιλητή από ζητιάνο των δυτικών.
Το γιατί τα κατάφερε, φαίνεται ξεκάθαρα από τα λόγια του. Γιατί αντιμετώπισε τις συνθήκες κατάματα. Γιατί δεν προσπάθησε να μετατρέψει την χώρα του σε ένα κακέκτυπο ήδη αποτυχημένων μοντέλων.
Αναμένεται ότι στις εκλογές που θα γίνουν στις 2 Δεκεμβρίου στην Ρωσσία, το κόμμα του οποιου ηγείται ο Βλάντιμρ Πούτιν, θα νικήσει και μάλιστα με συντριπτικό ποσοστό, ενώ μόλις ένα άλλο κόμμα αναμένεται να εισέλθει στην Βουλή.
Αυτό, όπως είναι φυσικό, καθόλου δεν αρέσει στους αντιπάλους της Ρωσίας και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ οι οποίες προσπαθούν και έχουν καταφέρει εν μέρει να πάρουν υπό την επιρροή τους τις γειτονικές δημοκρατίες της Ρωσίας (βλ. Ουκρανία).
Πέρα όμως από τις πολιτικές μανούβρες του κ. Πούτιν, αν κάνουμε τον κόπο να παρατηρήσουμε την πορεία της Ρωσίας τα τελευταία χρόνια θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε πόσο μπροστά μπορεί να πάει ένα έθνος, εάν διαθέτει μία αδιάφθορη και δεσμευμένη στην πρόοδο ηγεσία. Γιατί αυτό είναι πρόοδος και όχι οι σαχλαμάρες του κάθε κύριου Αλαβάνου. Γιατί η Ρωσία των φτωχών και των πεινασμένων που ζητούσαν την βοήθεια των ΗΠΑ μεταβλήθηκε σε μία ακμάζουσα χώρα με ιδιαίτερα σοβαρή κοινωνική μέριμνα και σταθερό ρόλο στην διεθνή σκηνή. Ενώ για τον κ. Αλαβάνο πιο σημαντικά ήταν τα δικαιώματα του κάθε κύριου Μπερεζόφσκι ή άλλου μεγιστάνα του πλούτου, οι οποίοι κατηγορούν τον Πούτιν για αντιδημοκρατικότητα, επειδή τους αφαίρεσε τα ολιγαρχικά τους προνόμια.
Οι Ρώσοι μπορούν να ατενίζουν την νέα χιλιετία με αισιοδοξία. Ισχύει αυτό για την χώρα μας η οποία σε λίγο δεν θα μπορεί ούτε να πληρώσει τις συντάξεις αυτών που τις δικαιούνται μετά από τόσα χρόνια εργασίας; Μήπως χρειαζόμαστε και εμείς έναν Πούτιν;
