Μελετώντας κανείς την ελληνική ιστορία, αμέσως καταλαβαίνει πως σε όλη της τη διάρκεια χαρακτηρίζεται από την υψηλή ποιότητα του πνευματικού κόσμου. Για να μην αναφερθούμε στην αρχαιοελληνική ιστορία η οποία χαρακτηρίζεται από την τελειοποίηση της έννοιας του πνεύματος, κοιτώντας τα κοντινά με εμάς ιστορικά γεγονότα, είναι φανερό πως πάντοτε ο πνευματικός κόσμος ήταν όχι μόνο δημιουργός υψηλού πολιτισμού, αλλά και κάτι ακόμη σημαντικότερο: ήταν ο καθοδηγητής των αγώνων του ελληνικού έθνους. Οι μεγάλες στιγμές του στην πρόσφατη ιστορία μας, η Επανάσταση του 1821, οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, η Μικρασιατική Εκστρατεία, το έπος του 1940, ήταν καρποί μιας πνευματικής επανάστασης που είχε προηγηθεί.
Ο νεοελληνικός διαφωτισμός αφύπνισε το σκλαβωμένο γένος και σήμανε την αφύπνιση της νεοελληνικής συνείδησης. Ο Παλαμάς, ο Δροσίνης, ο Βαλαωρίτης, ο Σουρής, ο Αθάνας και τόσοι άλλοι, σήμαναν εγερτήριο στις ελληνικές ψυχές, που είχε σαν αποτέλεσμα την εθνική εξόρμηση του 1912-13 και το έπος της Μικράς Ασίας. Οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών ήταν πάντοτε οι πρωτοπόροι του εθνικού βίου. Λέγοντας πνευματικό κόσμο δεν εννοούμε μόνο τους καλλιτέχνες, αλλά και τα πανεπιστήμια, τις εφημερίδες, τους λογοτέχνες. Είναι χαρακτηριστικό πως ο πνευματικός κόσμος, οι διανοούμενοι του τότε, είχαν ως ουσιαστικό τους στοιχείο την ελληνικότητα. Η καλλιτεχνική και πνευματική τους δημιουργία είχε ως κέντρο την Ελλάδα, αλλά και τον Ελληνισμό σε όλη του τη διαχρονία.
Οι ποιητές, οι θεατρικοί συγγραφείς, οι λογοτέχνες, οι ζωγράφοι, οι ηθοποιοί απευθύνονταν στα υψηλά αισθήματα του λαού, στον πατριωτισμό και στο ήθος. Διαπαιδαγωγούσα και δεν εξαχρείωναν. Τα πανεπιστήμια ήταν κοιτίδες ελληνικών ιδεών, διαπαιδαγώγησης και έμπνευσης των νέων Ελλήνων. Οι καθηγητές καθοδηγούσαν την ελληνική νεολαία προς τα ιδανικά της ελληνικής φυλής. Μεγάλες δημοσιογραφικές πένες όπως του Γεωργίου Βλάχου και του Άδωνι Κύρου, συγκλόνιζαν την κοινωνία και ταυτόχρονα σηματοδοτούσαν κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις.
Η σύγκριση με το σήμερα μας οδηγεί σε τραγικά συμπεράσματα.
Η εποχή της Μεταπολίτευσης χαρακτηρίζεται από την πλήρη αποσύνθεση της κοινωνίας, γεγονός χαρακτηριστικό της οποίας είναι και η κρίση αξιών του πνευματικού κόσμου. Ενώ η διανόηση που καθοδηγούσε το ελληνικό έθνος στη δόξα είχε ως ουσιαστικό χαρακτηριστικό την ελληνικότητα, η σημερινή «διανόηση» έχει εκβάλει την έννοια αυτή ως κάτι το απεχθές. Το ήθος αντικαταστάθηκε από την ανηθικότητα και τον εκφυλισμό, ο Ελληνισμός από τον ανθελληνισμό, ο πολιτισμός από τον πολυπολιτισμό, αλλά και οι εκπρόσωποι του πνευματικού κόσμου δεν μπορούν να συγκριθούν με τους γίγαντες της ελληνικής σκέψης, αλλά τουναντίον αποτελούν μια κάστα διεφθαρμένων και ανισσόροπων ατόμων. Πως άλλωστε μπορούν να χαρακτηριστούν άτομα τα οποία η καλλιτεχνική τους έκφραση είναι πίνακες που βλασφημούν τον Σταυρό, λογοτεχνικά πορνογραφήματα, κείμενα τα οποία στάζουν δηλητήριο κατά της Ελλάδας. Ο αριστερισμός επικρατεί στον λεγόμενο πνευματικό κόσμο, συνεπώς όλα γίνονται με βάση τις αριστερές ιδεοληψίες. Προσέξτε πως η πλειοψηφία των γραικύλων που αυτοπροσδιορίζονται ως πνευματικός κόσμος, στοχεύει στην δυσφήμηση της ελληνικότητας σε όλες της τις διαστάσεις. Αρνούνται την ιστορική συνέχεια του έθνους, αρθρογραφούν και κραυγάζουν από την τηλεόραση εναντίον των εθνικών επετείων, παραχαράσσουν την ιστορία, βάλλουν με μίσος κατά του χριστιανισμού, λοιδορούν τον στρατό. Δε σταματούν όμως εκεί, αλλά στοχοποιούν και γελοιοποιούν τον οποιοδήποτε τολμήσει να διαφωνήσει μαζί τους. Αναμφίβολα στις μέρες μας υπάρχουν εξαίρετοι πνευματικοί άνθρωποι, στα γράμματα, στις τέχνες, στη μουσική, στα πανεπιστήμια, είναι όμως δέσμιοι μιας καταστάσεως η οποία τους αρνείται το δικαίωμα του λόγου, ή όταν δεν τους το αρνείται τους στοχοποιεί ως «ακραίους». Ας μιλάμε ξεκάθαρα. Η κοινή γνώμη διαμορφώνεται καθ' ολοκληρίαν από τα ΜΜΕ. Οι μεγαλοδημοσιογράφοι και τηλεπαρουσιαστές είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι της δημόσιας ζωής, και μέσω αυτών προβάλλονται οι έκφυλοι και οι μισέλληνες που αυτοαποκαλούνται πνευματικός κόσμος. Παριστάνουν τους κριτές των πάντων, έχουν άποψη για όλα, και αν διαφωνούν σε κάποια ασήμαντα (πχ στο αφεντικό που τους πληρώνει) τους ενώνει το μίσος τους για την Ελλάδα. Όσο για τους «καλλιτέχνες», πως μπορεί να χαρακτηριστεί μια κοινωνία που δέχεται ως πνευματική δημιουργία την εξύμνηση του κιναιδισμού, την πορνογραφία, την αισχρολογία, αν όχι ως μια κοινωνία η οποία εκφυλίζεται; Οι καλλιτέχνες κάποτε απευθύνονταν στα υψηλά ιδανικά του ανθρώπου, ψυχαγωγούσαν, ενώ σήμερα εξαχρειώνουν και μηδενίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Οι λιγοστοί πνευματικοί άνθρωποι που ίστανται ακόμη όρθιοι ενάντια στην νεοελλαδική παρακμή, οφείλουν να ηγηθούν του πνευματικού αγώνα. Σε εκείνούς η πατρίδα μας στηρίζει το μέλλον της.

Ευάγγελος Χ. Χανιώτης

< Προηγούμενο		Επόμενο >